Ecriture Automatique



------------------------------------------------------------------
Newsgroups: nl.kunst.literatuur.podium
Date: Wed, 15 Mar 2000 19:69:11 
From: DirkJan 
Subject: Re: Experiment Ecriture Automatique 
------------------------------------------------------------------


Op Wed, 15 Mar 2000, Samuel schreef:

DJ=GOD schreef op 15 mar 2000:

Op Wed, 15 Mar 2000, Samuel schreef:

> [nou, dit is het dan. overigens ben ik er van overtuigd dat de
> procedure niets garandeert. zelfs de surrealisten schaafden hun werk
> bij, maar we zijn nu jong snel en internet dus hiero, ongecensureerd
> en zo oprecht als ik maar kon [alsof dat wat waard is]

Je slaat de spijker op z'n kop. Schrijven op usenet is voor
velen _onbewust_ al een vorm van ecriture automatique.

Bovenstaande vraag geldt ook voor andere inzenders.
Tenminste, als ze behoefte hebben om op hun eigen
woordenstroom te reflecteren.

En hoe beviel het, en hoe heb je je voorbereid en hoe voelde je je daarna?

Groet,

DirkJan

Het heeft ook wel met droedels te maken. De randomkrabbels
op papier rondom een telefoongesprek of lange vergadering.
Alle gezamenlijke droedels zijn aan voorspelbare patronen
onderhevig... Do I have to say more? 

;-)

Usenet is een droom van werkelijkheid

DJ '96


VUURSTEEN

samuel@provider.nl : ecriture automatique

[nou, dit is het dan. overigens ben ik er van overtuigd dat de procedure niets garandeert. zelfs de surrealisten schaafden hun werk bij, maar we zijn nu jong snel en internet dus hiero, ongecensureerd en zo oprecht als ik maar kon [alsof dat wat waard is] Schoot een bang konijntje. De vos wilde al toehappen, edoch, kanonne! Zo flitst men snel voorbij, met dat luie leventje temidden van kraalogige kinderwagens, type-exxen geautomatiseerd, en het nog lege graf waar de spinnewebben sneu hangen om gordijntjes van stro. Dat van die exxen moet uitgediept. Immers, we spreken van iets herkenbaars: wie heeft er niet een ex? wie wil er geen ex? wie is niet zelf ex, beext, exminister of exschoorsteenveger, onschuld of ervaring maakt in dit geval geen verschil. Ook ex-muziek kan wederopstaan en zingen van wederopstanding, met kwarttoon en ornament. Hierbij latende, verwaait het antwoord op gene vraag. Men hoort nog van U. Ten eerste, kanaliseert een antwoord altijd de vraag die het oorspronkelijk object van het antwoord was; ten tweede, de komma verritmiseert het gebeurende op een straffe wijze en wat die spelfouten betreft, het corrigeren zit me in de nerven. Zo kan ik ook geen chromatische intervallen lezen die ook diatonisch, diaphaan, diagrammatisch hadden kunnen zijn: Venn draait zich om in zijn graf, verdomme, ik hoop daar serieus op. Het geluid van de regelomslag mist men te veel met deze technologie. Waar moet dat heen met de nostalgie in ons nieuwe eeuwtje? Vandaar. De marktkooplui zijn de kwaadste niet. Woord voor woord verbroden zij, tot geen vlinders meer overhangen, geen klif meer onbeholpen glom naar klimsel, geen bergtop meer afgeragd. Nee, zij sprijzen (sic) hun waren aan als vogels op de vlucht voor een nieuwe ideologie. De verknopingen verkleumen een beetje. Zal ik voor U de kachel opstoken? De pinguins? Hoe snel kunnen we van dat gelazer afraken? Betekenis: waar is de betekenis. Is dat iets wat uit knopen opstijgt als motten uit een oude kast, of is dat echt van vlees zodat je moet kauwen en walgen en teren op je oude fietsen, een junk van het woord, op strooptocht door Amsterdam op zoek naar mensen om lastig te vallen die in het geheim je daar dankbaar voor zullen zijn en blijven, de man die een toneelstukje opvoert tot dubbelgegeneerde gene van de passagiers in de trein, luidkeels bezong de bedelaar god en die ene vrijgevige (nee, ik was het niet) bezong de wisseling van de wacht in den haag. Ik draai in cirkels, maar U merkt daar niets van. Ik ben nog even ver als tijdens mijn eerste drol; de vorm is niet vooruitgegaan. Acht miljoen koffies, boeken, bestaarde vrouwen en mogelijke gedichten later overviel mij de puzzel. Zoals altijd binnenvallend door het zolderraam, stofwolken zijn er niet meer, de bezoeker uit de ruimte die mij telkens weer vragen stelt, ik wordt gek van dat gecolporteer, die rol past niemand. Het punt is bij jezelf te blijven, in je stoel te zitten bij je haardvuur, van je knechten te horen dat het goed gaat op het landgoed en dat de sneue burgers zich blijven bezighouden met hun lieve zaakjes zonder dat jij er boos om hoeft te worden. Je zucht, drinkt je glas uit, en bestaart de Andromedanevel. (het is niet helemaal onbruikbaar gebleken en het schrijfproces amuseert, toch geeft het meer tevredenheid ergens op te peinzen. Ik merk dat deze tekst hier en daar een paar momenten zich mooi beweegt, maar als geheel te hobbelig blijft en niet op een uitgesproken manier) On Wed, 15 Mar 2000 22:09:15 +0100 (MET), DirkJan wrote: >De rest van je trancesessie zal ik later analyseren in >samenhang met andere inzendingen. En hoe beviel het, en >hoe heb je je voorbereid en hoe voelde je je daarna? Het grappigst vind ik de overeenkomsten met mijn normale schrijven. Bewustzijn van vorm was niet hoger of lager, alleen sneller en meer actief op de korte termijn. Vandaar ook dat ik denk dat er op alinea-niveau interessante dingen gebeurden, maar op tekst-niveau niet. Toch, als ik ga sprokkelen, kom ik veel aardigs tegen. Ik zal mijn tekst even doorwerken schrappende (niet toevoegende behalve [commentaar]): Zo flitst men snel voorbij, met dat luie leventje temidden van (...) kinderwagens (...) en het nog lege graf waar de spinnewebben sneu hangen om gordijntjes van stro. Ook ex-muziek kan wederopstaan en zingen van wederopstanding [...] Het geluid van de regelomslag mist men te veel met deze technologie. Waar moet dat heen met de nostalgie in ons nieuwe eeuwtje? Vandaar. De marktkooplui zijn de kwaadste niet. Woord voor woord verbroden zij [...] als vogels op de vlucht voor een nieuwe ideologie. De [knopen] verkleumen een beetje. Zal ik voor U de kachel opstoken? De pinguins? [...] [opstoken zou misschien 'verbranden' moeten zijn, dan is het vervreemdende effect duidelijker] Betekenis: [...] is dat iets wat uit knopen opstijgt als motten uit een oude kast, of is dat echt van vlees zodat je moet kauwen en walgen [dit sloot eerst direct aan op het volgende, maar dat slaat eigenlijk nergens op] en teren op je oude fietsen, een junk van het woord, op strooptocht door Amsterdam op zoek naar mensen om lastig te vallen die in het geheim je daar dankbaar voor zullen zijn [...], de man die een toneelstukje opvoert tot dubbelgegeneerde gene van de passagiers in de trein, luidkeels bezong de bedelaar god en die ene vrijgevige (nee, ik was het niet) bezong de wisseling van de wacht in den haag. Ik draai in cirkels, maar U merkt daar niets van. Ik ben nog even ver als tijdens mijn eerste drol; de vorm is niet vooruitgegaan. [die 'drol' is wat te moppig] Acht miljoen koffies, boeken, bestaarde vrouwen en mogelijke gedichten later overviel mij de puzzel. [...] Het punt is bij jezelf te blijven, in je stoel te zitten bij je haardvuur, van je knechten te horen dat het goed gaat op het landgoed en dat de sneue burgers zich blijven bezighouden met hun lieve zaakjes zonder dat jij er boos om hoeft te worden. Je zucht, drinkt je glas uit, en bestaart de Andromedanevel. >Hee... eens kijken, of ik ook de volgende fase nog kan schrijven. Stay >tuned... Zo flitst men snel, met dat luie leventje tussen de kinderwagens en het nog lege graf waar spinnewebben sneu hangen om gordijntjes van stro. Ook exmuziek kan wederopstaan en zingen van wederopstanding met deze technologie hoewel je het nieuwe-regel-geluid mist. Waar moet dat heen met de nostalgie in ons frisse eeuwtje? Ach, de marktkooplui zijn de kwaadste niet. Woord voor woord verbroden zij, vogels op de vlucht voor ideeen. Stijgen woorden uit verknoping op als motten uit een oude kast, of zijn ze van vlees dat je moet kauwen en doet walgen? Voor de hand liggend vraagje: is er verschil? De knopen verkleumen een beetje. Zal ik de kachel opstoken? De pinguins? Terend op oude fietsen gaat een woordjunk op strooptocht door Amsterdam om mensen lastig te vallen die hem daar geheimzinnig dankbaar voor zijn. (Ik draai trouwens in cirkels, maar U merkt daar niets van. Ik ben nog even ver als bij mijn eerste drol; vorm is niet vooruitgegaan. Ik ken mijn geschiedenis, kan verwachten dat acht miljoen koffies, boeken, bestaarde vrouwen en mogelijke gedichten later mij de puzzel zal overvallen, volhardende colporteur met tegenzin en verse gegevens om hersens mee schoon te schuren [glans en geen krasje!] maar die na de koop zo eetbaar blijken als encyclopedieen. Punt is meer bij jezelf te blijven, in je stoel te zitten bij je haardvuur, en dan van je knechten te horen dat het goed gaat op het landgoed en dat de sneue burgers zich blijven bezighouden met hun lieve zaakjes zonder dat jij er boos om hoeft te worden. Een zucht, je drinkt je glas uit, en bedenkt de Andromedanevel) [begint ergens op te lijken]