DirkJan Vos - d.vos35@chello.nl

Amsterdam - Den Haag 1960

Sinte Maarten - 11 november 1998 / 11 november 2016

De EgoKok

(Een culiconference in vier delen - 1998)

Eind jaren negentig maakte ik wel interactieve soaps op nieuwsgroepen op internet. Zo viel ik half oktober 1998 de nieuwsgroep nl.culinair binnen en gedroeg me als een egokok. Ik wist toen al dat ik mijn optreden op Sint Maarten, 11 november met een lange conference zou eindigen.

___


De EgoKok - Galgenmaal I

___


---------------------------------------------------------------
Subject: Galgenmaal I
From: DirkJan Vos (diedjee@dds.nl)
Date: Wed, 11 Nov 1998 17:26:40
Newsgroups: nl.culinair
---------------------------------------------------------------

(op de wijs van : O wat zijn wij heden blij)


                  Elf november is de dag
                  Dat mijn kaarsje
                  Dat mijn kaarsje
                  Elf november is de dag
                  Dat mijn kaarsje branden mag




Het Fluitketeltje 

Meneer is niet thuis en mevrouw is niet thuis,
het keteltje staat op het kolenfornuis,
de hele familie is uit
en het fluit en het fluit en het fluit
Tuu Tuu, Tuu Tuu ...t!

De pan met andijvie zegt: Foei, o foei!
Hou eindelijk op met dat nare geloei!
Wees eindelijk stil asjeblief,
je lijkt wel een locomotief!
Tuu Tuu, Tuu Tuu ...t!

De deftige braadpan met lapjes en zjuu zegt:
Goeie genade, wat krijgen we nu?
Je kunt nu niet sudderen hier,
ik sudder niet meer met plezier.

Het keteltje jammert: Ik hou niet meer op.
Het komt door mijn dop! Het komt door mijn dop!
Ik *moet* fluiten zolang als ik kook
en ik kan het niet helluhpen ook!
Tuu Tuu, Tuu Tuu ...t!

Meneer en mevrouw zijn nog altijd niet thuis,
het keteltje staat op het kolenfornuis.
Het fluit en het fluit en het fluit.
Wij houden het *echt* niet meer uit!
Tuu Tuu, Tuu Tuu ...t!

(En jullie?)


Hai lieve kuli-lievoids,


DE ONZICHTBARE KOK

Muziek: My Favorite Things - lange versie door John Coltrane

Pada ... pa da  pada
Papa ... pa da  papat ....

Er bestaan twee soorten van koks: de ene staat altijd, het liefst
alleen, onzichtbaar in de keuken en zwijgt als een oester; bevreesd,
om ook maar iets van zijn keukengeheimen (laat staan over zichzelf) 
prijs te geven. Het is een kok die wel kan koken en van lekker eten 
houdt, maar hij houdt niet zo van mensen. De andere kok is doorgaans 
wel zichtbaar en domineert de keuken met al zijn kwebbelpraatjes 
behartenswaardige tips en weetjes. Iedereen is in zijn keuken van
harte welkom en als het even kan, zal ie ook niet nalaten om alles
over zijn en andermans leven te vertellen, en onderwijl laat hij je
even van zijn Bengaalse Tijgersoep proeven. Hij houdt ook erg van
koken en eten (en drinken), maar nog meer houdt ie van mensen in het
algemeen en van vrouwen en kinderen in het bijzonder; ongeacht
leeftijd of geslacht: iedere zichtbare kok houdt daarvan. Koken en
eten vormen voor hem daarom slechts een terloopse aanleiding voor een
onderhoudend gesprek, voor een verdieping van een vriendschap, een
voorbijgaande vrijage of een naderende verliefdheid. En ach, hoeveel
vetes en ruzies zijn er niet met spijs en drank geslecht? Kortom;
koken en eten betekenen voor hem zowel een aangename invulling als
vervulling van het leven. Want daar gaat het uiteindelijk allemaal om
in dit leven. En dat je een keer de lach van de groene specht, of de
lokroep van de JoHovogel hebt gehoord. Al is het maar een keer in je
leven.


*


Stel je voor; je zit in een dodencel (of je gaat straks de kookpot
in!) en de laatste 12 uur van je leven zijn ingegaan; definitief en
onomkeerbaar. Als laatste gunst mag je, voor de gang naar het schavot,
een allerlaatste diner van drie gangen samenstellen. Wat zou je dan
kiezen, wat zou ik dan kiezen? Mmm. Ik heb er natuurlijk al over na
kunnen denken (moeilijk om een definitieve keuze te maken) en ik zal
jullie hier tijdens mijn galgemaal mijn keuze laten zien.


VOORGERECHT

Als entree zou ik kiezen voor een grote kom met een goed gevulde,
stevige erwtensoep, zo een met alles erop en eraan. Daarbij een paar
sneetjes donker roggebrood -graag- eh ... met gezouten boter, en als
het mag -tuurlijk, nu mag alles- daarbij een heerlijk nieuw herinkie,
zoals ze op Scheveningen zeggen, en dan daarbij -zeker wel- een lekker
ijskoud borreltje. En als ik het op heb zijn er nog 6 uur te gaan.


KOOKREGEL 5: Wat je gekookt hebt is altijd lekker!

Is thzet ... so Herr Reynaerdt? Natuurlijk zal je bijvoorbeeld nooit
aangebrande papats aan gasten serveren, maar de regel impliceert dat
in principe alles wat je iemand voorschotelt, gekokkereld in eigen
keuken, geslaagd en lekker is. Hoe dan ook. Ja, zal er net iets niet
helemaal perfect naar je zin zijn gegaan, maar dat hoeven die gasten
niet te weten. En het is ook zo ongezellig: 'Jongens hier is de
sjokolademoes met wodka, zelfgemaakt, maar 't smaakt eigenlijk nergens
naar ...'. Die sjokolademoes (met wodka) is natuurlijk errug lekker,
maar dan wordt 't je gewoon een beetje tegen gemaakt door de
-misplaatste- debunking van de kok: dat is fout en niet goed!
(afgezien dat newbiekoks ook nog wel eens liegen: dan kraken ze hun
eigen kookkunnen omstandig en onhandig af, maar eigenlijk -diep in hun
hart- vinden ze eigenlijk dat ze al aardig kunnen koken). 
Dus nogmaals: wanneer je kookt, alles op tafel zet en mee gaat eten
van de dis: 'never get out of the boat!' En dan niet zozeer om dan
maar de megalomane en geslaagde kok uit te hangen, nee, een positieve
houding tegenover onze eigen kookkunst is juist een aangename
handreiking voor onze gasten, voor onze jongens en meisjes die komen
eten. Het is toch veel leuker om de sjoko -hik- lademoes met wodkaah
op tafel te zetten en te zeggen dat ie heerlijk is en dat de sjokolade
en wodka van goede kwaliteit zijn. Kijk, dan willen de kulikids met
smaak eten. Ga dus ook niet blozen wanneer je een compliment krijgt
(ja, ze zouden niet eens meer 'iets' negatiefs durven zeggen). 
Je hoeft zulke vriendelijkheden natuurlijk ook niet met een arrogante
vanzelfsprekendheid ;-) aan te nemen, maar bedank je gast voor het
compliment. Je hebt immers *hoe dan ook* hen ook de gelegenheid
gegeven om een compliment te maken. Want jij blijft de gastmv.
Bovendien heb je immers met GEDULD, TOEWIJDING en DOORZETTINGSVERMOGEN
(Dit is KOOKREGEL NUMMER 0) aan de maaltijd gewerkt. En laat dat
gewoon dan ook even merken aan de eettafel. 
Afgesproken? Afgesproken.

Klein Duimpje

Sprookje - Klein Duimpje - dejongenskamer.nl

Er waren nogal wat mensen die het sprookje van Klein Duimpje
tamelijk off-topic vonden. Dat vind ik een beetje vreemd, omdat
de onderliggende betekenissen toch culinaire boekdelen spreken.
Om te beginnen moet ik corrigeren dat Klein Duimpje niet is opgetekend
door de Gebroeders Grimm, maar zijn literaire bekendheid kreeg door
George Perrault die in 1748 in een paar schriftjes de verzameling
sprookjes van Moeder de Gans opschreef. Ik heb het origineel net
gelezen en het meest opvallende is dat mijn versie eigenlijk niet zo
afwijkt van het origineel. Nou ja, origineel, het verhaal van een
klein jongetje die een reus te slim af is, is natuurlijk al veel
ouder. Maar er zijn ook verschillen en de belangrijkste verschillen
betreffen dan de relatie tussen de verschillende figuren. Die zijn in
Moeder de Gans wat gecompliceerder en daardoor wellicht ook wat
realistischer. Maar wat heb 'ik' gedaan.

Om het sprookje een beetje te moderniseren heb ik de twee moeders (die
van Klein Duimpje en de Reuzin) nog wat vriendelijke en knuffelige
trekjes gegeven. Maar dat is natuurlijk maar schijn. Zo vertel ik dat
Klein Duimpje het zorgenkindje van zijn moeder is en dat ze Klein
Duimpje bij het afscheid een knuffeltje geeft. Bij Perrault zit dat
wat anders in elkaar: Klein Duimpje is het jongste, kleine zoontje
waarvan iedereen denkt dat hij achterlijk is omdat ie niet kan praten
(daarom luistert hij altijd!). En het arme kindje mag de hele dag in
de hoek van de kamer zitten omdat ie weer een hoek voor z'n kanisje
van z'n mammie heeft gekregen [lekker en lief voor elkaar]. De moeder
laat zich dan uiteindelijk door de vader ompraten met als motivatie,
rechtvaardiging, dat ook zij het ook niet aan kan zien wanneer al die
kindertjes van haar voor haar ogen de hongerdood zouden sterven. Maar
dan denk ik er achteraan; ik geloof dat ze wel opgelucht zou zijn als 
in ieder geval dat achterlijke Klein Duimpje -en eigenlijk ook de
andere kinderen- er niet meer zouden zijn. BTW: En dan ook die reactie
van die kinderen die dat natuurlijk voelen: als ze weer bij het huisje
terugkomen twijfelen die arme stakkertjes uit *angst* of ze nog wel
welkom zijn bij hun vader en moeder. Wat een drama ...). Maar ook in
mijn versie is die moeder, ondanks de schone schijn, gewoon ook een
doodordinaire egoistische bitch die haar kinderen misschien niet slaat
maar knuffelt, ze haar spruiten weliswaar niet opeet, maar
uiteindelijk toch altijd voor haar man kiest (want voor haar kan hij
nog wel zorgen, denkt ze) en niet voor die lastige jongetjes; Klein
Duimpje voorop als de ongewenste lastpost.

En vandaag is het St. Maarten. Dus wel lief zijn als die kinders aan
de deur komen. En geef de kleinste dan het grootste snoepje?

En dan de reuzin waar de jongetjes terechtkomen. Ze is aardig en
hartelijk voor de jongetjes, maar wie mijn versie goed gelezen heeft,
komt niet te weten hoe zij nu reageerde op de gruwelijke dood van haar
7 dochtertjes door haar eigen man. Pas op het eind komen we in
retrospectief te weten hoe de vrouw daar tegenover heeft gestaan:
Klein Duimpje klopt weer bij haar aan de deur en zegt dat ze hem snel
al het goud mee moet geven, omdat anders haar man vermoord wordt door
een stel moordzuchtige rovers. De vrouw geeft al het goud en geeft
daar impliciet mee aan dat zij haar man terug wil hebben! Geld weg,
kinderen gedood door manlief, en dan: Man! Mijn kindermoordenaar kom
asjeblieft bij mij terug! Normaal zou je zeggen, 'nou das dan mooi,
laten die rovers die afschuweleuke pedokannibaal maar z'n nekkie
doorsnijden, hij heeft zelfs zijn, *mijn* eigen dochtertjes
afgeslacht!'. Zo niet de reuzin. Bij Perrault komen we al wat eerder
iets meer te weten over de relatie tussen de reus en de reuzin: de
vrouw zegt ergens dat haar man haar zelf nooit iets heeft gedaan
en dat zij daarom voor hem zal kiezen.

En zo heb ik dus een schijnbaar vriendelijke, feministische invulling
aan het sprookje gegeven (de tot op zeker hoogte nog lieve vrouwen,
tegenover de brute en in en in slechte vaders), maar in feite komt 't 
op hetzelfde neer: ook de vrouwen in mijn versie zijn bitchen en
kinderen waren vroeger niet goed af in een gezin waar ieder voor zich
een strijd leverde in de proto-cyber-jungle om aan geld of eten te
komen.

En dat Klein Duimpje zo klein is, is natuurlijk te beschouwen als een
vorm van anorexia: het kindje dat klein wil blijven en niet wil
groeien in een kindvijandige omgeving. Maar misschien is dat inderdaad
iets 'te' off-topic. Laten we maar eens even basaal gaan koken
tussendoor. Ik begin nu pas een beetje trek te krijgen.

SUGO DI POMODORO

Dit is een recept voor een Italiaanse tomatenbasissaus. Straks zal ik
dit basisrecept uitbreiden met twee variaties op de basissaus; de SUGO
DI POMODORO E CARNE, en de SUGO DI POMODORE E CARNE RAFFINATO.

Maar goed eerst de basissaus:

Zorg dat je een goede braad- annex inkookpan hebt waar je zowel in kan
koken als bakken, want het eerste wat we gaan maken is de 'soffritto'.
Dat doen we alsvolgt: Was en snij 9 stengels selderie in smalle, halve
maanstukjes. Snij 3 a 4 worteltjes (of een stuk gesneden winterpeen)
in kleine, vierkante stukjes, hak 1, 2 a 3 rode uien zeer fijn. Schenk
wat olijfolie in de hete braadpan en voeg er de drie groenten in:
selderie, worteltjes (om het zoet te maken, voor de kleur en voor de
beet en vorm van de saus) en de ui. Dit moet je langzaam in zo'n
kwartier a 20 minuten eerst stevig en daarna matig aanfruiten. Blijven
omroeren in ieder geval. In de tussentijd ga je de tomaten snijden of
pureren. Natuurlijk moeten we hier gebruik maken van de blikken
gepelde tomaten (of pakjes gepureerde sugo) en voor dit basisrecept
maken we 3 of 4 blikken open. Nu kun je een deel van het vocht apart
bewaren (om een ingedikte saus weer vloeibaarder te maken) en het
tomatenvlees in stukjes snijden, kort of lang pureren in de magicamix.
Kan en mag allemaal. Maar het probleem is dat er in die blikken van
die gele pitjes zitten; Weleens gezien? Die pureer je dan namelijk
mee, en dat komt de smaak van de saus niet ten goede. Het beste is om
de gepelde tomaten door een grove maalzeef te halen: het is een simpel
huishoudelijk apparaat (overal te koop en in ieder Italiaans
huishouden te vinden) waarmee je enerzijds de pomodoro pureert en
anderzijds de pitjes kan tegenhouden om niet door de zeef te vallen.
Deze laatste methode verdient de voorkeur en dan kan je zelf beslissen
of je alles wilt pureren, of ook wat vaste stukjes voor de beet in de
saus wilt behouden. Bueno.

Na zo'n twintig minuten ga je bij de inmiddels gaar geworden soffritto
een teentje of 5 knoflook bijknijpen of in fijnsnijden. Vuur even hoog
om de knoflook aan te bakken (niet te lang, want als knoflook
verbrandt wordt ze bitter) en dan de tomatenpuree erbij. Even op hoog
vuur opkoken, goed roeren, snufje zout en een paar slagen van de
zwarte pepermolen erbij, en tot slot een stuk of tien met de hand
gescheurde basilicumblaadje toevoegen. Pan nu een kwartier op de
deksel; vervolgens weer even proeven wat er eventueel nog bij moet
(oregano? thijm? marjoraan?) en daarna de saus in zo'n drie kwartier
a een uur zachtjes op een onderzettertje laten inkoken, met de deksel
van de pan. In de gaten houden en af en toe omroeren ... En vijf
minuten voor tijd nog wat er bij doen misschien? Nog wat basilicum of
knoflook, of ...? Niet alles van de basilicum er door doen want je moet
nog wat over houden om straks vers over de opgediende saus te
strooien ...

Voila, dat is de SUGO POMODORO. En dan mag je -moet je- daar
natuurlijk best verder mee experimenteren: ook erg lekker met op twee
momenten rijkelijk toegevoegde handjes oregano. En natuurlijk altijd
afmaken met op tafel geraspte Parmezaanse kaas. Alles mag, (bijna)
alles kan ... 

[ zag je ook de vormen en de beet en de kleur en vorm? ]

BELANGRIJK!: Hola, voordat je aan de slag gaat, nog een
behartigenswaardig advies: een saus moet rusten. Dat wil zeggen dat
wanneer je terugrekent wanneer je de saus nodigt hebt hier nog
minimaal zo'n twee uur moet bijtellen om de saus langzaam af te laten
koelen en tot rust te laten komen. Dit geldt in principe voor alle
sauzen. Logisch ook, eigenlijk. En niet alleen de saus heeft tijdens
een middagje koken rust nodig, zo ook de kok.

Straks die met CARNE en dan daarna -dat is weer een uitbreiding op de
carne- de RAFFINATO.

INTERMEZZO VAN HET GELUID VAN HET MACHINEGEWEER EN HET BEELD VAN DE
KAMTANDING VAN DE POSTZEGEL

Toen ik me hier drie weken geleden aan nl.culinair zette had ik geen
enkel idee of notie hoe een en ander zou verlopen en/of uitpakken.
Ik had al lang niet meer op nl.culinair gelurkt en ik wist totaal niet
hoe de sfeer was. Vooraf had ik wel een aantal spelregels opgesteld en
die hadden vooral als doel om me tot een aantal deelgebieden 'te
beperken'. De opgelegde beperkingen bleken al gauw te ruim, of ze
sloten toevalligerwijs nauw aan bij alles wat ik sinds mijn entree
voorbij zag komen. Maar in ieder geval opende ik op uur 00.00 de feed
en ben toen in chronologische volgorde vanaf de meest recente posting
terug gaan lezen. Ik lees een nieuwsfeed nooit per draad, maar via een
chronologische ordening. Op die manier kun je nog andere informatie
over iemands postgedrag te weten komen, en bovendien schrijf ik zelf
een doorlopend verhaal, zodat het per draad volgen van mijn bijdragen
ook weer de nodige verwarring zal hebben opgeleverd. Maar goed, ik
lees de eerste tien, vijftien bijdragen en toen stuitte ik op de
'Oosterse Gigantes' (Mijn avondmaal) van Astrid Veltman. Nooit van
gehoord, maar dat was het laatste postje wat ik in retrospectief in
de culifeed heb gelezen. Ik schreef mijn reactie op haar recept
(volgens mij is het een recept met de meeste ingredienten dat op
nl.culinair is  gepost), en vanaf dat moment ben ik niet meer achterom
gaan kijken, maar alleen maar vooruit. Ik zat immers nu ook in het
'hier en nu' en op die manier bouwde ik mijn eigen actuele
werkelijkheid op. Maar na een paar dagen ben ik toch eens even gaan
kijken op Dejanews wie Astrid Veltman is. En ik zie dat ze zo'n stuk
of veertig postjes heeft gestuurd in het verleden, en ik vermoed dat
ik een vaste contribuante (I mistook her for a newbie) op haar
kookziel heb gestaan. Terwijl er eigenlijk nix is om je druk over te
maken, maar nadien heb ik op nl.culinair nix meer van Astrid gezien.
Opmerkelijk was dat de 40 postjes van Astrid allemaal nieuwe draden
waren, dus geen enkele posting bevatte de replaaiende voorlooptekens
Re:. Dat was vreemd. En ik maakte een oud postje van haar open en zag
toch dat het om een reactie op een vraag van iemand ging. Niet veel
later kwam ik er  achter dat van Ronald Troost via eenzelfde
postingwijze gebruik maakte, en dat dat waarschijnlijk te maken heeft
dat zij beiden via een bbs post ophalen en post versturen. En verder
zullen ze zich van geen kwaad bewust zijn, de lievoids! En zo erg is
het natuurlijk niet, maar het maakt een nogal autistische indruk
wanneer iemand alleen maar nieuwe draadjes spant. Alsof diegene zich
niet echt in een draaddiscussie wenst te mengen. En daar zit volgens
mij ook een kern van waarheid in. Astrid en Ronald dragen hier vooral
bij met een receptenkannonade op een door iemand gestelde vraag voor
een bepaald recept. 

Toneelstukje:

Maestro Muzik!: Deathrow Blues, J.J. Johnson

Astrid en Ronald zijn aan de recept. Aan de digitale recept. Overal
en  altijd zijn ze op zoek naar recepten; op net net, in nieuwsgroepen
uit databeestjes, cd-rommetjes, uit boeken en tijdschriften,
enzovoorts. Het is gewoon hun hobby en hun lust en hun leven. Wil je
weten hoe je Mechelse speculaas wilt maken? Astrid en Ronald lepelen
er zo een stuk of tien met variaties op uit hun
PalmtopBBScybercookEncyclopedie.

Maar dan die hoeveelheid en onaflaatbare stroom van recepten, voorzien
van keywords en omrekentabellen in 44 standaarden ... (je vraagt je af
waar ze de tijd vandaan halen en of ze nog zelf wel een aan koken
toekomen -> pizzaweb?). Het lijken eigenlijk net van die
receptenrepeteergeweren die hier regelmatig op nl.culinair hun
culinaire munitie verschieten. En ze doen het niet alleen op dringend
verzoek, ze gaan er ook zelf naar op zoek. En iedere keer als er
iemand ook maar 'iets' vraagt is het de sport wie het eerste van de
twee hun DavilexReceptenPlusCD heeft laten renderen op een trefwoord,
en dan kijken wie er het eerste post. Zijn drie recepten voor
erwtensoep niet genoeg? Meel Astrid of Ronald en u ontvangt het
complete-intergalactische- digitale-erwtensoep-boeklexicon met wel
2001 mogelijkheden om varkenstaartjes of varkenspootjes, al dan niet
oortjes, kinnebakjes of hamokseltjes door een erwentsoep te roeren.
Kent u het enige Hollandse recept uit The Great American SoupCookBook? 
(verbaasd) Nee?

(kom even wat dichter bij je beeldscherm zitten Astrid en Ronald)

Psst: dat is een recept voor erwtensoep die in Texas aan het begin van
deze eeuw bekend is geworden als de Dutch greenpeas death-row-soup ...

(grin & zucht)
Eigenlijk hebben ze alles al, maar ze willen altijd en eeuwig meer. 
(/grin & zucht)

GEHEIME TIP VOOR ASTRID EN RONALD: In de originele Texaanse death-row 
soup gaan overigens ook stukjes eendeborst. Met de hagel er nog in.

- Heb jij al dat recept van die stamppotsoep uit Absurdistan Ronald?
- Ja, tuurlijk heb ik die ... 
- Ik bedoel die met ... spekjuszjuu! 
- Stamppotsoep met spekjessju! Hoe kom je daaraan? 
- Ja, uit een ouwe uitgave van het Grote Kookboek van Absurdistan ... 
- Wat! Kom op, dan krijg jij van mij drie recepten voor 
  Bulgaarse Yoghurtsaus met ananas uit blik! Wist je niet he, 
  dat ik die had. Heb ik al een paar maanden. 
- En daar vertel jij mij nix over? Ok. Jij krijgt van 
  mij de stamppotsoep met spekjes en dan wil ik die 
  Bulgaarse recepten, maar dan wil ik ook dat recept van 
  gebrade wolvenpoot in teletubbiesaus! 
- Hoe weet je dat ik die heb? Van wie heb je dat gehoord? 
- Van wie denk je.
- Ik snap het al, van hem. Vandaar dat recept van die 
  Absurdistanese stamppotsoep met spekjessju. Goed dan, 
  maar dan wel gelijk oversteken ... 
  BTW: Weet jij hoeveel verse teletubbie per kilo kost?


Ik ridiculiseer het natuurlijk en eigenlijk richt mijn kookkritiek
zich natuurlijk niet op de mensen die hier posten of lezen. Maar ja,
anders is er geen discours, is er geen onprettig gesprek of het begin
van een lekkere, gezonde en af en toe de natuurlijke grens
overschreidende en niet te vergeten voedzame, heldere, gebonden
soepsoap. Maar het boodschappenlijstje mag duidelijk zijn. Nog een
paar dingetjes uit het rek halen, afrekenen bij kassa 3 (Shandy is
weer beter) en dan naar huis, lekker zelf koken en bij de kachel
zitten. Dan ga ik Lara Croft is ff een paar dagen achterna zitten.

;-)


ZOUT EN SUIKER

Soms zie je wel eens in een recept voor een scherp gerecht staan dat
je een schepje suiker moet toevoegen. Of staat er in een zoet recept
dat je er wat zout bij moet doet. Sommige maken daar een geheim van,
maar ik zal even toelichten hoe dat zit. Kijk. Soms doe je een kwa
smaak tegengesteld ingredient door een gerecht om de basissmaak extra
te accentueren. Wanneer je dus iets pittigs op je tong proeft, dan
wordt die smaak nog geprononceerder doordat je ook (op het
linkerkanaal van de tong) wat van het smaaknegatief mee laat proeven.
Snappen jullie? Jij ook Edu? ;-) En zo zijn er wel meer dialectische
parallellen tussen mijn kookkunst en mijn cybercooking hier op usenet
te trekken. Maar das een heel ander verhaal. 


;-)

(dag lievoids van nes! even zwaaien)

EINDE DEEL I

Groet,

DirkJan

*

'T valt niet mee.

**

En dan nog die St. Maartenrijmpjes straks instuderen met alle
kinderen van de gracht ...

***

Eerst doet 't pijn, maar daarna is het lekker ...

___


De EgoKok - Galgenmaal II

___


---------------------------------------------------------------
Subject: Galgenmaal II
From: DirkJan Vos (diedjee@dds.nl)
Date: Wed, 11 Nov 1998 17:28:05
Newsgroups: nl.culinair
---------------------------------------------------------------


GALGENMAAL II


                      Sinte Maarten heeft een koe
                      Die moet naar de slager toe
                      Is 'tie vet of mager
                      Hij moet naar de slager




HOOFDGERECHT: DOWN UNDER, ONDER DE GORDEL VAN SMARAGD

Muziek: Raw like sushi, Neneh Cherry

Wat zal ik nemen na de erwtensoep op weg naar het schavot?
Moeilijk, maar mijn definitieve keus -Italiaans? nee -net niet- is
gevallen op een uitgebreide Indische rijsttafel. Met daarbij een
heerlijk glas koud bier. Wat zal ik zeggen over 'een' over *de*
Indische rijsttafel? Laat ik er gewoon maar van gaan eten; niet te
veel rijst, en dan van zoveel mogelijk soorten groenten, vis, vlees,
kip, gambing, specerijen en kruiden even proeven, om nog even -nu het
nog kan- van die orientaalse, scherpe smaken te genieten. Lekker pedis
en met een glas kouwe Tuborg. Proost! En omdat voor even alles mag;
graag een kleine portie babi pangang erbij, babi pangang spek met
rood-zure saus. En het liefst zou ik 't willen eten van Truus en
Paadje, dat was een al lang overleden Indisch echtpaar dat ergens in
Den Haag een verrukkelijke toko uitbaatte: en nergens was de babi
pangang spek met rode zoet-zure saus zo lekker als die van hun: Truus
roosterde het varken en Paadje maakte de geheime saus. En als dat niet
helemaal mocht lukken voor mijn laatste uur, dan geeft dat nix, want
straks zie ik ze wel in de hemel en zal ik Truus eens vragen hoe ze
die babi pangang zo lekker krokant kreeg (Buikspek van het buikzwijn!
Dat was het enige wat ze ooit losliet). Om over de saus maar te
zwijgen. Laat ik wat dit onderwerp betreft dat nu ook maar doen. 

Nog drie uur te gaan ... Innercity Mamma ...

KOOKREGEL 4: Proeven, proeven en nog eens proeven.

Het lijkt zo'n open deur, want eten *is* proeven. Maar je moet ze de
kost geven onze huis-tuin-en keukenkoks, om over de zakjes-en
pakjeskoekenbakkers maar te zwijgen: vaak proeven ze niet tijdens het
koken (en eten). Want daar heb je nu eenmaal een afgepast recept voor,
dus wat kan je gebeuren? Van alles! Maar dan nog; ook als alles zonder
te proeven goed zou gaan, ook dan blijf je proeven. Oftewel:
koken=proeven. Waarom doe je dat nu en hoe doe je dat precies. Om met
het laatste te beginnen: koop van de week voor een paar tientjes een
ruime set met houten spatels en kooklepels. Wat kleine en grote,
platte en bolle. Maakt allemaal niet uit, zorg dat je er minstens een
stuk of 6 van in huis hebt. Je kan ze sowieso gebruiken om vlees mee
te keren (dus nooit met metalen vorken in een pan krassen) of om
sauzen mee om te roeren, en ieder roerproefhoutje is bovenal nuttig
om mee te 'proeven' [per gerecht of pan een aparte proeflepel, zodat
je geen gerechten gaat besmetten. Dus ook niet met je mond
schoonlikken en dan met hetzelfde houtje in een andere pan lepelen.
En laat nooit lepels in de pan staan. Ingekookte houten samballepels
krijg je nooit meer schoon; ze zal altijd naar sambal blijven smaken.]
Maar goed. Deze regel is vooral bedoeld voor al diegenen die niet
direct zo gewend zijn om veel te proeven tijdens het kookproces. Later
kun je dat wat terugbrengen, maar laten we eerst maar vooral veel
proeven; krummeltje spaanse peper erbij?: proeven: daarna nog een heel
klein ietsiepietsie snuffeltje zout tussen duim en wijsvinger?;
proeven; nog een teentje knoflook extra?; proeven; klein druppeltje
azijn misschien?; proeven, enzovoorts. Proeven dus.

En het is ook zo onomkeerbaar: je doet ergens in het begin een grote
lik sambal door een saus en wat je er daarna nog allemaal bij gooit
en doorheen mengt; verder proeven is al niet meer nodig. Want je kan er
-soms helaas- ook nix meer uithalen wat je er bij de eerste keer in
hebt gestopt. Dus begin met bescheiden doseringen en ga daarna steeds
meer toevoegen, gewoon nog binnen de hoeveelheden van je recept. In
dit proefproces kun je je smaak steeds beter gaan trainen. Geduld.
Uiteindelijk leer je -naar eigen smaak en ervaring dus- zo goed
proeven dat je alle parameters met ingredienten, kruiden en specerijen
kan controleren, varieren en perfectioneren. De geoefende kok weet
natuurlijk waarover ik praat en zhij zal opwerpen dat ie door ervaring
precies weet wat ie ergens hoeveel in wil doen. Natuurlijk proeft hij
ook nog, maar echt nodig is het niet. Ik zou aan deze routiniers
misschien nog mijn idee kunnen slijten dat als je de kookparameters
goed kent en beheerst je je dan *vooraf* goed kan gaan toeleggen op
het 'virtueel componeren' van een gerecht en smaakcompositie in je
hoofd. Wanneer ik ga koken met allerlei verschillende ingredienten,
dan probeer ik mij eerst heel concreet en precies voor te stellen wat
ik wil koken, wat ik straks op mijn bord wil zien en proeven: smaak,
beet, kleur, vorm, reuk en opmaak schilder ik eerst in mijn hoofd en
van daar uit ga ik als een Panoramix en een Picasso mijn toverrecepten
concreet uitwerken. Maar juist ook dan, juist door het soms steeds
'virtueel' in gedachten aanpassen van de ingredientenparameters moeten
we altijd en continu constant blijven proeven, teneinde ons gedroomde
gerecht -niet meer dan een idee- ook daadwerkelijk 'vlees' te laten
worden ... En denk nu niet dat het proeven alleen opgaat voor
ingewikkelde gerechten, integendeel, ook als je bijvoorbeeld een hard
gekookt ei met mayonaise met enkele andere ingredienten doorelkaar
wilt prakken tot een verrassend mengsel voor op bijvoorbeeld een
toastje; ook dan, juist dan moet je blijven proeven wanneer je er iets
beetje bij beetje aan toevoegt. Heeft ook natuurlijk te maken met de
hoeveelheid basisporties die je wilt bereiden: 1 hardgekookt ei mengen
vereist een ander doseringsstrategie dan wanneer je bijvoorbeeld -ik
zeg maar wat- 33 pesto-eitjes gaat maken. Wel even oppassen, want als
het hapje errug lekker wordt blijf je maar doorproeven en als je dan
wilt opdienen kom je met een lege dop aan; sta je daar met nog maar
een bodempje pesto-ei. Dus laatste tip: kook (koop) eventueel wat
extra mee enkel om mee te kunnen proeven, kwa mogelijk
ingredientenverlies.

;-)

Om een lang verhaal nogmaals in 3 woorden samen te vatten: 
PROEVEN IS KOKEN. Sor, dat is natuurlijk niet waar. Dat moet precies
andersom staan. Nog een keer. Dan vergeet je het nooit meer: 
KOKEN IS PROEVEN.

SUGO DI POMODORO E CARNE

Welnu de CARNE is de eerder beschreven basissaus +plus+ daarbij Gehakt
voor de carnivoren onder ons: Rund, Varken of half om half. Geit of
Kip is ook goed. [ de mens is wat hij eet ]. Zelf vind ik puur Varken
juist 't lekkerst. En trouwens, in de Italiaanse oervariatie komt ie
ook voor met Kippelevertjes. En als je dan de basissaus met
Kippelevertjes zou maken, ingekookt en al, dan heb je dus tegelijk een
echt oorspronkelijk recept voor ... voor lasagnesaus. 
Dat wisten jullie vast niet.

Maar goed, geen Kippelevertjes nu, maar gewoon -nou ja is bijzonder
genoeg- Gehakt. Eigenlijk het liefst grof gemalen, zodat ook het
gehakt zijn eigen vorm en specifieke 'beet' meekrijgt. Maar ook het
verpulverde Albert Heijn Gehakt kun je, of moet je er voor gebruiken.
Je maakt de soffritto aan, maar je haalt die al na een kwartier uit
de pan. De Olie laat je in de pan zitten en desnoods giet je er nog
wat Olie bij. In de hete Olijfolie ga je met een vork (ok, het mag
eigenlijk niet, dan met een spatel ...) het gehakt los maken, rullen, 
en tegelijk tegen de bodem aan dichtbakken. Wanneer al het gehakt is
verkruimd en ietwat donker gekleurd, dan doe je de soffritto weer
terug in de pan en dat laat je nog een kwartiertje op een matig vuur
doorbakken met de deksel erop (ook nu kun je er nog Knoflook,
Basilicum, Oregano, maar ook Thijm of Rozemarijn doorheen doen). Vuur
hoog houden en een paar minuten doorroeren. Dan de tomatenpuree
toevoegen en even aan de kook brengen. Daarna de saus op het zachtste
pitje (of zelfs op een metalen warmtedemper) rustig en zachtjes laten
inkoken tot de gewenste dikte (met vlees kookt de saus wat sneller
in).

Als voorbode op de RAFFINATO mag je ook bij de carne op twee momenten
een paar handjes gesneden Peterselie toevoegen.

ALLEENSTAANDE VADERS

--------------------------------------------------
Subject: GR (= geen recept) Re: Dirkjan Vos
From: Bassie 
Date: 1998/11/04
Newsgroups: nl.culinair
--------------------------------------------------

Hai Diedjee,

Bas schreef:


> Hoe is nu het etenspatroon bij de fam. Vos?

Had ik niet al eerder geschreven dat het hier ging 
-of je nu uit de provincie komt of niet- er mankeert 
toch nix aan je ogen Bas- om Geduld, Toewijding 
en Doorzettingsvermogen?


BORIS EN KEESJE

Het was een aardige en begrijpelijke vraag. Ergens hoop je
(droom je) dat iemand hem stelt, en aldus geschiedde.
Wel Bas, natuurlijk had ik hier graag willen opscheppen dat
ik doorlopend, iedere dag, de lekkerste gerechten maak en
dat ik de kinderen al jong kennis laat maken met alle liflafjes
uit de exotische of exquize keuken; het zaterdagavond diner
met Boris en Keesje zou natuurlijk uit zo'n gang of vijf bestaan;
vooraf ieder een verse oester (met sjalotsaus, want het zijn
nog kinderen!); daarna een herfstsoepje getrokken van lamsbouillon en 
mint (polei); als hoofdgerecht een stukje gefileerde tarbot in een 
zachte mosterdsaus met daarbij harry kovers en pommes parisjenne:
en voor toe, een sorbet van zelfgemaakt citroenijs, verse mango en 
slagroom? Ja, dat zou leuk zijn Bas, yammie! Maar de werkelijkheid 
steekt altijd anders in elkaar, daar zijn we immers hier inmiddels
allemaal al van doordrongen door jouw openhartige mededelingen over
jouw leven en situatie. Nee dus; geen sjiek vijfgangendiner. Het enige
wat overeenkomt met wat ik hierboven schetste en met wat we echt
gegeten hebben is de slagroom. En die ging dus over de sjokolademousse
van Mona en Nestle. Maar daarover zometeen meer. Het was dus juist een
simpel en enigszins gezond kindermenuutje en met als voornaamste
motief dat als je voor (andere) kinderen kookt (Boris was te gast ;-)
)  ... dat je dus niet te veel poespas moet maken, gewoon om op die
manier zoveel mogelijk tijd te hebben om met de kinderen bezig te
zijn. Soms kook je wel eens voor gasten dat je blij bent dat je in de
keuken mag staan, maar bij kinderen moet je de keuken zoveel mogelijk
zien te mijden. I'am talking to You Bas ... ;-) 

En zo ging ik dus zaterdagochtend naar de Albert Heijn, naar de Food
Plaza achter de Dam en vulde daar een bescheiden boodschappentas met
boodschappen. Toen ik buiten kwam bleef ik even temidden van de
zwerfjunks en alco's staan. Ze mogen er eigenlijk geen bier meer
drinken, maar ze doen het toch. Tja, 't zijn ook maar mensen ...  ...
Maar stel dat de nood zo hoog aan de man komt en we hier in Nederland
ooit eens onder de meest barre omstandigheden, en masse over moeten
gaan op het eten van mensenvlees. Dit alles om de Nederlanders tegen
die tijd niet de hongerdood te laten sterven. Naast me op de Plaza
staat een ouwe tandeloze alco in een dun trainingspak die die over een
dikke trui en trainingssbroek heeft aangetrokken:


- Wij zijn het eerste aan de beurt die ze gaan opvreten ...
- Asielzoekers ...?
- Als ze kennen kiezen tussen blank vlees van een locol alco 
  of zwart vlees van een gevluchte Hutsi of zo, dan kiezen ze 
  ze voor ons. Wij zijn al ontsmet en voorgemarineerd ...
- Moordenaars ...?
- Die gaan er 't eerste aan. Dan de pedofielen en dan wij ...
- Aidspatienten?
- Nee. Moet je niet eten. Das veel te gevaarlijk. Ook geen mense 
  die aan de varkenspes zijn doodgegaan, of die -hoe heet dat 
  nou ... in je kop?

           Ik kijk van m'n boodschappenlijstje op 
           en schiet de man even te hulp.


- BSE, bedoelt u zeker. De mensen die aan de ziekte van 
  Kreutzfeld-Jacob lijden. U kent het misschien wel als 
  'de gekke koeienziekte'. 


   Ik draai me direct om en loop met mijn boodschappentas 
   naar m'n fiets (staat er gelukkig nog) en ik hoor de man 
   nog roepen:


- Precies: de gekke koeieziekte. Bedankt gabbertje! 
  Ik kon ur nie opkomme ... Die moet je niet eten hoor, 
  mensenvlees met de gekke koeienziekte, dan wor je voor 
  de fla-vlip al zelf helemaal leip, as je dat eet ... Ja ... 
  Onhou dat vader!


Ik kijk nog even onbestemd om naar de man, rij weg en fiets de
Paleisstraat in. Ja, ja, hij kon er niet 'opkomme'. Alzheimer. 
- Sjon, gooi voor mij een broodje Korsakov in het vet? 
En met extra veel teletubiesaus asjeblieft. 

Ik fiets langs de Stopera via de Hortus naar huis. Ik kom thuis en
tjek of ik nix vergeten ben. Ik had niet veel nodig Bas. Hier is 't
boodschappenlijstje:

1 zak bloemige eigenheimertjes
1 zak gewassen peentjes
1 pakje babymaisjes
1 struik broccoli
2 pakken Iglo vissticks
1 SjokoladeMoes Monatoetje
1 SjokoladeMoes Nestletoetje
1 kwart liter slagroom

Verder had ik nog uit eigen keuken nodig:
wat boter en olie, suiker en een beetje zout ...

Dat was alles. Geen voorafje natuurlijk en rond een uur of vijf
heb ik -uiteraard- wat papats gebakken. Ze kregen er ieder maar
een, want anders eten ze straks nix meer. Want dat zou dan ook zo
het paard achter de wagen spannen wanneer je kinderen extra 
gaat verwennen door ze 's middags al vol te stoppen met snoep, koek
of iets anders. Niet doen, want anders blijf je 's avonds met 
een schaaltje heerlijke gebakken peren zitten. En ze hadden ook
trek hoor, om half zeven. 

14:00 uur. Boris doet z'n middagtukje, Keesje neemt een Suske en Wiske
(hij kan nog niet lezen) door op de bank en luistert naar een oud
hoorspelletje op cd, naar het sprookje van Alladin en de Wonderlamp. 
En ik sta even in de keuken: Alle groenten gewassen; de broccoli
gesneden en samen met de worteltjes en maisjes apart afgedekt en in
de ijskast gezet, daarna de aardappelen geschild, gewassen en alvast
in een pan (zonder water) gedaan. Verder nix, want ik had nu het
*maximale* gedaan om straks zo *min* mogelijk te hoeven doen. Daarna
opgeruimd de keukendeur achter me dicht getrokken. Straks heb ik nog
precies een half uur nodig om alles te koken, c'est tout. 

Na Boris' slaapje hebben we lekker wat gespeeld in de kamer, de papat
gegeten met een glaasje ranja en om klokke zes uur de keuken weer in
gegaan. Aardappels (met wat zout) en worteltjes apart opgezet. Deksel
op de aardappels, worteltjes in open pan met ruim water aan de kook
gebracht, en daarna zacht gezet. Koekepan verhit met een kluit
roomboter en een beetje olie; en er precies de 16 vissticks in gelegd.

CAPTAIN IGLO

[ FlashBack: voor Boris z'n middagslaapje kwam Keesje ineens met de
twee pakken IgloVissticks de kamer binnenlopen. Hij zei niets, maar
keek me veelbetekenend aan. In de pakken IgloVisstick zitten nu kleine
plestik verzamelfiguurtjes uit de imaginaire avonturenwereld van een
vernieuwde en verjongde Captain Iglo. Afijn, Keesje heeft er al drie
en zelfs Boris kende de speeltjes. En we hadden twee pakken en Keesje
was beloofd dat ie 'vanavond' voor het bakken van de vissticks een
speeltje aan Boris mocht geven en een aan zichzelf. En als ie pech had
met een dubbele, dan wilde Boris vast wel zijn figuurtje ruilen als
't er een was die Keesje nog niet had. Want vooral op dat punt zat
Keesje toch wel in: stel dat Boris een figuurtje kreeg dat ie al had,
en Boris er een die hij zelf graag begeerde, dan was er toch een
probleem. En Keesje met zijn viereneenhalf jaar lostte dat alsvolgt
op. Goed, hij mocht nu al met Boris de figuurtjes uit de 2 pakken
halen. Dus Keesje haalt snel een grote schaal uit de keuken; hij zet
die op tafel en leegt in no-time die pakken en schudt zo de 16
vissticks met twee melkachtige (on)doorzichtige, plestikke
merchandisestickjes in de schaal. En nu komt 't: Keesje scant tegelijk
die twee (on)doorzichtige verpakkingen, en hoe die 't deed en zo snel
zag weet ik niet, maar hij pakte de twee surpriezuhtjes uit de schaal
en gaf -met een kwasi verbaasde smile- feilloos het Iglo-doosje met
daarin een figuurtje dat Keesje al had, aan Boris ... Ja, ja ... Wij
weten wel beter.]


WAAR IS DE ZJUU!

Om bijna tien over zes heb ik de broccoli bij de worteltjes gedaan.
Daarna de slagroom met de suiker geklopt met de een-armige handmixer.
De vissticks omgedraaid en op een zacht vuurtje gezet. Tot slot
precies om kwart over zes de babymaisjes bij de worteltje en broccoli
gevoegd om even 'al dente' te garen. En dan nog een vijf minuten
wachten tot alles klaar en gaar is [ondertussen van alles even proeven
of het ook 'beetgaar' is geworden]. 18:25: Tafel dekken en zeggen dat
er over vijf minuten gegeten wordt. Aardappels afgieten en nog even
zachtjes op een laag pitje laten opbloemen. Groenten afgieten en in
een doorzichtige schaal gestopt; groen geel en oranje. Vissticks op
een schaal en aan tafel! Half zeven, precies en sharp! O ja, en dan
was er nog een sausje, een zelfgemaakt zjuutje, voor over de
aardappelen (want vissticks leveren geen zjuu op), maar dat heeft om
allerlei redenen de tafel helaas nooit bereikt. Maar dat verhaal
houden jullie nog te goed.


;-)


Eet smakelijk ... 

Zei ik, toen ik iedereen had opgeschept.

RAY EN RIA (Part II)

Nou, mijn verhaal over Ray en Ria heeft wel wat teweeg gebracht
in hun al 23 jaar standvastig stand gehouden huwelijk. Dat Ray
woedend was op mij, dat was te voorzien en te begrijpen, maar
dat Ria op haar beurt Ray met een koekepan begon te bewerken is
misschien wel wat minder voor de hand liggend. Wat was er gebeurd:
Ria leest dus, via mijn R & R stuk op nl.culinair, dat 'Ria wel van
Ray's oesters met sjalotsaus houdt, maar Ray een stuk minder van de
wijn zonder alcohol van zijn Schanulleke'. En dat was tegen 't zere
been (en ze had al zo'n last van haar linkerbeen, vandaar ook die
vraag over de medicinale uitwerking van alcoholloze wijn in het
algemeen en van uitgekookte bulkwijn in het bijzonder); en in alle
commotie en over en weer geschreeuw (maar ze praatten toen tenminste
weer eens tegen mekaar) floept Ray er ineens uit: 'En die wijn zonder
alcohol van jou is inderdaad niet te zuipen, het is vies en
bwahh ...!'. En dan had je daarna Ria moeten horen O o o (ik heb deze
info per e-mail ontvangen van de buren van Ria en Ray, de familie de
Koekelaere uit Schenk en die die oestersjalottenazijnlucht in
combinatie met de warme alcoholwijndampen inmiddels meer dan 'zat'
waren): Ria dus die daarna voor het eerst in haar leven te keer gaat
tegen Ray, haar Ray: 'En wat denk jij dan wel met je oesters in van
die vieze sjalotdrab! Waarom denk je dat ik uitgekookte wijn drink?
Omdat ik anders dat uitgegroeide impotente mosselzaad dat jij gifmengt
met die smerige azijnpis en nog wat afgrijzeleuks niet door m'n
strottekop kan wegbekomen!'. Oef, en op het woord 'impotent' trok Ray
de wok van de muur ... Maar uiteindelijk is het allemaal goed gekomen.
Nee, beter bekomen zelfs ...

- Zo verder - Er wordt aan de deur gebeld.

Groet,

DirkJan

___


De EgoKok - Galgenmaal IIII

___

---------------------------------------------------------------
Subject: Galgenmaal IIII
From: DirkJan Vos (diedjee@dds.nl)
Date: Wed, 11 Nov 1998 17:33:40
Newsgroups: nl.culinair
---------------------------------------------------------------


GALGENMAAL III

Ben ik weer,

Een groepje zwerfkinderen uit Oost aan de deur. Ik heb ze allemaal een
appeltje gegeven. Hadden ze nog nooit gegeten. Maar ik heb ze eerst
een liedje laten zingen:

Sinte sinte maarten
De apen hebben staarten
De tijgers hebben oren
Daar zijn ze mee geboren
Hier woont een rijke man
Die ons wel wat geven kan
Geef een appel of een peer
Kom het hele jaar niet weer
Het hele jaar dat duurt zo lang
Als mijn kaarsje branden kan


HET NULPUNT

Muziek: L'ascenceur pour l'echafaud, Miles Davis [Paris, 4 & 5
december 1957]

Ik ben nu alleen, ik heb vanavond alleen gekookt en alleen gegeten.


DESSERT(IE)

Het einde nadert, en ik heb even op mijn brits liggen uitbuiken na
de overvloedige rijsttafel. Ik kijk niet achterom en richt me op de
laatste gang, op het laatste voedsel dat ik op deze aarde wens te
eten, te proeven en te genieten. Ik weet precies wat ik straks wil:
ik wil 12 oesters (000000) met een fles van de beste Champagne.
En ik ben niet bang, helemaal niet bang.

RAY EN RIA (Part III)

Ach ja, in ieder huwelijk wordt wel eens gebakkelijd, hetzij in de
kamer, het bed of de keuken. En Ray en Ria hebben de orkaan die ik had
gecreeerd doorstaan: op een gegeven moment liggen Ray en Ria uitgeteld
-allebei bont en blauw en met ketsjup en zo- in de keuken op de vloer;
Ria laat de grote pepermolen en de roestvrijstalen koekenpan uit haar
handen vallen en Ray zet hijgend de wok als een handdoek op z'n
moegestreden gezicht. Het is doodstil in Schenk. En dan begint Ria te
lachen, en ze lacht nog eens, nu wat harder. Maar ze gaat nog harder
lachen en nog harder. Ray haalt de wok van zijn gezicht en ziet hoe
Ria met de lach van een waanzinnige overeind komt. Ze loopt lachend
en bulderend naar de bijkeuken waar haar voorraad van zelf uitgekookte
luxe wijnen staat opgeslagen. Drie keer keert ze uit de bijkeuken naar
de keuken terug en zet ze alle, van oorsprong dure flessen op het
keukenblad naast de gootsteen. En op het moment dat Ria onder een
schaterende lach de fles Rotschild Mouton de Ria, Sans Souci
D'Alcohol, in het putje laat weglopen, schiet nu ook Ray in een
kostelijke lach die heel Schenk uit zijn slaap doet opschrikken. Ray
had het nu opeens door en werd aangestoken door Ria's heldere blik op
de situatie van hun, van hun ... ja van hun hele existentie eigenlijk.
Ray pakte de manden met sjalotten en de flessen azijn uit de tuin. Hij
spoelde snel de flessen door het gemak en begon daarna onder luid
gebulder de sjalotjes in tweeen te snijen (daardoorheen schoten een
aantal opmerkelijke lachsalvo's van Ria over het Schenkse zwerk en die
over 30 jaar nog menig in Schenk opgegroeide jongen -badend in het
zweet- in een hotelkamer in Kuala Lumpur 's nachts zal doen
opschrikken, zo'n lachpotporie was het bij dit bevrijdende
demasquee ...). Afijn Ray snijdt dus al z'n uitjes door midden en gooit
ze weg in de in Vlaanderen zogeheten, 'levenstrog' (heet bij ons
biobak). En toen Ria de laatste druppel van alle flessen had geleegd,
moest Ray nog zijn drie laatste uitjes doorsnijden. En nog steeds
huilde hij van het lachen. Ria kwam bij hem op z'n knie zitten en door
de laatste uitjes wellende tranen ook nu door haar lachen heen. Zoals
het in een goede film betaamt is er tot nu toe weinig gesproken, en
zo bleef het ook: Ria keek Ray diep in de ogen aan en ineens begon ze
heftig met Ray te tongzoenen. Het lachen was afgelopen. Dat hadden ze
voor het laatst gedaan (vertelde Ray van 't weekend door de telefoon)
in, wanneer ook al weer Ray? 'Nou, da was in 1978 meen ik wel ..., maar
bedoel je nu wanneer we voor 't laatst gelachen of gevreejen hebben?)

Ze zijn me er nu dankbaar voor dat ik hen gewekt heb uit die boze
droom van hun leven. De navolgende ochtend waren ze het over alles in
hun leven eens. Ach, dat die kinderen er niet waren gekomen? Nou ja,
niet iedere mossel is een Monica Lewinski. Maar die opgehouden leugens
over die sjalotsaus en die wijn zonder alcohol. Die morgen hadden ze
in de vroege schemering, toen ze moe, gelukkig en 'voldaan' naar bed
wilden nog wat gegeten in de keuken. Ray had nog een gewone, verse
oester in de ijskast liggen -zonder saus- en Ria had nog een koel, nog
niet uitgekookt flesje witte Frascati in de bijkeuken staan. En toen
was het muis en muisstil in Schenk geworden en toen zei Ray ineens.
'Stil eens Ria, hoor je? Hier nog een keer ...' 'Je bedoelt dat rare
lachje ergens buiten de deur?' 'Stil, niet zo hard. Stt ... Hier nog
een keer. Ria, dat is de lach van de groene specht.'

Drie maal had de groene specht voor hun raam zitten lachen en na de
derde keer is ie weggevlogen naar een ander venster, of paaltje waar
ook wel weer van die lieve en lekkere vliegjes en wormpjes zitten.
Maar Ray en Ria leefden in ieder geval nog lang en gelukkig.


SUGO DI POMODORO E CARNE RAFFINATO

Idem als de CARNE en de BASALA, maar dan nog met Wijn en/of Creme
Fraiche. Na een kwartiertje en regelmatig omroeren nadat je het Gehakt
bij de soffritto hebt gedaan, zet je het vuur hoog en het mengsel komt
aan de kookbak: dan giet je er drie flinke scheuten lekkoire rode Wijn
doorheen (Loire, Settembre 1996 {Chateau Madame Etoile d' Eternal?})
 ...laat onder hoog vuur alle alcohol uit de pan verdampen en de
geneeskrachtige kruiden van de inmiddels ontzielde en alcoholloze
wijnresiduen (niet drinken Ria, maar eten!) trekken in het vlees en
in de tomatensaus. Na het afblussen voeg je de Tomatenpuree toe en
laat je weer een drie kwartier a een uur inkoken met open pan.
Misschien een paar takjes Thijm erin? Of gesneden Peterselie? Je kan
nu verder gaan raffineren. Voor een wat vettere 'raffinato' kun je net
voor het rusten van de saus er eventueel Craime Fraiche doorheen
roeren. En dit kan dus ook bij de basis-of carnesaus; bij het serveren
een klontje Creme Fraiche in het midden lepelen en daarop wat blaadjes
Basilicum strooien. Tot slot, afschaven met wat Parmezaan. En wat
extra zout en lekkere Olijfolie is altijd misschien nog welkom ... Dat
van dat engeltje en die fiets had ik geloof ik al een keer gezegd ... 


> KLEIN DUIMPJE

> Er was eens arme familie en die woonde in een klein huisje,
> ergens in een groot bos. De vader was houthakker en de moeder
> had de dagelijkse zorg voor hun 7 lieve jongetjes. De hele dag 
> was ze bezig met wassen, strijken, opruimen en koken. 

Het is natuurlijk maar moeilijk voor te stellen, maar tot niet zo lang
geleden ging de strijd om het leven vooral, of alleen maar, om eten.
Niet verwonderlijk dat het in veel sprookjes doorgaans altijd over
eten gaat. En in Klein Duimpje worden de kinderen zelfs
opgegeten,terwijl de ouders van nu klagen dat hun kinderen hen opeten!

Maar wat wou ik nou zeggen? Ik heb 't toch al over Klein Duimpje
gehad?

Teletubbievla ...

Ik zag een paar teletubbiepoppen liggen bij de Bijenkorf, nix
bijzonders, maar zo'n sprekende Twinky-Winky kost wel bijna 100.-
(=honderd gulden). Kinderen 'eten' hun ouders niet op, zeg maar gerust
ze 'vreten ze op'!;-) Maar ja, als zo'n pop dan tegenvalt tegen de
kerst, dan zeg je nog,'nou ja, het kostte wel een meijer, maar we
hebben er Tweede Kerstdag toch nog lekker van gegeten ...' Levende
teletubbies in je achtertuin. En smikkelen maar. Yammie!

> 'Ik heb honger als een reus', zei de reus met een
> boosaardige stem, 'haal dat varken maar van het spit en geef
> me snel een tonnetje bier'. De vrouw gehoorzaamde en even
> later zat de reus te schransen en te schrokken. De jongetjes
> onder kast hielden zich muisstil. De reus begon met zijn
> neus te snuiven. 'Wat ruik ik vrouw, ik ruik MENSENVLEES! 
> Wie heb je binnen gelaten en waar zitten ze?' De vrouw
> ontkende, maar door zijn goede neus plukte de reus zo alle
> 7 jongetjes met zijn enorme vuist onder de kast vandaan.



> De reus greep in de duisternis in een keer al zijn dochtertjes,
> hakte ze direct in stukken, deed ze in een zak en gooide de
> zak in de kelder: 'Dat is voor straks als m'n vrienden komen,
> HA, HA ...!' 


Keesje: Pap, ga je vanavond een sprookje bij de toverlantaarn
        vertellen?
pap   : Even wachten Keesje, pas op niet aan de pan komen, want 
        die is heet.
Keesje: Asjeblieft. Klein Duimpje. Ik heb het vanmiddag Boris beloofd.
pap   : Zo jongens, hier zijn wat worteltjes ...
Boris : Worteltjes, lekkoi!
pap   : Een stukje broccoli. Lust je dat Boris?
Boris : Lekkoi, bokkelie
pap   : En nog een paar babymaisjes ...
Boris : Babies, lekkoi!
Keesje: Pap, is mensenvlees lekker?
pap   : Even wachten, eerst opscheppen ... 
        Zo een paar lekkere aardappeltjes, even
        afkoelen want ze zijn nog heet ...
Boris : Lekkoi apies!
pap   : En weet je wat dit zijn Boris?
Boris : Kip, lekkoi!
pap   : Nee, dat zijn vissticks.
Boris : Vissticks, lekkoi!
Keesje: Hij blijft maar lekkoi zeggen ...
Boris : Lekkoi!
pap   : Eet smakelijk allemaal ...
        En of mensenvlees lekker is ...
        Ik weet niet of het lekker is, 
        maar het is niet gezond en wij 
        eten hier geen mensenvlees.
Keesje: Maar er zijn toch stammen waar ze mensen koken?
pap   : Daar zijn er nog maar een paar van ...
Keesje: En waarom houdt die reus uit Klein Duimpje dan 
        van jongetjes en zal die reus dan z'n eigen 
        dochtertjes opeten?
pap   : Als jullie goed je groente eten en nog een paar stukjes
        aardappel nemen, dan vertel ik straks het verhaal van 
        Klein Duimpje.
Keesje: Met de toverlantaarn?
pap   : Met de toverlantaarn. Jij mag de lantaarn bedienen.
Keesje: Joepie! Hoor je dat Boris?
Boris : Klein Duimpje lekkoi!

En zo slepen L en ik ons met geduld, toewijding en
doorzettingsvermogen( en -snif- een ingehouden ~ traan ~ tussendoor)
door de locomotiefvisstisckjes met babymailswieltjes (Halo, ben je
daar Felicia?). Keesje doet nog een toevallige vondst. Net op het
moment dat Boris en hij alleen nog maar vissticks willen eten en er
zogenaamd geen groenten meer bij kan (ze zitten helemaal vol, maar dan
ineens herinneren ze zich een heel klein gaatje voor het
toetje ...)knakte Keesje per ongeluk een worteltje en aan alle
worteltjes hing een heel dun kort geel-oranje staartje. Het worteltje
was niet helemaal door midden,maar de inkeping had het effect dat het
worteltje precies leek op een oranje kaboutertje, op een klein Klein
Duimpje ... En toen wilde ze nog wel even dooreten van de worteltjes.
Boris zei steeds: Kabouter Wortel, Lekkoi!


Ik ben geloof ik de draad een beetje aan het kwijt raken. 
En waar is Els gebleven?


De kleine Sjokolademoes Toetjes GezinsTest:

Omdat ik twee toetjes nodig had voor ons vieren had ik speciaal een
chocolademousse van Mona en een van Nestle meegenomen. Ze zijn allebei
precies even duur en op het oog ziet de verpakking er ook nagenoeg
hetzelfde uit. Voordat we als toetje aan een portie met slagroom
zouden beginnen had ik uit ieder potje vier likjes op een groot bord
gedaan. En je kon al gelijk twee belangrijke verschillen zien: de
substantie van Mona was wat lichter van kleur en zag er wat
boterachtiger uit. Die van Nestle was wat donkerder en daarvan was de
structuur ook wat luchtiger van.L en ik hadden al zo onze visuele
vermoedens welke de lekkerste zou zijn. Maar ik heb eerst Boris en
Kees laten proeven. Keesje nam de opdracht serieus, maar hij kon
moeilijk kiezen en hij moest nog twee extra schepjes van ieder merk
proeven voor een eindoordeel. Boris vond het allemaal wel lekker
(allebei lekkoi!) en viel daardoor een beetje buiten het serieuze
smaakpanel. Maar Keesje koos voor de Nestle, en wij na proeving ook.
Nestle zonder meer en nooit meer Mona: De smaak van Nestle is meer
pure chocola en de structuur is luchtiger -meer brosachtig- en
daardoor in alle opzichten smakelijker. Wat dat betreft was de test
eenvoudig.En dan daarna heb ik de mousse eerlijk verdeeld en er voor
iedereen een paar lekkere grote lepels met slagroom overgedaan. Mmm,
heerlijk, he Boris? Ja, lekkoi kip met slagroom!

Na het eten en nog even spelen heb ik daarna dus op bed Klein Duimpje
verteld met 7 feeerieke a-dynamische lichtbeelden. Keesje en Boris
gingen daarna naar bed en toen heb ik snel de kleine afwas gedaan. En
dan;-heh-heh- even zitten. 

Maar Boris wilde niet slapen. Hij kon niet slapen. Op het moment dat
hij in zijn mobiele Ikea-bedje was gelegd, zette hij het op een
hartverscheurend brullen: 'Mamma, ik wil mamma ...'. L probeerde hem
te troosten en in slaap te krijgen, maar niets wilde lukken. En na een
half uur werd vooral Keesje er gek van: hij was met een kussen op z'n
oren onder de dekens gekropen en wilde slapen. Maar Boris bleef maar
jammeren en haalde af en toe weer uit en vroeg, smeekte om zijn
mamma ... L nam Boris uit z'n bedje en nam hem mee naar de voorkamer
om zo in ieder geval Keesje te kunnen laten slapen. Keesje was
doodmoe. 

L had alle lichten -in het hele huis- uitgedaan en ze probeerde Boris
op de bank in slaap te wiegen en te neurien. En weer ging er een half
uur voorbij en nu leek het alsof Boris zijn ogen niet meer open kon
houden. L legde hem voorzichtig in zijn bedje en het leek erop dat hij
in slaap zou vallen. L kwam terug naar de kamer en vroeg zich af hoe
dat nu kwam dat ie niet kon slapen. Eerst dacht ze dat het door de
chocolademousse kwam, omdat er toch wat wakkermakende stoffen inzitten
en dat ie niet voor niets daarstraks ontzettend aan het draven was
geslagen. Hij was gewoon helemaal oververhit toen ie moest slapen. Ik
twijfelde er een beetje aan en ik vertelde dat ik het sprookje van
Klein Duimpje had verteld. Wat!, zei L, heb je verteld van die reus
die z'n dochtertjes doodmaakt en ... L was boos -eventjes-en hoe ik het
in m'n hoofd haalde om zo'n luguber sprookje tegen een jongetje van
net2 en een half jaar te vertellen. Vind je 't gek dat ie niet kan
slapen! En voordat ik wat kon tegenwerpen begon Boris weer te
jammeren. Nou ja.

L heeft Boris weer op de bank genomen en na een kwartier was ie
gelukkig echt vertrokken. Toen Boris eindelijk rond een uur of
tien,eindelijk in zijn bedje sliep bleven we met de deur open
luisteren.Ik had een kandelaar met een paar kaarsen aangestoken en in
de schemering zaten we rustig bij de kachel; als wolvenouders gespitst
op ieder geluid, of juist gespitst op 'geen' geluid. Want das nog veel
erger. Maar Boris werd gelukkig niet meer wakker en sliep als een
roos.Ik had nog de laatste papats in de keuken opgebakken en die
hebben we na alle gezellige onrust fluisterend opgegeten. 

Lust! Papats! Krak! Eureka! Angst! 

[ De volgende dag bleek, zo zeiden C & C, de ouders van Boris, dat ie
dat wel vaker heeft, dat ie soms pas na een uur of anderhalf uur in
slaap valt. Zie je wel L, zei ik, ik kon 't zien aan de manier waarop
ie maar bleef draaien in z'n bedje om zichzelf in slaap te krijgen ...
L had het ook wel gezien en we concludeerden samen dat het vooral erg
sneu voor Boris was.Maar toen Boris zondagochtend moederziel-alleen
wakker werd was ie al z'n moederverdriet overigens vergeten: blakend
genoot het kleine mannetje van een lekkoi flesje warme melk en twee
croissants met roomboter en zelfgemaakte bessenjam. Later zei hij bij
het afscheid tegen z'n mamma:Dat licht in huis was allemaal
afgrijseleuk griezelig, maar het eten was er wel errug lekkoi! Dag
lieve Boris. Maar vanaf nu moet ik wel aan L vooraf inzage geven welke
sprookjes en verhaaltjes ik vanaf nu aan Keesje denk te gaan
vertellen. L stelde voor om de Notenkraker en de Muizenkoning voor
Keesje te gaan voorlezen. Is ook behoorlijk griezelig ... Is een
prachtig sprookje van Hoffmann, inderdaad, die van die 'Erzahlungen'.


EEN KIJKJE IN ELS D'R KEUKEN (DEEL 1)

O ja! Nu weet ik wat ik wilde zeggen over de POMODORO saus en
SPROOKJES! Els komt zo aan de beurt. Kijk, zo'n pomodoro-saus, die
heeft er honderden, zo niet duizenden jaren overgedaan voordat ie
precies zo was uitgekristalliseerd en uitgebalanceerd zoals we die nu
kennen. En dat geldt ook voor sprookjes. Ook die eenvoudige, maar
betekenisvolle verhaaltjes zijn de wereld in gebracht door
overlevering, door navertellen, door er zelf wat bij te doen, er wat
af te halen. Maar de kern, de essentie van sprookjes inademen en eten,
van verhalen bedenken en koken, staat nog steeds rechtovereind en zijn
in mijn ogen (imo) springlevend. In weerwil van teluhvisie, Carmagadon
II, de Beurs, Overstromingen, Teletuhbies, de Albert Heijn Food Plaza
en het Millenniumprobleem ... Daarom Jan, alleen al daarom was mijn
Klein Duimpje naar mijn smaak zo on-topic. Maar nu Els.

Laten we voor de volgende zogenaamde Els-sequenties (een
keukenmeidentoneelnovelle), laten we daarvoor het volgende afspreken.
Wanneer je de situaties rondom Els en mij gaat lezen mag je van mij
van meet af aan de rollen vervangen door hetzij jezelf of door anderen
die je hier van nl.culinair of uit H.et E.chte L.even kent. Allebei
de rollen mag je bezetten, of een, alles mag, alles kan. Maakt
allemaal nix uit. Als je een vrouw bent mag je ook de rol van mij -de
rol van de man- in je hoofd spelen. En dan moet je in plaats van Els
DirkJan lezen, of DirkJan vervangen door Kees, Anne Marie of Jane, ik
noem maar wat. Nou ja, jullie snappen me wel. En laat ik maar gelijk
in het verhaal duiken. Je merkt vanzelf wel wanneer je op moet komen
en de echte scene gaat beginnen. De eenakter bestaat uit drie scenes
en locaties; uno; de huiskamer van Els, duo; de keuken van Els en
trio; het atelier van DirkJan, bij mij dus. De lokaties die voor de
werkelijke 'actie' worden genoemd zijn een oefening om er in te komen,
om in je rol te groeien. En op het moment dat je hier de bel hoort
gaan -Ding Dong- dan is dat het teken dat de scene gaat beginnen en
er 'actie' is geroepen. Let dus vanaf nu goed op. 
En tijdens de scene: Do Not Disturb!

Laat ik me eens voorstellen hoe dat nu in een keuken zoals die van Els
toegaat. Ik zet m'n toverkoksmuts op en krimp als de incredible
shrinking man ineen en ben opeens niet groter dan Klein Duimpje. 

Via de brievenbus sluip ik rond etenstijd stilletjes haar keuken
binnen en verstop me achter de suikerpot en stt.. daar komt Els al
binnen, met de boodschappen. Parie, tralala lalalie ... Els is vrolijk
en ze zingt het op de wijs van 'Brazil'. Het deuntje zit gelijk in m'n
kop en 't wil er niet meer uit. Ze pakt alles uit en dat stelt mij in
de gelegenheid om eens in haar keuken rond te kijken: het is er keurig
netjes en opgeruimd en alles heeft zo zijn eigen vaste plaats; de
teletubbie-ovenwanten, de potten en pannen, het Readers
Digest-kruidenrek, en daar, daar aan een spijker naast de wok hangen
wel 5 verschillende schorten. Aan ieder schort zit natuurlijk een
verhaal vast, of ze verzamelt ze ... En terwijl ik zo vanachter de
suikerpot rondkijk zie ik dat Els vandaag originele Hollandse macaroni
gaat maken. Dat maakt ze een of twee keer per jaar, en dan alleen voor
haarzelf. Als ultieme, geheime, lustvolle traktatie. Ja, je kan
moeilijk gasten Hollandse kleffe macaroni voorschotelen, en zelf houdt
ze er eigenlijk ook niet van, maar het doet haar zo aan vroeger
denken, en wat kan het wie dan schelen wat zij kookt of eet? Baas in
eigen keuken. En gelijk heeft Els.

Ze welt een zakje Knorr-macaroni-prut in een pannetje en zet een pan
met water op voor de Honig-elleboogjes. Om toch nog een beetje echt
te koken snijdt ze een dikke plak ham in blokjes en fruit ze die even
aan in een koekepan met een beetje olie. De zachte tarwe macaroni
verdwijnt in de pan en daarna doet ze een zakje grof geraspte kaas in
een schaaltje. En daar verschijnt de fles Heinz tomatenketsjup uit de
tas: Hot! 'Hallo, zei de muis, ik ben voor niemand bang, ik ben voor
niemand bang ...'. Els zette een vrolijk liedje in en vervolgde:
'tralalalie ... rennen, rennen voor je leven ...'. De macaroni is gaar
en ze giet de tarwetubbies af in een vergiet. Prutje er doorheen
roeren met de blokjes ham en klaar is Els. Snel dekt ze een bordje op
aan de formica-keukentafel en scheppen maar. Het ruikt lekker. Ze
strooit er rijkelijk wat van de kaas over en daar gaat de ketsjup ...
Niet te zuinig ... Glop, glop, glop ... 'Eet smakelijk Els', fluister
ik. Els kijkt even verschrikt op, kijkt rond en antwoordt verbaasd
hardop; 'Ook eet smakelijk?' Tijdens de maaltijd zet ze nog een
kassettebandje op van de West Side story, op de
keukenkassetterekorder. There's no place for us, Maria, was 't alvast
maar 'Tonight', denkt ze en met de macaroni droomt ze zich even in de
armen van Toni ...

EEN KIJKJE IN ELS D'R KEUKEN (DEEL 2)

Nou ja, Els en ik hadden via nl.culinair toch een beetje kennis aan
elkaar gekregen. Das niet waar hoor, maar dat verzin ik nu even. Net
alsof. Dus niet achteraf gaan zeuren van, 'das helemaal niet waar,
want hij kent Els helemaal niet'. Voor dit moment, binnen deze
nl.culinair-teletubbie-soepsoap kennen Els en ik elkaar wel, net
zolang totdat dit postje is afgelopen. Goed dus. Afgesproken. 

Dus Els en ik raken met elkaar in gesprek en vorige week hadden we
even afgesproken op de kop van de Albert Cuyp, gewoon voor een
verrassende kennismaking op neutraal en open terrein. En er was nix
engs aan, zei Els later. En het was ook niet eng, het was leuk en
gezellig. En daarna meelden we weer en toen moest het er toch van
komen natuurlijk; koken en eten. En ...uh ... 

Nee, laat ik wat anders verzinnen, we doen nu alsof Els en ik elkaar
ook nog nooit gezien hebben. We weten niet hoe we eruit zien. We
kennen elkaar alleen van de meel en van een telefoontje (en toen
lachte je zo leuk, zei ik). Want direct bij haar of bij mij afspreken
vond ze geloof ik nog wat te riskant en Els stelde voor om zaterdag
eerst maar eens ergens wat in de stad te gaan eten, want ze kende een
leuk, lekker en goedkoop Thais eethuisje op de Wallen. Nou ja, waarom
niet: eerst maar buiten de deur en dan kunnen we daarna altijd nog
zien wat er binnen gaat gebeuren. Maar ik had iets anders in
gedachten, een ander plannetje. Wat kon mij dat Thaise eethuisje
schelen. En op de dag van de afspraak ging ik snel naar de Albert Cuyp
en sleepte er 24 mooie oesters mee naar m'n hol. In de Utrechtsestraat
kocht ik nog twee flessen niet zulke dure Champagne en dat zette ik
allemaal in de ijskast. De boel opgeruimd en een beetje geanticipeerd
op alles (Paris, tralala lalalie ...) wat nog zou kunnen gebeuren
tussen die zaterdagavond en later. Dus ik naar de Nieuwmarkt. We
hadden afgesproken in de Waag, bij de Electronische Leestafel. Ik was
te herkennen aan een Artisblad dat ik bij me zou dragen (met op de
voorkant een foto van de Siberische tijgerpinguin (of pinguintijger,
dat weet ik niet meer) en Els zou om de 5 minuten met dat
lachje-van-door-de-telefoon hardop de laatste Elle een beetje
demonstratief openslaan. Ik was net een paar minuten te laat, dus ik
snel naar binnen. Dat Artisblaadje is m'n zak niet uitgekomen, want
ik herkende gelijk haar lachje.


BWANG!


Ik dacht dat ik een klap in m'n bek kreeg! Zit die vriend erbij! Ja
ho, Els maar dat was niet de bedoeling! Ja, zegt Els, dit is ... Ik
luister niet eens meer. Ik had haar direct mee naar huis willen vragen
om bij mij als voorafje die oesters te gaan eten, met daarbij een
glaasje bruisend levenselixer en dat we dan daarna alsnog 'eventueel'
zouden kunnen besluiten om ergens wat te gaan eten op de Wallen ['Dan
willen ze op de Wallen met je eten, maar eigenlijk tippelen al die
wijven op oesters en Sjampanje': FoXoF 1996]. Ik weet zeker dat ze
daar op in was gegaan, maar zit die vriend erbij! Ja, die ga ik zeker
ook mee naar huis, mee op sleeptouw nemen; eet ie eerst alle oesters
op en zuipt ie daarna in no time de Champagne leeg. Doei! Nix krijgt
ie, nog geen druppel ongekookt water, nog geen lik sjalotsaus! ... Laat
ie lekker gauw de gracht in springen ... Tss ...

EEN KIJKJE IN ELS D'R KEUKEN (DEEL 3)

Ho ... Even de kettingzaag afzetten. Dit bevalt me helemaal niet.
Probeer ik me een leuk avondje met Els voor te stellen en dan voer ik
ineens uit mezelf (ik zuig alles uit m'n duimpje hoor) die vriend ten
tonele op. Nee, laten we deze versie helemaal vergeten. Die vriend
bestaat gewoon niet. Els heeft helemaal geen vriend, net zoals ik wel
vader ben van Keesje, maar dat ik nix (en tegelijk heel veel) met de
moeder heb ... Ik ga het heel anders aanpakken. Laten we gewoon doen
alsof ik bij Els wordt uitgenodigd. Geen vriend, geen
macaronischotel ... Ander verhaal, en je kan nu nog van rol en P.oint
O.f V.iew wisselen. 

[ let op de bel; hij kan ieder moment gaan; geluid loopt! Loopt.
Camera aan! Aan. Hand bij de bel! Okidoki.] 

En nu mag je zo direct in de uiteindelijke scene stappen. Of je speelt
mij -en dan heb je wat tekst-of je speelt de rol van Els, en dan moet
je het vooral van stil spel hebben. Maar een moeilijke rol hoor, in
moeilijke scenes. En je mag pas stoppen als ik Cut heb gezegd. Pas als
'ik' het zeg. In alle andere gevallen altijd doorspelen. Altijd! Stap
nooit zelf uit je rol, ook al gaat het mis; doorspelen! Ik bepaal
wanneer de scene is afgelopen. Ok. Iedereen op z'n positie? 
Never get out of the boat!

ACTIE!

Ding - Dong


Ik bel aan bij de flat van Els, 3 hoog. Gelukkig dat we elkaar al
eerder hadden ontmoet, want anders wordt 't helemaal zo zenuwslopend. 

Ze laat me binnen en ondanks wat rode vlekken in haar nek en gezicht
is ze -gezien de situatie- redelijk rielekst. Dacht ik. Ik word door
Els direct in de woonkamer in een stoel naast de rieten mand met
tijdschriften gezet en ze vraagt wat ik wil drinken. Doe maar iets
fris, antwoord ik en sta op om met haar mee naar de keuken te lopen.
Dat was niet de bedoeling. Ik moest rustig blijven zitten en vooral
niet in de keuken komen. Wat krijgen we nu? Nou ja, je bent beleefd
of niet, dus ik ga zitten en na een minuut of tien komt Els terug met
een glas Spa. Ze heeft rode ogen en ze zal toch niet gehuild hebben?
Ik heb toch (nog) nix gedaan? Zonder wat te zeggen en me aan te kijken
zet ze het glas neer en op een drafje holt ze de kamer uit. 
Ik naar de keuken. De deur zit op slot en er zit geen raampje in. 
Els, doe is open, wat is er? Ik hoor een zacht gesnik. 
Els, asjeblieft, doe niet zo mal. Wat is er? 
Even daarna hoor ik dat ze de sleutel omdraait en de deur gaat op een
kier open. Ik hoor en zie nix. Voorzichtig doe ik de deur open en kijk
in de keuken. Els zit teneergeslagen met haar teletubbieschort op een
keukenstoel en ze kijkt me met van die lieve, maar droevige hondenogen
aan. En tegelijk probeer ik de situatie rondom het fornuis in me op
te nemen, maar dat was niet zo eenvoudig wat ik daar allemaal zag
staan. Ik zucht diep. 
Els, wat is er? Is er iets niet gelukt? 
Els knikt en pruilt als een meisje van 13. Ik ruik nu een brandlucht,
en ik ruik nog iets, maar ik weet niet precies wat 't is. Ik pak een
teletubbie ovenwant en maak de oven open. Een walm zwarte rook komt
eruit en wat er in de grote ovenschaal zit is helemaal zwart: O ME
GOD! Ik doe snel de oven weer dicht en loop langs Els en zet het raam
open. Ik draai me om en leg even een hand op haar schouder en zeg,
Geeft nix Els, kom we gaan naar mijn huis en daar heb ik nog twee
verrukkelijke verrassingen voor ons tweetjes staan. 
Ik hoef nix te koken, lukt altijd.

-stilte-
 
Ach, dat kan iedereen wel eens overkomen. Alleen over mezelf al weet
ik heel wat leuke mislukkingen te vertellen.

Ze legt haar hand op de mijne en van schrik -dat was niet de
bedoeling- haal ik mijn hand weer snel weg.

Weet je wat, neem een slokje water of spa en dan ga ik even naar de
kamer, laat alles gewoon zo staan en dan gaan we direct weg. 

Els stond op en liep resoluut naar de keukendeur en draaide de sleutel
in het slot. 
Pardon! 
Ze ging met haar handen op haar rug tegen de deur staan. 
Ik liep naar haar toe en keek haar verbaasd aan. 
Ze stopte de sleutel in haar schort en voordat ik 't wist begon ze me
vreselijk te, te, tuh ...teletuhuhbben op m'n ... 

En zo kwam het toch allemaal nog goed. 

En wel weer gek hoor, zegt Els later bij mij thuis dat 't eigenlijk
allemaal *mijn* schuld was. 
Hoezo mijn schuld? 

'Nou, ik was zo gestresst dat je in de keuken zou komen kijken en dan
natuurlijk op alles op-en aanmerkingen zou maken en dus wilde ik alles
klaar hebben voor je zou komen. En ik was al zo zenuwachtig, ik moest
bijna kotsen als ik eraan dacht dat ik 't eten zou opdienen en dat je
ervan zou proeven. Ik had ook nergens trek in, en toen belde jij aan
en daarom is 'eigenlijk' door jouw schuld alles verbrand!' 

Nou ja! 

Gelukkig dat ik van koken meer verstand heb dan van vrouwen (of
omgekeerd, dat weet ik niet precies), maar de oesters en Champagne
waren wel een schot in de roos (ik had ook nog speciaal voor haar de
hele West Side Story opgezet; en toen zei ze, 'Hoe weet je dat dat m'n
lievelingsmuziek is?' En wij weten wel hoe ik dat wist! ;-)). 
En eerst zouden we nog samen een paar fantasierijke Honig-variatietips
gaan bedenken om in te sturen. Maar daar zijn we niet aan toegekomen.
We hielden het bij plannen maken; hoe we samen in Paris de hoofdprijs
er doorheen zouden brassen. Wij waren al gewoon leuk en fantasierijk
genoeg van onszelf en verder gewoon lekker voor elkaar ...

CUT!

Ok! 

[ Nou, dat was Els. 
Toch niet eng. ] 

En goed gespeeld hoor Els. It's a rep!

;-)

1.Maar wat voor lucht rook in nu in de keuken?
2.Wat wilde Els voor mij 'klaarmaken'?
3.Waarom riep DieDjee 'O ME GOD'?


VERFOODPLAZARISERING

Ik heb er een nieuw woord voor bedacht: 'verfoodplazarisering',
de'verfoodplazarisering' van het 'kook-en eetgebeuren'. Wat bedoel ik
daarmee? Er is iets paradoxaals aan de hand, zo op de rand van een
nieuwe eeuw, wat zeg ik, van 'het' nieuwe Millennium, 2001 komt
dichterbij. Ik dwaal af. Verfoodplazarisering.

Enerzijds is dus alles wat je je maar kan wensen op culinair gebied
bijna 24 uur per dag, tegen weinig geld beschikbaar. Er is keus genoeg
en de mensen hebben poen zat. Anderzijds: wat doet de markt, wat wil
het volk? De markt, onder aanvoering van Albert Heijn, gaat alles wat
er is aan de consument leveren in diverse stadia van 't kookproces:
Daar zijn de basisingredienten; gewoon groenten, vlees en kruiden,
enzovoorts, maar je kan ook uien of champignons gewassen en gesneden
in een zakje kopen. Een stapje verder zijn de producten als voor-
gekruide carpaccio, of allerlei andere halffabrikaten waar je
zogenaamd nog een beetje omheen mag koken. En tot slot zijn er dan de
hele, kant en klaar maaltijden. Ga maar eens op de Food Plaza van
Albert Heijn op de Dam kijken. Van die kwasie koksjongens- en meisjes
staan daar dan zogenaamd 'konvieniejunt' te kokkerellen in ultra-grote
woks. Je kan de Italiaanse of Oosterse maaltijden zo uit de pan 'vers'
meenemen. Het enige wat ze doen is zakken en pakken met ingredienten
een beetje door de pan wokken en klaar is de Albert Heijn koekebakker:
twee weken een schriftelijke cursus en iedereen kan bij Albert Heijn
als chef Rotisserie of Meesterkok aan de slag. Nou ja, die nepkokkies
doen tenminste nog iets, want de consument hoeft helemaal nix meer te
doen. Alles komt uit de supermarktwok, uit zakjes, pakjes en potjes.
Meer dan wat water en een magnetron heb je niet nodig. Ja, zeggen ze
dan, dat komt omdat de mensen van nu geen tijd meer hebben. 

En nu word ik weer even stil.

Alweer. 

Even een slokje water nemen. 

Waar was ik gebleven. 

Klein Duimpje en de teletubbierisering hebben we gehad.
En besides, hoelang heb ik nog? En waar blijven die oesters en
Champagne? Ik bijna geen tijd meer. Straks moet ik me nog gaan haasten
en mis ik de lift naar het schavot. 

En daarom lievoids: 

ik wilde alleen maar een beetje 
de lat wat hoger leggen, wat prikkelen,
een ietsiepietsie uitlokken,
teasen Els,
zodat we niet 
allemaal en altijd zijn overgeleverd aan het nieuwe,
middelmatige kuliheidendom! 

Ik geloof dat ik nu *echt* boos word. 
Ik heb trek in een teletuhbubie! Grmm ...

;-)

 ...

:-)

Glas water is leeggedronken. 
Ik weet weer waar ik was gebleven.
Ik zet de kettingzaag nog heel even aan.

Geen tijd. Geen tijd om te koken is geen tijd om te eten! (oud gezegde
uit Absurdistan). 

Dan maak je maar tijd! 

Koken en Eten (en ook posten en lurken op usenet) betekenen: 
Geduld, Toewijding en Doorzettingsvermogen. 

En dat is het paradoxale: er is meer geld er zijn meer lekkere, verse
producten verkrijgbaar, maar wat gebeurt er? Ze kopen het liefst kant
en klare teletubbietoetjes om bij de televisie naar binnen te duwen,
zodat je ook niet eens meer weet *dat*, laat staan *wat* je gegeten
hebt. En ik ben niet boos hoor Yvonne. Ik moet er eerder altijd zo om
lachen. Hoe zou trouwens een teletubbie smaken? 

Nou ja, wellicht dat een en ander wat duidelijker is geworden waarom
ik mijn kruistocht tegen de gemakzuchtige keuken staak. 
En by the way, je komt dan ook zelf zo slecht aan koken toe ... ;-) 
Kwa internet. En oh ja: mijn kookcursus van de ego-kok was ook een
stoomcursus posten op usenet. Maar dat is eigenlijk mijn keukengeheim.
Maar laat ik toch nog even dit zeggen: kijk: je hebt de profikoks en
zoals wij de huis-tuin-en keukenkokers. De profikok mag dan wel lekker
duur en sjiek koken, maar doorgaans mag ie niet aan het eten, aan het
diner zelf aanzitten [ BTW: Ja, en dan wil ie maar zelf beroemd worden
]. Maar wij zijn niet alleen de toeschouwer van ons banket, van ons
diner van het leven, maar wij zijn tegelijk ook deelnemer,
mededisgenoot aan het avond- of ochtendmaal. Want wij lieve kuloids,
wij koken niet alleen, wij eten het ook nog eens gezamenlijk op.


- en nu *echte* stilte -


DE NACHTKAARS


We zitten nog in het donker en ik kijk in het kaarslicht. 
En ik denk aan hoe je het beste papats kan bakken. 
L fluistert. 


Weet je nog Rudolf, waar Keesje vorige week mee heeft gespeeld op de 
verjaardag van J?


-Krak-

Mmm ... Dat gabbertje met dat kale kopje? (Die papats van de 
AH zijn natuurlijk zo klein om ze juist zo wel in de magnetron 
te kunnen afbakken! Eureka!).


Hij heeft een hersentumor. En het gaat helemaal mis.
Hij heeft nog maar een paar maanden te leven.


Ik wil er niet aan denken. 
Ik wil nu papats in de magnetron bakken.
Kleine of grote ... 
Maakt me eigenlijk allemaal nix uit. 
Nee, ik wil helemaal nix.


Het is uitgezaaid over z'n ruggemerg.

Ik zie een traan op L haar wang. 
Ik weet nix te zeggen.

En die ouders durven 't 'm niet reeel te vertellen wat er
aan de hand is.
 
Mijn God, gelukkig ken ik 't jongetje verder niet. 
Hij is een jaar of negen denk ik. 

Ik sluit mijn ogen en eet het laatste stuk van de papat op.

Ik dwaal af naar 't kaarslicht en vind 't genoeg. 
Ik wenk L
Ik blaas de kaars uit.

Boris en Keesje liggen rustig te slapen.




 ~


Kom op; morgen is 't allemaal niet meer zo somber:

TRING, TRING, TRING ...

Telefoon ...

Wat?

Tee Luh Foo Hoon!

TRING, TRING, TRING ...

WAT ZEG JE? IK VERSTA JE NIET

TEE LUH FOOOOHOOOOON!!!!!!!!!!!!!!!

OH telefoon, ik verstond je niet, want de telefoon ging.


*


HALLO, HIER SPELBREKER!

Hallo, Spelbreker hier aan de kabeltelefoon. Met wie
Spreek ik: Met FoXoF?


------------------------------------------------------------
Subject: De Virtuele Keuken (spruitjesrecept voor 1 persoon)
From: "DirkJan Vos (FoxoF)" (foxof@dds.nl)
Date: 1996/11/11
Newsgroups: nl.culinair
------------------------------------------------------------

DE VIRTUELE KEUKEN

* inclusief virtueel recept voor gefrituurde spruitjes *


c:\kok\spruit.htm

------------------------------------------------------------


- 1 minuut- stilte -


~

AUTOPSIE

Met twee metalen klemmen lag zijn hartje bloot
Het was stil en leeg geworden
Het klopte niet meer, alles was dood

En zo keek ik weg naar de witte en grijze tegels
die patronen vormden van grote en kleine vissen,
die elkaar omvatten en verslonden

Ik wist mij nietig te maken, o zo klein
draaiend in dit eeuwig uitdijend firmament
Maar in al dit alles was er niets,
maar dan ook niets dat mij kon troosten


Groet,

DirkJan


. halve maan .

)

Het is zodadelijk 11 over 11 en uit mijn raampje zie ik hoe de
bewakers het touw om het schavot binden. En nog steeds geen
oester of Champgane gezien. De deur gaat open, daar komt de
Geneesheer directeur binnen: met ...?

PS: RAI EN RIA: KUSJE!

Het was dus ook allemaal goed gekomen met Ray en Ria, en ze zijn nu
gelukkiger dan ooit. En weet je wat ze gedaan hebben? Ray heeft
het bestelbusje opnieuw beletterd en nu staat er:


Ria en Ray
Lekkere witte wijn - Oesters zonder azijn


En als ze binnenkort in de buurt zijn, dan komen ze langs. 
Ik waarschuw wel als het zover is.

En een maankusje voor Els ...

En wie weet misschien krijgt Keesje nog wel een broertje of zusje ...

___


De EgoKok - Galgenmaal III

___



---------------------------------------------------------------
Newsgroups: nl.culinair
Subject: Finale
From: DirkJan Vos (diedjee@dds.nl)
Date: Wed, 11 Nov 1998 17:30:40            
---------------------------------------------------------------


Een laatste vuurpijltje ...

Want, nou ja, met zo'n somber gedicht kan ik hier natuurlijk niet 
fatsoenlijk afscheid nemen: One, two, three ... 
Een vroege woensdag -eigenlijk donderdag, thirsty thirsday-
donderdagochtend, in Antwerpen aan de Schelde ... 
We hebben net daarvoor nog gezellig met z'n allen mosselen gegeten 
in de haven. En het wordt langzaam licht. 

Muziek: Donald Fagen, The NightFly ... ;-)

Goeiemorgen sinjeur Walter Opree:

En nog in ieder geval thuis gekomen las ik. Toch nog eerst met je
dronken kop internet op gezocht en mij een beetje een vrolijk
'carneval' toewensen op de elfde van de elfde? Nou ja: ik zei
tegen Els: Laat Ria nu direct een taxi bellen, dan tillen jullie
Ray naar boven en dan draag ik die lamme Walter wel met den 
chauffeur die taxi in. Tjezus, weet je wel hoe laat het is ...?

- En als ik jouw nog een keer hier, luisisiter ghoed DieDjee,
verknipte ego-trippende kok die je daar bent. Als ik joiw nog
ene malen daar op nl.culinair tref, dan heb ik geen praatjes meer
vor je of enigerlwi van konzeideraasie in welke vorm en hoedanigheid
dan ook ... Hebt ge dat begre.. la lweaa laa laal alla ... Ik pak
m'n lubbelloops lachtgeweer ...

- Ah, ja, dit is 'm. Pakt u hem bij zijn benen en dan pak ik 'm onder
z'n oksels. Hij moet naar de Schenkkade ... 

-  ...Ik mik eene keer en schiet altijd raak: PWANG! en dan schiet ik
zo die arrogante, lelekijke dikke opgezwollen drankkop van je romp ...
Riaaaa!, waar is Ria ... Ray! Ray, waar is de wodka, ik ga niet naar
huis. Els zeg er is wat van! Help! Ik word ontvoerd! Ray!
Ria ...aahhh ...


---------------------------------------------------------------
From: walter opree 
Subject: D.J.V.
Date: Thursty 05 Nov 1998 07:33:00 
Newsgroups: nl.culinair
---------------------------------------------------------------

Lieve mensen, goede morgen, 

ik heb eens een vraag - of meedere : 

DirkJanVos ! ? 

wer wat is dat ! ? 

Postings voor 'n grappje of zo ? ! 
of meen je alles ernstig ? ! 

Nou ja, carneval kommt in de volgende week / 11.11.1998 11.11 uur /
D.J.V. van die daag kun je iets meer haarde dranken genieten zonder
op
te vallen. 

Veele lieve groeten van den kok van het net 

Walter


-- 
Ich bin ein Koch aus Leidenschaft - dem das kochen Leiden schafft ! 
diesisteindiabetikerausspruchvonmeinereiner

mailto:lacuisin@wxs.nl
mailto:lacuisin@topmail.de

http://www.smulweb.nl/pages/walter
http://www.i-nieuws.vuurwerk.nl

---------------------------------------------------------------

;-)

Walter Opree was niet dronken hoor, of wat dan ook. Dat maakte ik
er maar een beetje van. Walter is een van origine Duitser die in
Vlaanderen woont (en daar een kookacademie voor meisjes uitbaat!) 
en derhalve inderdaad niet geheel vlekkeloos Nederlands schrijft, maar
wat opmerkelijker is de soort van 'aangeschoten' fouten die hij
maakte. En daarom niet alleen om onze Zuiderburen zo op de hak 
te hebben genomen, tot slot nog twee mopjes voor onze culinaire 
Manschaften aus Deutschland, Ostereich und der Schweiz.


Groet en tabee dan,

DirkJan


Wiedergutmachung

Ik zit in het visrestaurant De Weduwe VAN DEN DOEL te eten,
op Scheveningen, aan de binnenhaven. Zit er naast me een
Duitser die mosselen heeft besteld. De ober brengt het
pannetje met mosselen, zet het keurig neer, haalt de
deksel van de pan en wenst de Herr een 'schmekliche
vortsetzung', en loopt weg. 'Herr kelner!', schreeuwt
de Duitser. De ober draait zich om. De Duitser kijkt
boos en misnoegd in de pan en slaat zijn wit uitgeslagen 
knokkels 3 maal hard achter elkaar op de tafel. En met een
sadistische, dwingende ss-blik commandeert hij:
AUFMACHEN!

Die Suppe

Nog eentje dan. Kennen jullie die van dat gezin uit Keulen,
uit Koln? Nee? Dat is vorig jaar gebeurd. Ik geloof ook
ergens in de herfst, dat weet ik niet meer. O ja, ik weet ineens
zelfs wanneer het precies was. Maar er was dus een gezin in Keulen
en die hadden precies op de kop af -vandaag- 8 jaar geleden een kindje
gekregen, een jongetje. Maar dat jongetje zei nix. Nooit.
Hij kon niet praten. Na al die jaren hadden zijn ouders zich
allang bij zijn handicap neergelegd. Maar wat gebeurd er: St. Maarten,
1997 Keulen bij dat gezin, aan de avonddis, aan het abendfressen.
Vader moeder en dat jongetje. En het is zijn verjaardag, hij wordt op
St. Maarten 7 jaar. (En dus vandaag viert hij zijn 8e verjaardag).
Maar St. Maarten zegt dat gezin natuurlijk helemaal nix, en een
verjaardag vieren voor een doofstom kindje laat je ook na een paar
keer maar zitten, dus het is een dag zoals alle andere dagen. En ze
eten soep. Nou ja, laat ik die ouders niet helemaal als koele monsters
afschilderen, de jongen heeft wel alle 7 de kaarsjes op een
WienerSacherTorte mogen uitblazen. Alleen het laatste kaarsje wilde
maar niet lukken…) Maar goed, terug naar de tafel, nach dem Tisch: 
De moeder komt met de terrine uit de keuken gelopen en ze schept de
vader en zoon -zwijgzaam als altijd; ik bedoel ook zij, die moeder- 
schept zij de dampende Bayrische Kartoffel Bratschweinsuppe op. 
Ze gaat zitten, wenst iedereen 'bon appetit' (op z'n Duits) en dan
neemt de jongen een hap en brandt zijn tong en ineens zegt hij:
'Die Suppe ist zu heiss'.
'Was!', denken die ouders, maar van verbijstering zeggen ze nix, en
de jongen herhaalt traag en tergend met een hoog-duits accent: 
'D i e  S u p p e  i s t  z u  h e i s s ...'.
De jongen blaast in zijn soepbord en de ouders kijken elkaar
grausam erstaunt an, aan. Ze grijpen elkaars hand vast en dan vraagt 
die moeder verschrikt: 
'Aber Rudolf, du kanst sprechen! Wie ist das den moglich. Warum hast
du in al dieses vergangenes Jahren deine Mund gehalten, mein liebes,
kleines Taumpje ...'
De jongen houdt op met blazen en kijkt zijn moeder met butcherboyeyes
aan en antwoordt strak en afgemeten: 
'Bis jetzt war alles in ordnung.'

Dat was de laatste vuurpijl die ik hier in de duisternis van
nl.culinair heb willen afschieten.

Tot ziens en misschien tot een volgende keer,

Lekkoi lief voor elkaar en (KOOKREGEL NUMMER 6:) Meer Met Minder!


@@@ FINATO @@@


---------------------------------------------------------

KULINAIRE KULTKOLOFON

FOXOF ENTERTAINMENTGROUP PRESENTED:

DIARY OF A CHAINSAW EGO-COOK

(aka Galgenmaal I, II en III)

---------------------------------------------------------

Sponsored bij: Honig Voedingsindustrie Ltd. Pizzaweb. Yvonne Culinair
en Marijkes Media Keuken. Met dank aan VBA-Corporate Publishing
Departement. Artis, AH-FoodPlaza, Tuborg en Spa. Also many thanks to
General Kloejinski, State President of the Great Absurdistan Publish
Family, The Free Reublic of Aburdistan, to give me all  the usefull
information about some recipes! Edu en Edah Scholekster sr. Tnx. 

I.M. Truus en Paadje & FoXoF.

KULTKOOKKAST

In alphabetical order:

Astrid - Jodie Foster
Bas(sie) - Dustin Hofman
Berbera - Robin Williams (als vrouw)
Bram - Gerard Depardieu
Bryk (onzichtbaar misbruikt zonder toestemming 
      en net gedaan of ik haar niet kende ...) - Fee Dunnewee
call66 - Marlon Brando
Christa - Glen Close
Dirkjan - DirkJan
Elles - Monica Vitti
Els - Monique van de Ven
Estelle - Katja Schuurmans
Exeption - Thom Hoffman
Felicia - Willeke van Ammerooy
Gemma - Sofia Coppola
Harry - Marco Bakker
Henk - Henk Van der Meijden
Henk2 - Henk
Ivo - Ivo Niehe
JanKees(Maasbach) - Vriend Els Maasbach
Jo - Reincarnatie van Cor Witsche
Joke - Marijke
Lydia - Yoka Baretti
Maaike - Liselore Gerritsen
Marcel - Paul van Vliet
Margriet - Eva von Braun jr.
Marijke - Sharon Stone
Math - Harvey Keitel
Miss Magica Stress - Elizabeth Hurley
mkb - Hugh Grant
Ray - John Goodman (special Blues Brother appearance)
Ria - Martine Bijl
Rob&Esther - Els&DirkJan [voices]
Ronald - Ron Brandsteder
Simone - 
Stephanie - Grace Kelly (cameo)
Yvonne - Moniq
Zneetje - Bjorn Hermans Sr.

Special Gueststars

Boris - Boris
Keesje - Keesje
L - M

NOD! SuPly:

'Ik geef je een roosje mijn roosje' niet gezongen bij:

Conny van den Bos -of-  Yvonne

Maar wel ...

The Verriest Special Guest Star

DJ = GOD

Music by: John Coltrane, Nenah Cherry en Miles Davis. Firework
Awakening:
Donald Fagen. Blues-intermezzo J.J. Johnson. And Leonard Burnstien for
the wisstle. Tnx Harry Bannink & A.M.G.S. (bis) voor 'De muis is niet
bang'. Brazil allusion unknown.

KolofonMuziek: Michael Nyman

---------(c)-----------------------------------------------(c)-----

Disclaimer: Het Fluitketeltje; Annie M.G. Schmidt (muziek: Paul Chr.
van Westering)

------------------------(c)-------(c)------------------------------

Speciale dank: De familie Maasbach, Mevrouw Honig sr., Bill Gates, M
M en M, Peter Greenaway, Teletubbie Marketing, Allejandro Agresti, De
Utrechtse Dwarstafel, Lodewijk Otto, Margriet Hoekstra, De
Nes-One-Line-Kampioene, Mamma Di Coppola (Sicilie: Italian
recipysupply), Indra Papadumdie (India)

Netscape 4.5, Smulweb, De Digitale Stad, De Waag en JanKees Maasbach.
St. Maarten Supplaai baai FW. En verder iedereen die ik vergeten ben.
Dus jij ook bedankt! ;-)

Productie®ie&texten&montage: DirkJan Vos
Voor een Wees-Geen-Spelbreker-Meer-Op-Feestjes-Produkties, i.s.m.
de Naamloze Vennootschap Alaholicus Nod! Menza Uva!  
(c) Herfst 1998

[ FoXoF's FrituurSite: Courtesy M&M RoyaltyBeheer, Keizersgracht 99H
]

http://huizen.dds.nl/~diedjee 

 ...En zelf zeg ik altijd: 'carpe gallus, carpe diem'. Oftewel;
pluk de haan en pluk de dag ...

;-)

'If You can't stand the heat, stay out of the kitchen'.

Bill Clinton

;-)

'Why should I go out for a hamburger at the corner, when I can eat
steak every day in my own house'. 

Paul Newman; waarom hij nooit zijn vrouw -de actrice Joan Woodward-
ontrouw zal zijn.

;-)

'Eten is een beetje doodgaan' [ Manger c'est mourir un peu ]

Authentieke, orzjieneel ware gezegde uit Absurdistan. En het is
Absurdistaans Ronald en Astrid en dus niet Absurdistanees! Onthouden
jullie dat nou us ... ;-)


*

   Mikmak, mikmak,
   Mijn vader is een dikzak
   Mijn moeder is een duntje,
   Geef mij een pepermuntje


**

OPENSTAANDE VRAGEN:

1.  Maar wat voor lucht rook ik nu in de keuken?
2.  Wat wilde Els voor mij klaarmaken?
3.  Waarom riep DieDjee 'O ME GOD'?

LAATSTE ANTWOORDEN:

RECEPT VOOR TELETUBBIE IN HONIG-JACHTSOEPSAUS

Weet je wat Els voor me had willen maken in haar oven? Een hele
teletubby gemarineerd met een pakje Honig Jachtsoep!: Snij de
teletubbie overdwars open en maak met een scherp mes de binnenkant
schoon. Even onder de kraan kuisen. Eventuele uitstekende delen (op
het hoofd) afsnijden en apart bakken. De teletubbie in de breedte in
plakken van ongeveer drie centimeter snijden.
Wrijf goed in met peper en zout en stop de plakken in een grote pan
of schaal. Zet met wat water het zakje Jachtsoep op. Doe er een klontje
boter bij. Als de soep kookt giet je de soep over de plakken
teletubbie. Zorg dat alle plakken goed onder de soep komen te staan
(dat ze er figuurlijk 'in verdrinken'). 
Laat een week of drie in de openlucht marineren (dus teletubbie voor
de Kerst? Al met SinterKlaas slachten of marineren!). Daarna even
opbakken in roomboter. Eventueel met ketsjup en een stokbroodje om je
handen aan af te vegen ... En waarom: O ME GOD? Wel eens een verbrande
en verdronken teletubbie van dichtbij gezien? 


{ en nu zwaai ik even naar mijn vervlogen cyberlove Madame M ... Doei!
;-) En O ME GOD, wat kan Els lekker zoenen -zucht- }


ST. MAARTEN TELETUBBIETIP VAN YVONNE: ga niet met eigen gekweekte
teletubbies aan de gang, maar koop in de supermarkt of grootwarenhuis
reeds geslachte en voorverpakte teletubbies.

***

BELOFTE

De JoHoVogel! 
Tuurlijk, maar die was ik niet vergeten hoor. 
Luister maar -in Real Audio- op:

http://huizen.dds.nl/~diedjee/joho.rm


~

~

__________________________________________________________


Het voorspel met de postings van de Egokok op nl.culinair - dejongenskamer.nl



_____

DirkJan Vos - d.vos35@chello.nl

11 november 1998 / 11 november 2016

_____