De EgoKok - Galgenmaal III



---------------------------------------------------------------
Subject: Galgenmaal III
From: DirkJan Vos (diedjee@dds.nl)
Date: Wed, 11 Nov 1998 17:33:40
Newsgroups: nl.culinair
---------------------------------------------------------------


GALGENMAAL III

Ben ik weer,

Een groepje zwerfkinderen uit Oost aan de deur. Ik heb ze allemaal een
appeltje gegeven. Hadden ze nog nooit gegeten. Maar ik heb ze eerst
een liedje laten zingen:

Sinte sinte maarten
De apen hebben staarten
De tijgers hebben oren
Daar zijn ze mee geboren
Hier woont een rijke man
Die ons wel wat geven kan
Geef een appel of een peer
Kom het hele jaar niet weer
Het hele jaar dat duurt zo lang
Als mijn kaarsje branden kan


HET NULPUNT

Muziek: L'ascenceur pour l'echafaud, Miles Davis [Paris, 4 & 5
december 1957]

Ik ben nu alleen, ik heb vanavond alleen gekookt en alleen gegeten.


DESSERT(IE)

Het einde nadert, en ik heb even op mijn brits liggen uitbuiken na
de overvloedige rijsttafel. Ik kijk niet achterom en richt me op de
laatste gang, op het laatste voedsel dat ik op deze aarde wens te
eten, te proeven en te genieten. Ik weet precies wat ik straks wil:
ik wil 12 oesters (000000) met een fles van de beste Champagne.
En ik ben niet bang, helemaal niet bang.

RAY EN RIA (Part III)

Ach ja, in ieder huwelijk wordt wel eens gebakkelijd, hetzij in de
kamer, het bed of de keuken. En Ray en Ria hebben de orkaan die ik had
gecreeerd doorstaan: op een gegeven moment liggen Ray en Ria uitgeteld
-allebei bont en blauw en met ketsjup en zo- in de keuken op de vloer;
Ria laat de grote pepermolen en de roestvrijstalen koekenpan uit haar
handen vallen en Ray zet hijgend de wok als een handdoek op z'n
moegestreden gezicht. Het is doodstil in Schenk. En dan begint Ria te
lachen, en ze lacht nog eens, nu wat harder. Maar ze gaat nog harder
lachen en nog harder. Ray haalt de wok van zijn gezicht en ziet hoe
Ria met de lach van een waanzinnige overeind komt. Ze loopt lachend
en bulderend naar de bijkeuken waar haar voorraad van zelf uitgekookte
luxe wijnen staat opgeslagen. Drie keer keert ze uit de bijkeuken naar
de keuken terug en zet ze alle, van oorsprong dure flessen op het
keukenblad naast de gootsteen. En op het moment dat Ria onder een
schaterende lach de fles Rotschild Mouton de Ria, Sans Souci
D'Alcohol, in het putje laat weglopen, schiet nu ook Ray in een
kostelijke lach die heel Schenk uit zijn slaap doet opschrikken. Ray
had het nu opeens door en werd aangestoken door Ria's heldere blik op
de situatie van hun, van hun... ja van hun hele existentie eigenlijk.
Ray pakte de manden met sjalotten en de flessen azijn uit de tuin. Hij
spoelde snel de flessen door het gemak en begon daarna onder luid
gebulder de sjalotjes in tweeen te snijen (daardoorheen schoten een
aantal opmerkelijke lachsalvo's van Ria over het Schenkse zwerk en die
over 30 jaar nog menig in Schenk opgegroeide jongen -badend in het
zweet- in een hotelkamer in Kuala Lumpur 's nachts zal doen
opschrikken, zo'n lachpotporie was het bij dit bevrijdende
demasquee...). Afijn Ray snijdt dus al z'n uitjes door midden en gooit
ze weg in de in Vlaanderen zogeheten, 'levenstrog' (heet bij ons
biobak). En toen Ria de laatste druppel van alle flessen had geleegd,
moest Ray nog zijn drie laatste uitjes doorsnijden. En nog steeds
huilde hij van het lachen. Ria kwam bij hem op z'n knie zitten en door
de laatste uitjes wellende tranen ook nu door haar lachen heen. Zoals
het in een goede film betaamt is er tot nu toe weinig gesproken, en
zo bleef het ook: Ria keek Ray diep in de ogen aan en ineens begon ze
heftig met Ray te tongzoenen. Het lachen was afgelopen. Dat hadden ze
voor het laatst gedaan (vertelde Ray van 't weekend door de telefoon)
in, wanneer ook al weer Ray? 'Nou, da was in 1978 meen ik wel..., maar
bedoel je nu wanneer we voor 't laatst gelachen of gevreejen hebben?)

Ze zijn me er nu dankbaar voor dat ik hen gewekt heb uit die boze
droom van hun leven. De navolgende ochtend waren ze het over alles in
hun leven eens. Ach, dat die kinderen er niet waren gekomen? Nou ja,
niet iedere mossel is een Monica Lewinski. Maar die opgehouden leugens
over die sjalotsaus en die wijn zonder alcohol. Die morgen hadden ze
in de vroege schemering, toen ze moe, gelukkig en 'voldaan' naar bed
wilden nog wat gegeten in de keuken. Ray had nog een gewone, verse
oester in de ijskast liggen -zonder saus- en Ria had nog een koel, nog
niet uitgekookt flesje witte Frascati in de bijkeuken staan. En toen
was het muis en muisstil in Schenk geworden en toen zei Ray ineens.
'Stil eens Ria, hoor je? Hier nog een keer...' 'Je bedoelt dat rare
lachje ergens buiten de deur?' 'Stil, niet zo hard. Stt... Hier nog
een keer. Ria, dat is de lach van de groene specht.'

Drie maal had de groene specht voor hun raam zitten lachen en na de
derde keer is ie weggevlogen naar een ander venster, of paaltje waar
ook wel weer van die lieve en lekkere vliegjes en wormpjes zitten.
Maar Ray en Ria leefden in ieder geval nog lang en gelukkig.


SUGO DI POMODORO E CARNE RAFFINATO

Idem als de CARNE en de BASALA, maar dan nog met Wijn en/of Creme
Fraiche. Na een kwartiertje en regelmatig omroeren nadat je het Gehakt
bij de soffritto hebt gedaan, zet je het vuur hoog en het mengsel komt
aan de kookbak: dan giet je er drie flinke scheuten lekkoire rode Wijn
doorheen (Loire, Settembre 1996 {Chateau Madame Etoile d' Eternal?})
...laat onder hoog vuur alle alcohol uit de pan verdampen en de
geneeskrachtige kruiden van de inmiddels ontzielde en alcoholloze
wijnresiduen (niet drinken Ria, maar eten!) trekken in het vlees en
in de tomatensaus. Na het afblussen voeg je de Tomatenpuree toe en
laat je weer een drie kwartier a een uur inkoken met open pan.
Misschien een paar takjes Thijm erin? Of gesneden Peterselie? Je kan
nu verder gaan raffineren. Voor een wat vettere 'raffinato' kun je net
voor het rusten van de saus er eventueel Craime Fraiche doorheen
roeren. En dit kan dus ook bij de basis-of carnesaus; bij het serveren
een klontje Creme Fraiche in het midden lepelen en daarop wat blaadjes
Basilicum strooien. Tot slot, afschaven met wat Parmezaan. En wat
extra zout en lekkere Olijfolie is altijd misschien nog welkom... Dat
van dat engeltje en die fiets had ik geloof ik al een keer gezegd... 


> KLEIN DUIMPJE

> Er was eens arme familie en die woonde in een klein huisje,
> ergens in een groot bos. De vader was houthakker en de moeder
> had de dagelijkse zorg voor hun 7 lieve jongetjes. De hele dag 
> was ze bezig met wassen, strijken, opruimen en koken. 

Het is natuurlijk maar moeilijk voor te stellen, maar tot niet zo lang
geleden ging de strijd om het leven vooral, of alleen maar, om eten.
Niet verwonderlijk dat het in veel sprookjes doorgaans altijd over
eten gaat. En in Klein Duimpje worden de kinderen zelfs
opgegeten,terwijl de ouders van nu klagen dat hun kinderen hen opeten!

Maar wat wou ik nou zeggen? Ik heb 't toch al over Klein Duimpje
gehad?

Teletubbievla...

Ik zag een paar teletubbiepoppen liggen bij de Bijenkorf, nix
bijzonders, maar zo'n sprekende Twinky-Winky kost wel bijna 100.-
(=honderd gulden). Kinderen 'eten' hun ouders niet op, zeg maar gerust
ze 'vreten ze op'!;-) Maar ja, als zo'n pop dan tegenvalt tegen de
kerst, dan zeg je nog,'nou ja, het kostte wel een meijer, maar we
hebben er Tweede Kerstdag toch nog lekker van gegeten...' Levende
teletubbies in je achtertuin. En smikkelen maar. Yammie!

> 'Ik heb honger als een reus', zei de reus met een
> boosaardige stem, 'haal dat varken maar van het spit en geef
> me snel een tonnetje bier'. De vrouw gehoorzaamde en even
> later zat de reus te schransen en te schrokken. De jongetjes
> onder kast hielden zich muisstil. De reus begon met zijn
> neus te snuiven. 'Wat ruik ik vrouw, ik ruik MENSENVLEES! 
> Wie heb je binnen gelaten en waar zitten ze?' De vrouw
> ontkende, maar door zijn goede neus plukte de reus zo alle
> 7 jongetjes met zijn enorme vuist onder de kast vandaan.



> De reus greep in de duisternis in een keer al zijn dochtertjes,
> hakte ze direct in stukken, deed ze in een zak en gooide de
> zak in de kelder: 'Dat is voor straks als m'n vrienden komen,
> HA, HA...!' 


Keesje: Pap, ga je vanavond een sprookje bij de toverlantaarn
        vertellen?
pap   : Even wachten Keesje, pas op niet aan de pan komen, want 
        die is heet.
Keesje: Asjeblieft. Klein Duimpje. Ik heb het vanmiddag Boris beloofd.
pap   : Zo jongens, hier zijn wat worteltjes...
Boris : Worteltjes, lekkoi!
pap   : Een stukje broccoli. Lust je dat Boris?
Boris : Lekkoi, bokkelie
pap   : En nog een paar babymaisjes...
Boris : Babies, lekkoi!
Keesje: Pap, is mensenvlees lekker?
pap   : Even wachten, eerst opscheppen... 
        Zo een paar lekkere aardappeltjes, even
        afkoelen want ze zijn nog heet...
Boris : Lekkoi apies!
pap   : En weet je wat dit zijn Boris?
Boris : Kip, lekkoi!
pap   : Nee, dat zijn vissticks.
Boris : Vissticks, lekkoi!
Keesje: Hij blijft maar lekkoi zeggen...
Boris : Lekkoi!
pap   : Eet smakelijk allemaal...
        En of mensenvlees lekker is...
        Ik weet niet of het lekker is, 
        maar het is niet gezond en wij 
        eten hier geen mensenvlees.
Keesje: Maar er zijn toch stammen waar ze mensen koken?
pap   : Daar zijn er nog maar een paar van...
Keesje: En waarom houdt die reus uit Klein Duimpje dan 
        van jongetjes en zal die reus dan z'n eigen 
        dochtertjes opeten?
pap   : Als jullie goed je groente eten en nog een paar stukjes
        aardappel nemen, dan vertel ik straks het verhaal van 
        Klein Duimpje.
Keesje: Met de toverlantaarn?
pap   : Met de toverlantaarn. Jij mag de lantaarn bedienen.
Keesje: Joepie! Hoor je dat Boris?
Boris : Klein Duimpje lekkoi!

En zo slepen L en ik ons met geduld, toewijding en
doorzettingsvermogen( en -snif- een ingehouden ~ traan ~ tussendoor)
door de locomotiefvisstisckjes met babymailswieltjes (Halo, ben je
daar Felicia?). Keesje doet nog een toevallige vondst. Net op het
moment dat Boris en hij alleen nog maar vissticks willen eten en er
zogenaamd geen groenten meer bij kan (ze zitten helemaal vol, maar dan
ineens herinneren ze zich een heel klein gaatje voor het
toetje...)knakte Keesje per ongeluk een worteltje en aan alle
worteltjes hing een heel dun kort geel-oranje staartje. Het worteltje
was niet helemaal door midden,maar de inkeping had het effect dat het
worteltje precies leek op een oranje kaboutertje, op een klein Klein
Duimpje... En toen wilde ze nog wel even dooreten van de worteltjes.
Boris zei steeds: Kabouter Wortel, Lekkoi!


Ik ben geloof ik de draad een beetje aan het kwijt raken. 
En waar is Els gebleven?


De kleine Sjokolademoes Toetjes GezinsTest:

Omdat ik twee toetjes nodig had voor ons vieren had ik speciaal een
chocolademousse van Mona en een van Nestle meegenomen. Ze zijn allebei
precies even duur en op het oog ziet de verpakking er ook nagenoeg
hetzelfde uit. Voordat we als toetje aan een portie met slagroom
zouden beginnen had ik uit ieder potje vier likjes op een groot bord
gedaan. En je kon al gelijk twee belangrijke verschillen zien: de
substantie van Mona was wat lichter van kleur en zag er wat
boterachtiger uit. Die van Nestle was wat donkerder en daarvan was de
structuur ook wat luchtiger van.L en ik hadden al zo onze visuele
vermoedens welke de lekkerste zou zijn. Maar ik heb eerst Boris en
Kees laten proeven. Keesje nam de opdracht serieus, maar hij kon
moeilijk kiezen en hij moest nog twee extra schepjes van ieder merk
proeven voor een eindoordeel. Boris vond het allemaal wel lekker
(allebei lekkoi!) en viel daardoor een beetje buiten het serieuze
smaakpanel. Maar Keesje koos voor de Nestle, en wij na proeving ook.
Nestle zonder meer en nooit meer Mona: De smaak van Nestle is meer
pure chocola en de structuur is luchtiger -meer brosachtig- en
daardoor in alle opzichten smakelijker. Wat dat betreft was de test
eenvoudig.En dan daarna heb ik de mousse eerlijk verdeeld en er voor
iedereen een paar lekkere grote lepels met slagroom overgedaan. Mmm,
heerlijk, he Boris? Ja, lekkoi kip met slagroom!

Na het eten en nog even spelen heb ik daarna dus op bed Klein Duimpje
verteld met 7 feeerieke a-dynamische lichtbeelden. Keesje en Boris
gingen daarna naar bed en toen heb ik snel de kleine afwas gedaan. En
dan;-heh-heh- even zitten. 

Maar Boris wilde niet slapen. Hij kon niet slapen. Op het moment dat
hij in zijn mobiele Ikea-bedje was gelegd, zette hij het op een
hartverscheurend brullen: 'Mamma, ik wil mamma...'. L probeerde hem
te troosten en in slaap te krijgen, maar niets wilde lukken. En na een
half uur werd vooral Keesje er gek van: hij was met een kussen op z'n
oren onder de dekens gekropen en wilde slapen. Maar Boris bleef maar
jammeren en haalde af en toe weer uit en vroeg, smeekte om zijn
mamma... L nam Boris uit z'n bedje en nam hem mee naar de voorkamer
om zo in ieder geval Keesje te kunnen laten slapen. Keesje was
doodmoe. 

L had alle lichten -in het hele huis- uitgedaan en ze probeerde Boris
op de bank in slaap te wiegen en te neurien. En weer ging er een half
uur voorbij en nu leek het alsof Boris zijn ogen niet meer open kon
houden. L legde hem voorzichtig in zijn bedje en het leek erop dat hij
in slaap zou vallen. L kwam terug naar de kamer en vroeg zich af hoe
dat nu kwam dat ie niet kon slapen. Eerst dacht ze dat het door de
chocolademousse kwam, omdat er toch wat wakkermakende stoffen inzitten
en dat ie niet voor niets daarstraks ontzettend aan het draven was
geslagen. Hij was gewoon helemaal oververhit toen ie moest slapen. Ik
twijfelde er een beetje aan en ik vertelde dat ik het sprookje van
Klein Duimpje had verteld. Wat!, zei L, heb je verteld van die reus
die z'n dochtertjes doodmaakt en... L was boos -eventjes-en hoe ik het
in m'n hoofd haalde om zo'n luguber sprookje tegen een jongetje van
net2 en een half jaar te vertellen. Vind je 't gek dat ie niet kan
slapen! En voordat ik wat kon tegenwerpen begon Boris weer te
jammeren. Nou ja.

L heeft Boris weer op de bank genomen en na een kwartier was ie
gelukkig echt vertrokken. Toen Boris eindelijk rond een uur of
tien,eindelijk in zijn bedje sliep bleven we met de deur open
luisteren.Ik had een kandelaar met een paar kaarsen aangestoken en in
de schemering zaten we rustig bij de kachel; als wolvenouders gespitst
op ieder geluid, of juist gespitst op 'geen' geluid. Want das nog veel
erger. Maar Boris werd gelukkig niet meer wakker en sliep als een
roos.Ik had nog de laatste papats in de keuken opgebakken en die
hebben we na alle gezellige onrust fluisterend opgegeten. 

Lust! Papats! Krak! Eureka! Angst! 

[ De volgende dag bleek, zo zeiden C & C, de ouders van Boris, dat ie
dat wel vaker heeft, dat ie soms pas na een uur of anderhalf uur in
slaap valt. Zie je wel L, zei ik, ik kon 't zien aan de manier waarop
ie maar bleef draaien in z'n bedje om zichzelf in slaap te krijgen...
L had het ook wel gezien en we concludeerden samen dat het vooral erg
sneu voor Boris was.Maar toen Boris zondagochtend moederziel-alleen
wakker werd was ie al z'n moederverdriet overigens vergeten: blakend
genoot het kleine mannetje van een lekkoi flesje warme melk en twee
croissants met roomboter en zelfgemaakte bessenjam. Later zei hij bij
het afscheid tegen z'n mamma:Dat licht in huis was allemaal
afgrijseleuk griezelig, maar het eten was er wel errug lekkoi! Dag
lieve Boris. Maar vanaf nu moet ik wel aan L vooraf inzage geven welke
sprookjes en verhaaltjes ik vanaf nu aan Keesje denk te gaan
vertellen. L stelde voor om de Notenkraker en de Muizenkoning voor
Keesje te gaan voorlezen. Is ook behoorlijk griezelig... Is een
prachtig sprookje van Hoffmann, inderdaad, die van die 'Erzahlungen'.


EEN KIJKJE IN ELS D'R KEUKEN (DEEL 1)

O ja! Nu weet ik wat ik wilde zeggen over de POMODORO saus en
SPROOKJES! Els komt zo aan de beurt. Kijk, zo'n pomodoro-saus, die
heeft er honderden, zo niet duizenden jaren overgedaan voordat ie
precies zo was uitgekristalliseerd en uitgebalanceerd zoals we die nu
kennen. En dat geldt ook voor sprookjes. Ook die eenvoudige, maar
betekenisvolle verhaaltjes zijn de wereld in gebracht door
overlevering, door navertellen, door er zelf wat bij te doen, er wat
af te halen. Maar de kern, de essentie van sprookjes inademen en eten,
van verhalen bedenken en koken, staat nog steeds rechtovereind en zijn
in mijn ogen (imo) springlevend. In weerwil van teluhvisie, Carmagadon
II, de Beurs, Overstromingen, Teletuhbies, de Albert Heijn Food Plaza
en het Millenniumprobleem... Daarom Jan, alleen al daarom was mijn
Klein Duimpje naar mijn smaak zo on-topic. Maar nu Els.

Laten we voor de volgende zogenaamde Els-sequenties (een
keukenmeidentoneelnovelle), laten we daarvoor het volgende afspreken.
Wanneer je de situaties rondom Els en mij gaat lezen mag je van mij
van meet af aan de rollen vervangen door hetzij jezelf of door anderen
die je hier van nl.culinair of uit H.et E.chte L.even kent. Allebei
de rollen mag je bezetten, of een, alles mag, alles kan. Maakt
allemaal nix uit. Als je een vrouw bent mag je ook de rol van mij -de
rol van de man- in je hoofd spelen. En dan moet je in plaats van Els
DirkJan lezen, of DirkJan vervangen door Kees, Anne Marie of Jane, ik
noem maar wat. Nou ja, jullie snappen me wel. En laat ik maar gelijk
in het verhaal duiken. Je merkt vanzelf wel wanneer je op moet komen
en de echte scene gaat beginnen. De eenakter bestaat uit drie scenes
en locaties; uno; de huiskamer van Els, duo; de keuken van Els en
trio; het atelier van DirkJan, bij mij dus. De lokaties die voor de
werkelijke 'actie' worden genoemd zijn een oefening om er in te komen,
om in je rol te groeien. En op het moment dat je hier de bel hoort
gaan -Ding Dong- dan is dat het teken dat de scene gaat beginnen en
er 'actie' is geroepen. Let dus vanaf nu goed op. 
En tijdens de scene: Do Not Disturb!

Laat ik me eens voorstellen hoe dat nu in een keuken zoals die van Els
toegaat. Ik zet m'n toverkoksmuts op en krimp als de incredible
shrinking man ineen en ben opeens niet groter dan Klein Duimpje. 

Via de brievenbus sluip ik rond etenstijd stilletjes haar keuken
binnen en verstop me achter de suikerpot en stt.. daar komt Els al
binnen, met de boodschappen. Parie, tralala lalalie... Els is vrolijk
en ze zingt het op de wijs van 'Brazil'. Het deuntje zit gelijk in m'n
kop en 't wil er niet meer uit. Ze pakt alles uit en dat stelt mij in
de gelegenheid om eens in haar keuken rond te kijken: het is er keurig
netjes en opgeruimd en alles heeft zo zijn eigen vaste plaats; de
teletubbie-ovenwanten, de potten en pannen, het Readers
Digest-kruidenrek, en daar, daar aan een spijker naast de wok hangen
wel 5 verschillende schorten. Aan ieder schort zit natuurlijk een
verhaal vast, of ze verzamelt ze... En terwijl ik zo vanachter de
suikerpot rondkijk zie ik dat Els vandaag originele Hollandse macaroni
gaat maken. Dat maakt ze een of twee keer per jaar, en dan alleen voor
haarzelf. Als ultieme, geheime, lustvolle traktatie. Ja, je kan
moeilijk gasten Hollandse kleffe macaroni voorschotelen, en zelf houdt
ze er eigenlijk ook niet van, maar het doet haar zo aan vroeger
denken, en wat kan het wie dan schelen wat zij kookt of eet? Baas in
eigen keuken. En gelijk heeft Els.

Ze welt een zakje Knorr-macaroni-prut in een pannetje en zet een pan
met water op voor de Honig-elleboogjes. Om toch nog een beetje echt
te koken snijdt ze een dikke plak ham in blokjes en fruit ze die even
aan in een koekepan met een beetje olie. De zachte tarwe macaroni
verdwijnt in de pan en daarna doet ze een zakje grof geraspte kaas in
een schaaltje. En daar verschijnt de fles Heinz tomatenketsjup uit de
tas: Hot! 'Hallo, zei de muis, ik ben voor niemand bang, ik ben voor
niemand bang...'. Els zette een vrolijk liedje in en vervolgde:
'tralalalie... rennen, rennen voor je leven...'. De macaroni is gaar
en ze giet de tarwetubbies af in een vergiet. Prutje er doorheen
roeren met de blokjes ham en klaar is Els. Snel dekt ze een bordje op
aan de formica-keukentafel en scheppen maar. Het ruikt lekker. Ze
strooit er rijkelijk wat van de kaas over en daar gaat de ketsjup...
Niet te zuinig... Glop, glop, glop... 'Eet smakelijk Els', fluister
ik. Els kijkt even verschrikt op, kijkt rond en antwoordt verbaasd
hardop; 'Ook eet smakelijk?' Tijdens de maaltijd zet ze nog een
kassettebandje op van de West Side story, op de
keukenkassetterekorder. There's no place for us, Maria, was 't alvast
maar 'Tonight', denkt ze en met de macaroni droomt ze zich even in de
armen van Toni...

EEN KIJKJE IN ELS D'R KEUKEN (DEEL 2)

Nou ja, Els en ik hadden via nl.culinair toch een beetje kennis aan
elkaar gekregen. Das niet waar hoor, maar dat verzin ik nu even. Net
alsof. Dus niet achteraf gaan zeuren van, 'das helemaal niet waar,
want hij kent Els helemaal niet'. Voor dit moment, binnen deze
nl.culinair-teletubbie-soepsoap kennen Els en ik elkaar wel, net
zolang totdat dit postje is afgelopen. Goed dus. Afgesproken. 

Dus Els en ik raken met elkaar in gesprek en vorige week hadden we
even afgesproken op de kop van de Albert Cuyp, gewoon voor een
verrassende kennismaking op neutraal en open terrein. En er was nix
engs aan, zei Els later. En het was ook niet eng, het was leuk en
gezellig. En daarna meelden we weer en toen moest het er toch van
komen natuurlijk; koken en eten. En...uh... 

Nee, laat ik wat anders verzinnen, we doen nu alsof Els en ik elkaar
ook nog nooit gezien hebben. We weten niet hoe we eruit zien. We
kennen elkaar alleen van de meel en van een telefoontje (en toen
lachte je zo leuk, zei ik). Want direct bij haar of bij mij afspreken
vond ze geloof ik nog wat te riskant en Els stelde voor om zaterdag
eerst maar eens ergens wat in de stad te gaan eten, want ze kende een
leuk, lekker en goedkoop Thais eethuisje op de Wallen. Nou ja, waarom
niet: eerst maar buiten de deur en dan kunnen we daarna altijd nog
zien wat er binnen gaat gebeuren. Maar ik had iets anders in
gedachten, een ander plannetje. Wat kon mij dat Thaise eethuisje
schelen. En op de dag van de afspraak ging ik snel naar de Albert Cuyp
en sleepte er 24 mooie oesters mee naar m'n hol. In de Utrechtsestraat
kocht ik nog twee flessen niet zulke dure Champagne en dat zette ik
allemaal in de ijskast. De boel opgeruimd en een beetje geanticipeerd
op alles (Paris, tralala lalalie...) wat nog zou kunnen gebeuren
tussen die zaterdagavond en later. Dus ik naar de Nieuwmarkt. We
hadden afgesproken in de Waag, bij de Electronische Leestafel. Ik was
te herkennen aan een Artisblad dat ik bij me zou dragen (met op de
voorkant een foto van de Siberische tijgerpinguin (of pinguintijger,
dat weet ik niet meer) en Els zou om de 5 minuten met dat
lachje-van-door-de-telefoon hardop de laatste Elle een beetje
demonstratief openslaan. Ik was net een paar minuten te laat, dus ik
snel naar binnen. Dat Artisblaadje is m'n zak niet uitgekomen, want
ik herkende gelijk haar lachje.


BWANG!


Ik dacht dat ik een klap in m'n bek kreeg! Zit die vriend erbij! Ja
ho, Els maar dat was niet de bedoeling! Ja, zegt Els, dit is... Ik
luister niet eens meer. Ik had haar direct mee naar huis willen vragen
om bij mij als voorafje die oesters te gaan eten, met daarbij een
glaasje bruisend levenselixer en dat we dan daarna alsnog 'eventueel'
zouden kunnen besluiten om ergens wat te gaan eten op de Wallen ['Dan
willen ze op de Wallen met je eten, maar eigenlijk tippelen al die
wijven op oesters en Sjampanje': FoXoF 1996]. Ik weet zeker dat ze
daar op in was gegaan, maar zit die vriend erbij! Ja, die ga ik zeker
ook mee naar huis, mee op sleeptouw nemen; eet ie eerst alle oesters
op en zuipt ie daarna in no time de Champagne leeg. Doei! Nix krijgt
ie, nog geen druppel ongekookt water, nog geen lik sjalotsaus!... Laat
ie lekker gauw de gracht in springen... Tss...

EEN KIJKJE IN ELS D'R KEUKEN (DEEL 3)

Ho... Even de kettingzaag afzetten. Dit bevalt me helemaal niet.
Probeer ik me een leuk avondje met Els voor te stellen en dan voer ik
ineens uit mezelf (ik zuig alles uit m'n duimpje hoor) die vriend ten
tonele op. Nee, laten we deze versie helemaal vergeten. Die vriend
bestaat gewoon niet. Els heeft helemaal geen vriend, net zoals ik wel
vader ben van Keesje, maar dat ik nix (en tegelijk heel veel) met de
moeder heb... Ik ga het heel anders aanpakken. Laten we gewoon doen
alsof ik bij Els wordt uitgenodigd. Geen vriend, geen
macaronischotel... Ander verhaal, en je kan nu nog van rol en P.oint
O.f V.iew wisselen. 

[ let op de bel; hij kan ieder moment gaan; geluid loopt! Loopt.
Camera aan! Aan. Hand bij de bel! Okidoki.] 

En nu mag je zo direct in de uiteindelijke scene stappen. Of je speelt
mij -en dan heb je wat tekst-of je speelt de rol van Els, en dan moet
je het vooral van stil spel hebben. Maar een moeilijke rol hoor, in
moeilijke scenes. En je mag pas stoppen als ik Cut heb gezegd. Pas als
'ik' het zeg. In alle andere gevallen altijd doorspelen. Altijd! Stap
nooit zelf uit je rol, ook al gaat het mis; doorspelen! Ik bepaal
wanneer de scene is afgelopen. Ok. Iedereen op z'n positie? 
Never get out of the boat!

ACTIE!

Ding - Dong


Ik bel aan bij de flat van Els, 3 hoog. Gelukkig dat we elkaar al
eerder hadden ontmoet, want anders wordt 't helemaal zo zenuwslopend. 

Ze laat me binnen en ondanks wat rode vlekken in haar nek en gezicht
is ze -gezien de situatie- redelijk rielekst. Dacht ik. Ik word door
Els direct in de woonkamer in een stoel naast de rieten mand met
tijdschriften gezet en ze vraagt wat ik wil drinken. Doe maar iets
fris, antwoord ik en sta op om met haar mee naar de keuken te lopen.
Dat was niet de bedoeling. Ik moest rustig blijven zitten en vooral
niet in de keuken komen. Wat krijgen we nu? Nou ja, je bent beleefd
of niet, dus ik ga zitten en na een minuut of tien komt Els terug met
een glas Spa. Ze heeft rode ogen en ze zal toch niet gehuild hebben?
Ik heb toch (nog) nix gedaan? Zonder wat te zeggen en me aan te kijken
zet ze het glas neer en op een drafje holt ze de kamer uit. 
Ik naar de keuken. De deur zit op slot en er zit geen raampje in. 
Els, doe is open, wat is er? Ik hoor een zacht gesnik. 
Els, asjeblieft, doe niet zo mal. Wat is er? 
Even daarna hoor ik dat ze de sleutel omdraait en de deur gaat op een
kier open. Ik hoor en zie nix. Voorzichtig doe ik de deur open en kijk
in de keuken. Els zit teneergeslagen met haar teletubbieschort op een
keukenstoel en ze kijkt me met van die lieve, maar droevige hondenogen
aan. En tegelijk probeer ik de situatie rondom het fornuis in me op
te nemen, maar dat was niet zo eenvoudig wat ik daar allemaal zag
staan. Ik zucht diep. 
Els, wat is er? Is er iets niet gelukt? 
Els knikt en pruilt als een meisje van 13. Ik ruik nu een brandlucht,
en ik ruik nog iets, maar ik weet niet precies wat 't is. Ik pak een
teletubbie ovenwant en maak de oven open. Een walm zwarte rook komt
eruit en wat er in de grote ovenschaal zit is helemaal zwart: O ME
GOD! Ik doe snel de oven weer dicht en loop langs Els en zet het raam
open. Ik draai me om en leg even een hand op haar schouder en zeg,
Geeft nix Els, kom we gaan naar mijn huis en daar heb ik nog twee
verrukkelijke verrassingen voor ons tweetjes staan. 
Ik hoef nix te koken, lukt altijd.

-stilte-
 
Ach, dat kan iedereen wel eens overkomen. Alleen over mezelf al weet
ik heel wat leuke mislukkingen te vertellen.

Ze legt haar hand op de mijne en van schrik -dat was niet de
bedoeling- haal ik mijn hand weer snel weg.

Weet je wat, neem een slokje water of spa en dan ga ik even naar de
kamer, laat alles gewoon zo staan en dan gaan we direct weg. 

Els stond op en liep resoluut naar de keukendeur en draaide de sleutel
in het slot. 
Pardon! 
Ze ging met haar handen op haar rug tegen de deur staan. 
Ik liep naar haar toe en keek haar verbaasd aan. 
Ze stopte de sleutel in haar schort en voordat ik 't wist begon ze me
vreselijk te, te, tuh...teletuhuhbben op m'n... 

En zo kwam het toch allemaal nog goed. 

En wel weer gek hoor, zegt Els later bij mij thuis dat 't eigenlijk
allemaal *mijn* schuld was. 
Hoezo mijn schuld? 

'Nou, ik was zo gestresst dat je in de keuken zou komen kijken en dan
natuurlijk op alles op-en aanmerkingen zou maken en dus wilde ik alles
klaar hebben voor je zou komen. En ik was al zo zenuwachtig, ik moest
bijna kotsen als ik eraan dacht dat ik 't eten zou opdienen en dat je
ervan zou proeven. Ik had ook nergens trek in, en toen belde jij aan
en daarom is 'eigenlijk' door jouw schuld alles verbrand!' 

Nou ja! 

Gelukkig dat ik van koken meer verstand heb dan van vrouwen (of
omgekeerd, dat weet ik niet precies), maar de oesters en Champagne
waren wel een schot in de roos (ik had ook nog speciaal voor haar de
hele West Side Story opgezet; en toen zei ze, 'Hoe weet je dat dat m'n
lievelingsmuziek is?' En wij weten wel hoe ik dat wist! ;-)). 
En eerst zouden we nog samen een paar fantasierijke Honig-variatietips
gaan bedenken om in te sturen. Maar daar zijn we niet aan toegekomen.
We hielden het bij plannen maken; hoe we samen in Paris de hoofdprijs
er doorheen zouden brassen. Wij waren al gewoon leuk en fantasierijk
genoeg van onszelf en verder gewoon lekker voor elkaar...

CUT!

Ok! 

[ Nou, dat was Els. 
Toch niet eng. ] 

En goed gespeeld hoor Els.It's a rep!

;-)

1.Maar wat voor lucht rook in nu in de keuken?
2.Wat wilde Els voor mij 'klaarmaken'?
3.Waarom riep DieDjee 'O ME GOD'?


VERFOODPLAZARISERING

Ik heb er een nieuw woord voor bedacht: 'verfoodplazarisering',
de'verfoodplazarisering' van het 'kook-en eetgebeuren'. Wat bedoel ik
daarmee? Er is iets paradoxaals aan de hand, zo op de rand van een
nieuwe eeuw, wat zeg ik, van 'het' nieuwe Millennium, 2001 komt
dichterbij. Ik dwaal af. Verfoodplazarisering.

Enerzijds is dus alles wat je je maar kan wensen op culinair gebied
bijna 24 uur per dag, tegen weinig geld beschikbaar. Er is keus genoeg
en de mensen hebben poen zat. Anderzijds: wat doet de markt, wat wil
het volk? De markt, onder aanvoering van Albert Heijn, gaat alles wat
er is aan de consument leveren in diverse stadia van 't kookproces:
Daar zijn de basisingredienten; gewoon groenten, vlees en kruiden,
enzovoorts, maar je kan ook uien of champignons gewassen en gesneden
in een zakje kopen. Een stapje verder zijn de producten als voor-
gekruide carpaccio, of allerlei andere halffabrikaten waar je
zogenaamd nog een beetje omheen mag koken. En tot slot zijn er dan de
hele, kant en klaar maaltijden. Ga maar eens op de Food Plaza van
Albert Heijn op de Dam kijken. Van die kwasie koksjongens- en meisjes
staan daar dan zogenaamd 'konvieniejunt' te kokkerellen in ultra-grote
woks. Je kan de Italiaanse of Oosterse maaltijden zo uit de pan 'vers'
meenemen. Het enige wat ze doen is zakken en pakken met ingredienten
een beetje door de pan wokken en klaar is de Albert Heijn koekebakker:
twee weken een schriftelijke cursus en iedereen kan bij Albert Heijn
als chef Rotisserie of Meesterkok aan de slag. Nou ja, die nepkokkies
doen tenminste nog iets, want de consument hoeft helemaal nix meer te
doen. Alles komt uit de supermarktwok, uit zakjes, pakjes en potjes.
Meer dan wat water en een magnetron heb je niet nodig. Ja, zeggen ze
dan, dat komt omdat de mensen van nu geen tijd meer hebben. 

En nu word ik weer even stil.

Alweer. 

Even een slokje water nemen. 

Waar was ik gebleven. 

Klein Duimpje en de teletubbierisering hebben we gehad.
En besides, hoelang heb ik nog? En waar blijven die oesters en
Champagne? Ik bijna geen tijd meer. Straks moet ik me nog gaan haasten
en mis ik de lift naar het schavot. 

En daarom lievoids: 

ik wilde alleen maar een beetje 
de lat wat hoger leggen, wat prikkelen,
een ietsiepietsie uitlokken,
teasen Els,
zodat we niet 
allemaal en altijd zijn overgeleverd aan het nieuwe,
middelmatige kuliheidendom! 

Ik geloof dat ik nu *echt* boos word. 
Ik heb trek in een teletuhbubie! Grmm...

;-)

...

:-)

Glas water is leeggedronken. 
Ik weet weer waar ik was gebleven.
Ik zet de kettingzaag nog heel even aan.

Geen tijd. Geen tijd om te koken is geen tijd om te eten! (oud gezegde
uit Absurdistan). 

Dan maak je maar tijd! 

Koken en Eten (en ook posten en lurken op usenet) betekenen: 
Geduld, Toewijding en Doorzettingsvermogen. 

En dat is het paradoxale: er is meer geld er zijn meer lekkere, verse
producten verkrijgbaar, maar wat gebeurt er? Ze kopen het liefst kant
en klare teletubbietoetjes om bij de televisie naar binnen te duwen,
zodat je ook niet eens meer weet *dat*, laat staan *wat* je gegeten
hebt. En ik ben niet boos hoor Yvonne. Ik moet er eerder altijd zo om
lachen. Hoe zou trouwens een teletubbie smaken? 

Nou ja, wellicht dat een en ander wat duidelijker is geworden waarom
ik mijn kruistocht tegen de gemakzuchtige keuken staak. 
En by the way, je komt dan ook zelf zo slecht aan koken toe... ;-) 
Kwa internet. En oh ja: mijn kookcursus van de ego-kok was ook een
stoomcursus posten op usenet. Maar dat is eigenlijk mijn keukengeheim.
Maar laat ik toch nog even dit zeggen: kijk: je hebt de profikoks en
zoals wij de huis-tuin-en keukenkokers. De profikok mag dan wel lekker
duur en sjiek koken, maar doorgaans mag ie niet aan het eten, aan het
diner zelf aanzitten [ BTW: Ja, en dan wil ie maar zelf beroemd worden
]. Maar wij zijn niet alleen de toeschouwer van ons banket, van ons
diner van het leven, maar wij zijn tegelijk ook deelnemer,
mededisgenoot aan het avond- of ochtendmaal. Want wij lieve kuloids,
wij koken niet alleen, wij eten het ook nog eens gezamenlijk op.


- en nu *echte* stilte -


DE NACHTKAARS


We zitten nog in het donker en ik kijk in het kaarslicht. 
En ik denk aan hoe je het beste papats kan bakken. 
L fluistert. 


Weet je nog Rudolf, waar Keesje vorige week mee heeft gespeeld op de 
verjaardag van J?


-Krak-

Mmm... Dat gabbertje met dat kale kopje? (Die papats van de 
AH zijn natuurlijk zo klein om ze juist zo wel in de magnetron 
te kunnen afbakken! Eureka!).


Hij heeft een hersentumor. En het gaat helemaal mis.
Hij heeft nog maar een paar maanden te leven.


Ik wil er niet aan denken. 
Ik wil nu papats in de magnetron bakken.
Kleine of grote... 
Maakt me eigenlijk allemaal nix uit. 
Nee, ik wil helemaal nix.


Het is uitgezaaid over z'n ruggemerg.

Ik zie een traan op L haar wang. 
Ik weet nix te zeggen.

En die ouders durven 't 'm niet reeel te vertellen wat er
aan de hand is.
 
Mijn God, gelukkig ken ik 't jongetje verder niet. 
Hij is een jaar of negen denk ik. 

Ik sluit mijn ogen en eet het laatste stuk van de papat op.

Ik dwaal af naar 't kaarslicht en vind 't genoeg. 
Ik wenk L
Ik blaas de kaars uit.

Boris en Keesje liggen rustig te slapen.




 ~


Kom op; morgen is 't allemaal niet meer zo somber:

TRING, TRING, TRING...

Telefoon...

Wat?

Tee Luh Foo Hoon!

TRING, TRING, TRING...

WAT ZEG JE? IK VERSTA JE NIET

TEE LUH FOOOOHOOOOON!!!!!!!!!!!!!!!

OH telefoon, ik verstond je niet, want de telefoon ging.


*


HALLO, HIER SPELBREKER!

Hallo, Spelbreker hier aan de kabeltelefoon. Met wie
Spreek ik: Met FoXoF?


------------------------------------------------------------
Subject: De Virtuele Keuken (spruitjesrecept voor 1 persoon)
From: "DirkJan Vos (FoxoF)" (foxof@dds.nl)
Date: 1996/11/11
Newsgroups: nl.culinair
------------------------------------------------------------

DE VIRTUELE KEUKEN

* inclusief virtueel recept voor gefrituurde spruitjes *


c:\kok\spruit.htm

------------------------------------------------------------


- 1 minuut- stilte -


~

AUTOPSIE

Met twee metalen klemmen lag zijn hartje bloot
Het was stil en leeg geworden
Het klopte niet meer, alles was dood

En zo keek ik weg naar de witte en grijze tegels
die patronen vormden van grote en kleine vissen,
die elkaar omvatten en verslonden

Ik wist mij nietig te maken, o zo klein
draaiend in dit eeuwig uitdijend firmament
Maar in al dit alles was er niets,
maar dan ook niets dat mij kon troosten


Groet,

DirkJan


. halve maan .

)

Het is zodadelijk 11 over 11 en uit mijn raampje zie ik hoe de
bewakers het touw om het schavot binden. En nog steeds geen
oester of Champgane gezien. De deur gaat open, daar komt de
Geneesheer directeur binnen: met...?

PS: RAI EN RIA: KUSJE!

Het was dus ook allemaal goed gekomen met Ray en Ria, en ze zijn nu
gelukkiger dan ooit. En weet je wat ze gedaan hebben? Ray heeft
het bestelbusje opnieuw beletterd en nu staat er:


Ria en Ray
Lekkere witte wijn - Oesters zonder azijn


En als ze binnenkort in de buurt zijn, dan komen ze langs. 
Ik waarschuw wel als het zover is.

En een maankusje voor Els...

En wie weet misschien krijgt Keesje nog wel een broertje of zusje...