Ain't nobody

DirkJan Vos - d.vos35@chello.nl

Amsterdam - Den Haag 1960

------------------------------------------------------------------
Subject: Merel Lives!
Newsgroups: nl.eeuwig.september
Date: Wed, 15 Jul 1998 02:01:53
From: DirkJan Vos
------------------------------------------------------------------

Voor Merel,

Ain't nobody round midnight ...

Het is negen jaar geleden: Het North Sea Jazz Festival 1989. En ik werkte daar precies op de juiste hotspot.

De eerste jaren heb ik me naar boven moeten opwerken om later via de artiesteningang weer naar buiten te kruipen. Ik eindigde -met eervol ontslag- als: artiestenbegeleider.

Dat is de leukste -en toen nog- best betaalde job. Maar je moet dan wel iedere seconde op de point zijn. En dat was ik toen in 1989.

Juli 89, zaterdagavond en het is bloedheet. Ik heb er al twee dagen opzitten en het is fun en dorstig. Ik begeleid de 5e etage van het naast het Congresgebouw gelegen festivalhotel Bel Air, en op die verdieping zitten alle cajun- zydeco- en tex-mex-bands. Sommige muzikanten ken ik nog -en zij herkennen mij- van vorig jaar. Want wat er toen allemaal op de 'fifth floor' gebeurde is een verhaal apart.

En er komen tot en met de laatste dag ook nog nieuwe bands en artiesten bij. It comes and goes.

Als eenvoudige artiestenbegeleider krijg je nooit de top, maar het gaat erom, om de krenten uit de sub-top te krijgen. Ik slaagde daar -als primus interparis tussen de jonge artiestebegeleidercollegee- uitstekend in:

Op vrijdag had ik naast een paar deep-south en New Orleansbands nog twee acts voor de boeg. Ze zaten later op het eind van de linkergang van de 5e: kamernummers 508 t/m 524. Het betrof The Blues Brothers Band en -ahum- Chaka Khan.

{...}

Ok ... Stop het verhaal. Ik ga zo verder.

Wie Chaka Khan niet kent, daarvoor wordt deze anekdote moeilijk te volgen, maar het is dan nog steeds niet uitgesloten dat zo'n soulbarbaar wel een dance-hit van haar kent. 'I'm Every Woman', of het Prince nummer 'Chaka Khan'? En voor de volgers die Chaka Khan wel (vaag) kennen, geef ik hier fonetisch het intro weer van haar grootste hit 'Ain't Nobody'.

Het begint met een klein electronisch orgeltje en puntige gitaargroove: De rechterhand excelleert: Hou 't nummer in je hoofd als je het kent.

Ta ta
Tadie da
Ta Ta
ta die-da-da

(loep)

En dan valt daarna Chaka in ...

Ain't nobody

.

Ik mocht haar Chaka noemen, en zij noemde mij steeds 'DirkJen'. The Blues Brothers Band begeleidde haar.

.

Na het concert met de Blues Brothers Band op zondagmiddag:

Het concert van Chaka Khan begon 2 uur te laat, door drank en drugs van the night before, maar goed.

Om even over zessen 's middags zit ik voor het laatst met Chaka, achter de Statenhal, op een klein stenen stoepje. Zondagmiddag 12 juli 1989.

Ze pakt om de drie minuten een Marlborootje uit m'n borstzakje van m'n button-down overhemd. Ik ben een paar uur niet on-duty, maar ik zou haar na het concert naar Bel Air terugbrengen. Nog geen vijf minuten omlopen, maar ze weigert en wil niet. Ze stort ook bijkans -letterlijk- van haar hoeven.

- No problem Chaka. I'arrange the car and You stay and sit here. Sigaret?

- Oh DirkJen, the concert was awfull and I want You to call a car for me, for me and for my clothes. I can't walk no more. Did You see my feet in my shoes ...?

Give me a light tiger ...

Maar nu The Night Before: Zaterdagavond, 11 juli.

Ik ontmoet 's middags de Blues Brothers Band voor het eerst. Ze kwamen uit Zweden. Chaka Khan was al op vrijdagavond gearriveerd.

Op vrijdagavond heb ik haar nog rond mogen leiden over het festival.

Ok. Chaka en Dirkjen dus. En The Blues Brother Band.

Ik zag The Blues Brothers Band op de afgesproken plaats en tijd in de persbar. Die was nog dicht.

Het was zaterdagochtend, een uur of twaalf denk ik: lange nachten, korte slaapjes ...

De hele band, een man of acht, komt binnen en ik verwelkom ze. Allemaal kijken ze me aan alsof ze water zien branden. Ik snapte er niks van ...

Sommigen lachten naar me of bekeken me aandachtig op afstand. Homo's of zo?

Ik had nog niks gezegd of er werd al over mij gepraat. De allervriendelijkste manager Melvin Brewermore hielp mij uit de droom: ik leek sprekend, maar dan ook sprekend op zijn broer: Dave Brewermore.

Het deed er 'echt' niks toe, maar -zo benadrukte hij keer op keer, met een ;-)

- DieDjee, It's incredible, but You just look like my brother ...

{And then I had too ...}

... ik moest met Melvin en met alle leden van de Blues Brothers-Band *apart* op de foto. Voor David. Want iedereen kende David heel goed en iedereen kende nu mij.

En daarom klikte het tussen mij en de Blues Brothers Band. Snap je Merel? Want ik vertel dit allemaal alleen voor jou ...

Ok. En nu sla ik een heleboel over en schakel ik over naar de climax, naar de laatste scene.

11 juli: zaterdagavond: precies middernacht.

Ik krijg vanuit de headkworters van Acket de opdracht om bij Melvin te checken wanneer ze de 'rehearsel-kit' in Bel Air 'denken te verlaten'; Chaka -die zich niet helemaal ok voelt- en de Blues Brothers Band repeteren daar al sinds 22.00 uur.

Het is even over 00 uur en ik loop Bel Air binnen met een kleine opdracht op zak.

In de kelder van Bel Air zit de bedwelmende nazit-bar, maar ik moet nu naar boven. Ik ben aan het werk. Straks.

De Blues Brothers Band hebben Chaka in de namiddag gevonden voor het concert van morgen. Ze moeten die dag alleen nog even rehearselen en de show doornemen. Hebben ze vaker gedaan.

Chaka is als een Franse dweil.

Het is bloedheet en in mijn festival-t-shirt sta ik heftig zwetend te wachten op de lift. En ik moet daarna ook nog van alles anders doen!

Pa die pa die Pa Pa die Pa ...

Ba Ba Ba Rieba!
My Funny Valentine
That's why the gentleman is a dope
Time after Time
Birdland

...

Ain't nobody ...

Ik druk op de negen.

De deuren sluiten zich achter mij. Ik sta alleen in de lift.

{ Allemaal achteraf gelul }

De lift gaat met een lichte draai in mijn buik omhoog. Ik ben er niet bij met mijn gedachten. Ik moet om half één in de Vermeerzaal zijn. En dan daarna naar de Jan-Steen ...

6e etage

Wel lekker gegeten, sneaky in de keuken: een grote Italiaanse garnalensalade, helemaal alleen voor mij. De vorige avond had ik de kok mee back-stage genomen naar Miles Davis ... Vandaar, en dat ik weer honger krijg en dorst en dat m'n voeten zeer doen ...

7e etage

Tja, Chaka Khan ... Ain't Nobody ... Ik fluit en fluut een beetje: En word ik morgen wel op tijd wakker op de laatste festivaldag: DE BATTERIJEN VAN M'N WEKKER HEBBEN HET GISTERMORGEN BEGEVEN! Ik blijf in Bel Air slapen. Desnoods. Of ik ga met Lester mee naar huis ...

8e etage

Godverdomme! Ik moet zeiken als een stier!

Ik ga zo eerst pissen en daarna kijken waar er een ijskastje staat ...

(alle ijskastjes zijn voorzien van een hangslotje. maar een goede artiestenbegeleider beschikt echter over een ijskastjesuniverseelsleutel)

De 9e en laatste etage.

Het is doodstil in de schacht en de cabine zoemt open. Ineens zie ik een onbekende en onverwachte werkelijkheid. In de liftlobby staat de complete line-up van de Blues Brothers Band opgesteld: de muzikanten, alle apparatuur en instrumenten zijn aanwezig.

[terzijde]

Daar is de negende ook voor, daar slapen ook geen gasten. Daar staan permanent drums, versterkers, enzovoorts opgesteld ... The Blues Brother Band en Chaka hadden -zo begreep ik achteraf- van tien tot één gereserveerd om te rehearselen.

Maar wat doet het ertoe: Direct in mijn linkerooghoek zie ik Melvin de rechtergang inlopen ... Hem moet ik hebben. Maar Chaka Khan komt op me af en pakt me bij m'n hand.

[/terzijde]

De liftlobby is donker en wordt maar met een klein, oranje-rood lampje belicht.

Links staat Graham achter z'n eigen orgel. En Peter en Grooce ...

- Hai Grooce ...

Maar Chaka trekt me mee en pakt de microfoon van de standaard.

Charlois geeft een roffeltje op z'n drums;

een E-snaar snerpt op een elektrische gitaar.

In een holle lieve echo zegt Chaka ..:

- And Charl ... the next number is for Dirkjen.

Ze trekt me dichter naar haar toe en Grooce telt af. Ik weet niet wat me overkomt ...

Chaka: One two three ...

***

De volgende dag: zondag: afscheid: het concert is afgelopen. De meiden van Mai Tai geven me bloemen om aan haar te geven en ze willen haar dolgraag heel even ontmoeten. Ik doe mijn best, maar Chaka wil de zangeressen niet ontvangen, ze wil niemand zien, maar ze wil dat ik blijf.

Op het stoepje achter de Statenhal. 30 minuten later stopt er een roomwitte-Chevy die Chaka op komt pikken. Ik mocht niet mee en moest in de Statenhal blijven voor de afvoer van de Blues Brothers Band. En toen was het met een traan adios Chaka ...

Ain't Nobody.

DirkJan

-

Nog even Merel.

De andere jongens van de artists-crew geloofden hun oren nauwelijks toen ik ze vertelde dat -nog geen 10 minuten geleden- Chaka Khan alleen voor mij Ain't Nobody had gezongen.

Boven op de 9e etage, en met de 8-koppige line-up van de Blues Brothers Band, inclusief 3 blazers. En Chaka Khan in het midden, en ik stap 'in the heat off the festival' die lift uit. En voordat ik het wist wilde Chaka Khan met me dansen.

Ik schreef net:

> Chaka Khan komt op me af
> en pakt me bij m'n hand.

> [/BTW]

> De liftlobby is donker en wordt maar met een klein,
> oranje-rood lampje belicht.
> Links staat Graham achter z'n eigen orgel.
> En Peter en Grooce ...

> - Hai Grooce ...

> Chaka trekt me mee
> en pakt de microfoon van de standaard.
> Charlois geeft een roffeltje op z'n drums;

> een E-snaar snerpt op een elektrische gitaar.

> In een holle lieve echo zegt Chaka ...:

> - And Charl ... the next number is for Dirkjen.

> Ze trekt me dichter naar haar toe en Grooce telt af.
> Ik weet niet wat me overkomt ...

> Chaka: One two three ...

Het was dus: One Two Three: en 't orgeltje en de slaggitaar zetten in met dat specifieke intro-geluid:

Pa pa Pa-Die-pa papa
Pa da pada

De rest van de band volgt en ik sta alleen met Chaka in het middelpunt van een miniatuur soulopera-arianummer.

De band speelt nog een paar maten extra van het intro en dan laat Chaka me los en begint te zingen: tegen mij. Met alle gestures en ooguitdrukkigen bespeelt en overrompelt ze me volledig. Ik sta ineens als een zoutpilaar stokstijf en ik voel m'n wangen rood opgloeien; warm van opwinding en ontroering en vanuit een vreemd soort gene, schaamte. Waarom weet ik niet, maar het gebeurde ... En dan het refrein, en ze pakt me weer bij mijn hand om met me te dansen.

Ain't Nobody ...

Gelukkig ontdooiden m'n benen weer gelijk en ben ik -alsof er niks bijzonders aan de hand was- op haar verzoek ingestapt ...

En na vijf minuten was de droom over ...

Woo-Woo-Woo-Woooo ...

Ain't Nobody ...

DirkJan

- De namen van de leden en manager van de Blues Brothers Band wist ik niet meer, die heb ik verzonnen -

DirkJan Vos - d.vos35@chello.nl