E L L E 2

... You know that it would be untrue You know that I would be a liar If I was to say to you Girl, we couldn't get much higher Come on baby, light my fire Come on baby, light my fire + Weten jullie nog hoe desperaat Fox eigenlijk was toen zijn mysterieuze Elle uit zijn leven leek verdwenen? Het was daarna ernstig met hem gesteld. De volgende dag -maandag- is ie naar de dierentuin gegaan om te vragen of ze een zwart koffertje hadden gevonden. Niets. In de dagen daarna zwierf Fox rond door de stad, op zoek naar zijn muze in een rode jas. En hoe zat dat met Ellie? Had zij hem gezien met een 'onzichtbare Elle' in de dierentuin? Was alles maar een droom? Een nachtmerrie? Zaten Elle en Ellie beiden in een komplot? Misschien, maar erger was nog dat Fox zeker wist dat Elle zwanger was geworden. Van hem. Elle en Ellie, en een witte vogel met een rood veertje. Was het allemaal verbeelding? Nee, want Fox had nog het briefje en de pleister... Mmm... Maar er kwam weer een meeltje van Ellie en weer probeerde ze met Fox af te spreken op het Flamingoterras van de dierentuin. Maar Fox keek wel beter uit. Maar luistert en huivert: in dat meeltje schrijft Ellie dat haar moeder (Elle had geen moeder) uitkijkt op het olifantenverblijf van de dierentuin. Dat was een concrete kloe... Mmm... dacht Fox... En zo ging Fox, gewapend met een verrekijker, weer naar de dierentuin en zocht bij het olifantenverblijf met zijn ogen de woonhuizen af... Raak! Daar zag ie op een balkon een wat oudere vrouw staan die precies op Ellie leek, op de jonge vrouw in de rolstoel op het Flamingoterras... Maar dan ouder... Het moest haar moeder zijn... En oh ja, voor ik het vergeet, die moeder van Ellie was ook helemaal aan het internet gegaan... Mmm... Dat werd een undercoveroperatie... + En zo belde Fox de volgende middag bij de moeder van Ellie aan. Op zoek naar kloes, op zoek naar de vrouw, de moeder van zijn dromen... Check - Check - Dubbelcheck
ACTIE!

ELLE 2

- De Internetinspecteur-
- Goedenmiddag, is uw man thuis? - Mijn man? God nee, die is al jaren geleden overleden... - Ach zo, mag ik me dan even aan u voorstellen: Mijn naam is Wagenaar, Sjaak Wagenaar, internetinspecteur. - Kom binnen, ik schrok al. En zo stond ik afgelopen zaterdagmiddag in de huiskamer van mevrouw E. te A. Het was klaarlichte dag en ik had mij vervoegd bij haar deur. Gekleed in een nieuw rood jack en vergezeld van een blauw koffertje, waar nix inzat. Ik was dus onaangekondigd en onder het mom van 'de internetinspecteur' op bezoek gegaan bij de moeder van Ellie, want ik moest toch wat ondernemen om mijn radeloze zoektocht naar Elle een of andere impuls te geven. De moeder van Ellie was in de vijftig, corpulent -zeg maar gewoon erg dik- en ze had wel een vriendelijk -ietwat aandoenlijk- lief gezicht. Ergens had ze wel wat weg van de moeder van Bessie Turf, ware 't niet dat ze zich had gehuld in een aaneengesloten strak, zwart broekpak. Om haar hals droeg ze een soort van zwart-lederen halsbandje dat bezet was met metalen, ruitvormige uitsteeksels. - U mag alles inspecteren hoor inspecteur. Daar staat mijn internetaansluiting. Dat heeft m'n dochter allemaal voor me gedaan. - Ach, uw dochter. Die is ook op het internet? - Ja, dat is haar lust en haar leven. En de mijne ook natuurlijk. Maar een internetinspecteur? - O, het is zo gebeurd hoor mevrouw, mevrouw... E, at... Ik heb m'n bril vergeten, en ik kan niet zo gauw in het dossier vinden wat uw e-mailadres is... - Elvira et Provider nl... Zo post ik al jaren. - Natuurlijk, hier staat 't: Elvira@provider nl. Met het adres erachter. Het zijn maar een paar vragen hoor, ik ben zo weer weg. Heeft u m'n bericht ontvangen dat ik nu zou komen? - Ja, natuurlijk heb ik die ontvangen. Maar je bent wel wat aan de vroege kant. Ellie komt pas over een uur. - Ellie? - Ja m'n dochter, in verband met die afspraak. - O, zo. 'Wonderlijk gesprek', dacht ik, 'dit gaat niet goed, maar ik weet alleen nog niet waar de fout zit'. Ik concentreer me maar op m'n ingestudeerde inspectie-checklist, met daarin verborgen 2 subtiele vraagsequenties om meer over Ellie te weten te komen. Maar ik begin nu al concentratiestoornissen te vertonen en ik moet steeds denken aan haar woorden 'in verband met die afspraak'. Welke afspraak, en hoezo staat Ellie over een uur op de stoep? Ik moet binnen 't uur hier wegwezen, nee, binnen t kwartier. Ik moet hier zo snel mogelijk weer de pleiterik maken. Waarom weet ik niet, maar de 'vibes' zijn niet goed. Ik heb 'r nooit een meel gestuurd, laat staan dat ik wist wat haar meeladres is! - Nee, mijn man leeft niet meer. Die is -even denken- over 3 weken, precies 10 jaar geleden overleden. Ach, dat was zo'n toestand. Hij was slager, m'n man. Altijd in de weer in de slagerij. Maar die heb ik na z'n tragische dood verkocht. Ik heb alleen nog al z'n messen bewaard en wat foto's en de prijzen die die met z'n boerenmetworst heeft gewonnen. Heb je dat weleens gegeten, boerenmetworst? - Mmm. Verse boerenmetworst van de slager is erg lekker. Maar zullen we doorgaan naar de volgende vraag? - Een sigaret, rook je? - Jawel, maar ik hoef geen sigaret. Dank u. Volgende vraag: "Hoeveel e-mail verstuurt u per dag naar adressanten in de familliekring tot in de 2e graad? Gelieve te antwoorden in aantal berichten en in omvang van bytes." - Pfoeh. Dat is makkelijk. Ik mail alleen maar met m'n dochter eigenlijk. Wat familie betreft dan. Ja, en hoeveel? Soms wel 10 mailtjes op een dag, of dan weer een paar dagen niets. En hoeveel bytes is dat? Ik heb geen flauw idee? Ik ga even vuur halen in de keuken. Of heb jij een aansteker of zoiets bij je? En laten we maar snel ophouden met deze onzin Joeri... Joeri? Hoezo, Joeri. Ik geef haar vuur en vraag toch ook om een sigaret. Ik moet nu 'to the point' komen met gerichte, elliptische vragen over Ellie. De telefoon gaat en ik moet heel nodig naar de wc! Dat komt dan mooi uit. Ik hoor nog net dat ze met ene slagerij Van Kampen in gesprek is. Ik sluit de deur van de woonkamer achter me en ga naar het toilet. Ik sta onderwijl heftig na te denken en besluit om de stortbak nog even niet direct door te trekken. Ik ga de wc uit en ik doe snel 1 voor 1 de andere kamers open die aan de donkere gang grenzen; toilet, badkamer, keuken, slaapkamer, nix bijzonders te zien. Maar er is nog een deur waar aan weerszijde grote sloten en ijzeren kettingen hangen. Maar de deur staat gewoon op een kier. Ik sluip voorzichtig de kamer binnen en sta in een donkere ruimte waar geen ramen inzitten. Ik kan nergens direct een lichtknop vinden en ik strijk een paar lucifers aan om de ruimte te verkennen. De muren, de vloer en het plafond zijn geheel gecappitioneerd met ijsblauw tapijt. Aan iedere muur is een koperen patrijspoort bevestigd en waarvan de glazen ruitjes zwart zijn geschilderd. Er bevinden zich nog meer scheepsattributen in de kamer, zoals een anker, een groot kompas en overal hangen touwen en kettingen aan het plafond. Maar het meest opvallende is een groot houten stuurrad dat in het midden van de kamer staat. 'Wonderlijk', denk ik. Achter het stuurrad -dat wel 2 meter in doorsnee is- zie ik ook nog een groot aquarium staan. Ik strijk een nieuwe lucifer aan en in het zwakke schijnsel ik zie door de waterplanten heen een paar akelig soort palingen zwemmen. Ik ril even, blaas de lucifer uit en vlucht weer de gang op. Ik trek nog snel de wc door en ga weer naar de kamer. Elvira is niet in de kamer. Ik kijk nog eens goed, maar ze is er niet. 'Shit', denk ik, 'ze zal me toch niet gezien hebben dat ik aan 't rondsnuffelen was?' Ik kijk weer op de gang. Daar is ze niet. Ook niet in de keuken. Ik roep, "Mevrouw, Elvira! Hallo, waar bent u? Hallo!" Ik krijg geen antwoord. Ik kijk in de slaapkamer en loop naar de voordeur. Geen spoor. Ik ga weer terug naar de kamer en kijk nog eens goed rond. Ineens valt m'n blik op de schouw boven de kachel en ik zie tussen de talloze fotolijstjes en snuisterijtjes een losse kleurenfoto van Ellie staan. Toen was ze nog een tiener, of iets ouder. Ze zag er best wel leuk uit, maar bovenal had ze toen blijkbaar nog haar beide benen. Dat is gek om te zien, om je dat te realiseren. Ik had daar verder nooit over nagedacht. De foto is -zo te zien- genomen in Parijs, bij het graf van Jim Morrisson. Maar ik ben pas verrast, en met stomheid geslagen, wanneer ik op de foto zie dat Ellie precies zo'n soort ketting om haar nek heeft als Elle die had; een indiaanse ketting met groene stenen met daaronder een rood veertje! Ik kijk nog eens goed de kamer rond en snel pak ik de foto weg en stop 'm in m'n achterzak. En onderwijl roep ik schijnheilig nog maar een keer, "Hallo! Elvira!" 'Jezus, waar zit dat mens'. Ik zie nu dat de deur van de woonkamer helemaal openstaat en een hoek van de kamer afsluit. Zou ze? Ik loop naar de deur toe en duw hem van me af. En ja hoor, daarachter zit Elvira. Op de grond. Op haar zwarte broekpak. Ik weet nix te zeggen en nix te denken. Elvira gromt naar me. Ze is nu gekleed in een luchtig lederen pakje met veel opengelaten plekken erin en op haar hoofd zit een soort van tijgervel gekneveld. Ze blijft grommen. Ze staat overeind en ik zie hoe ze in haar hand een klein zweepje heeft, hanteert. "GrrrraaaAAHHHHhhhhrrrg...". Ik deins wat naar achter. Met een korte polsbeweging laat ze de zweep even knallen. Ik word bang. "Nu zal Poppie de inspectie overnemen", zegt ze agressief en ze begint heel ijl en wezenloos te zingen: "Ik ben Poppie de zeemansvrouw. Ik ben Poppie de zeemansvrouw. Ik lust je graag rauw, dus kom nu maar gauw. Ik ben Poppie de zeemansvrouw". Het is doodeng en met haar krankzinnige gezang drijft ze me de gang op. Ze knalt weer even met haar zweep en weer begint ze te zingen, maar nu op een hoge, helse lachtoon: "Ik ben Poppie de zeemansvrouw. Ik ben Poppie de zeemansvrouw. Ik lust je graag rauw, dus kom nu maar gauw. Ik ben Poppie de zeemansvrouw". En voordat ik 't wist werd ik het duistere kamertje ingedreven. Tegen mijn wil in, door geweld gehypnotiseerd en als verlamd werd ik naar de slachtbank gevoerd. Ik kon geen verzet bieden in dat half uurtje des doods dat zou volgen. * Ik zit poedelnaakt, zeiknat en rillend op een handdoek weer in de kamer. Elvira loopt maar te jammeren op de gang. Ik ben woest. Woest en woedend op mezelf; hoe ik 't in m'n hoofd heb gehaald om hier binnen te dringen. Ik stond op en veegde met de handdoek het zand en de wierresten uit m'n haren. En alles deed me pijn; m'n armen en benen en vooral m'n billen hadden 't zwaar te verduren gehad. Het was een krankzinnige rit waar geen einde aan leek te komen, maar wat ik ook riep en gilde, het leek haar alleen nog maar eens extra aan te moedigen. Pas na de sessie in 't aquarium kon ik deze voorportaal van de hel ontvluchten en kon ik haar uitleggen dat ik niet de 'gast' was die zei dacht dat ik was. - Ik vind 't zo erg voor je Sjaak. Wat moet je wel niet van me denken. Elvira stond met een zakdoek te snotteren en gaf me m'n kleren. - Ach, het geeft nix. Wie verwacht er nu op zaterdagmiddag een internetinspecteur op de stoep. Maar het lijkt me 't beste als ik maar snel naar huis ga, en dan vergeten we gewoon wat er gebeurd is. Maar zou ik dan wel even 1 minuutje onder de douche mogen staan, en heb je iets te drinken voor me. Iets sterks. Ze hield op met snikken en schonk mij en haarzelf een borrel in. Ze liep rond in een dichtgeknoopte, zwarte Batman-ochtendjas. - Ik ken Joeri verder ook niet. Ik ken hem alleen van e-mail. Ik weet dat toch ook verder niet. En ik krijg wel gekkere klanten over de vloer. Weet je wel hoeveel ik hier eigenlijk voor vraag? - Waarvoor? - Ja, daarvoor! Nou goed! Wil je wat voor me doen? - NEE! - Nee, dat bedoel ik niet. Maar zou jij niet eens -gewoon desnoods als internetinspecteur- voor mij bij m'n dochter langs kunnen gaan. Ik wil je ervoor betalen. Zoek dan eens uit wat er met haar aan de hand is, ik weet alleen niet wat. Of wacht nog even een kwartiertje, dan is ze er zo en dan kunnen jullie misschien eens nader kennis maken... Sjaak, asjeblieft. Ik sloeg de wodka in een keer achterover en schakelde over op plan 99: de snelle aftocht. Ik moest hier weg zien te komen en snel. Nix Ellie, nix lieve moedertjes. Ik moet weg, naar huis, naar bed. - Weet je wat. Ik ga even snel douchen en me weer aankleden en dan denk ik er even over na. - Doe maar Sjaak. En o ja, als je Ellie spreekt, heb 't dan nooit over haar vader. Vraag nooit naar hem! Beloof je me dat Sjaak? * Onder de douche werd ik weer wat warm van binnen en van buiten, geestelijk en lichamelijk, en zo kon ik de eerste indrukken van deze krachtige ervaring van me afspoelen en vooral verdringen. Ik wilde er even niet aan denken, ik wilde zo snel mogelijk weg. Net wanneer ik onder de douche vandaan wil stappen hoor ik dat Elvira door de gang loopt en de voordeur open doet. Ik kan niet precies horen wat ze zegt, maar ik begrijp eruit dat Ellie is gearriveerd! M'n hart begint weer te bonzen als een gek en ik ga weer onder de douche staan om snel na te denken. Resoluut stap ik weer onder de straal vandaan, maar ik laat de kraan en geiser vrolijk doorlopen. Ik droog me snel af en trek snel m'n kleren aan. "Alles goed Sjaak? Heb je nog iets nodig? M'n dochter is gekomen, dus je hoeft niet vreemd op te kijken." Elvira roept het door de deur heen. Ik sta in een broekspijp te wiebelen en zeg, "Alles goed hoor, maar ik blijf nog even rustig onder de douche als je 't niet erg vindt". "Okiedokie', roept ze. Ik sta aangekleed in de stomende badkamer achter de deur te wachten. Ik wacht precies 2 minuten en doe voorzichtig de deur open. Ik draai m'n hoofd om de deur en zie gelukkig niemand op de gang. Ineens hoor ik de bekende vette lach van Ellie, "Internetinspecteur? En die man laat jij zonder betalen vertrekken? Ik zou maar is gaan kijken of ie al niet gevlogen is. Dat is gewoon een mafkees ma, die niet wil betalen." Ik liep gehaast op de neuzen van m'n schoenen door de gang, langs de woonkamer naar de voordeur, dee 'm open en rende als de wiedeweerga het trappehuis in. Toen ik uiteindelijk beneden bij hoofdingang aankwam hield ik mijn versnelde pas in en ik haalde opgelucht adem dat de nachtmerrie voorbij was. Ik dee de deur naar buiten open en voor me stond een jongeman in een zeemansuniform. Ik keek 'm verrast aan en zei, "Jij bent zeker de meteropnemer voor mevrouw E." De man keek me verbaasd en achterdochtig aan, "Nee, ik ben scheepvaartinspecteur. Ik kom de stuurhut inspecteren.", zei die. "Oh natuurlijk", zei ik vanzelfsprekend, "Nu zie ik 't, jij bent joeri@provider.nl." Joeri knikte verbaasd, lachte en liep naar binnen. Ik liep de voordeur uit en net voordat ik de deur achter me dicht wilde doen riep ik nog tegen 'm, "Behouden vaart! En pas op dat je niet zeeziek wordt van het reuzerad!". ***** FoXoF * Kom ik thuis en heb ik nota bene m'n blauwe koffertje daar laten staan! Volgens mij staat m'n adres op de koffer. Of was dat een oud adres? Ik weet 't niet en ik wil 't niet weten. FoXoF 30 mei 1997, nl.eeuwig.september HOE LOOPT DIT AF? Come on baby, light my fire Try to set the night on fire Try to set the night on fire Try to set the night on fire Try to set the night on fire light my fire - light my fire