Bob Dylan - HMH - Amsterdam - 9 april 2009

Het enige jammere was dat-ie niet Forever Young zong, dat had wel gehoord bij mijn 63e verjaardag. Maar voor de rest was alles oké aan het concert dat de oude meester Bob Dylan gisteravond gaf in de Heineken Music Hall. Precies op mijn verjaardag, dus exact twee jaar na het concert van Eros Ramazotti in Ahoy dat ik bijwoonde. Met buurman Gerard op Nieuwjaarsdag afgesproken dat we maar weer 'ns naar The Zim moesten gaan. Ik volg hem niet zo erg meer de laatste jaren, maar hij blijft een fenomeen natuurlijk. De laatste keer dat ik hem zag was in Ahoy in Rotterdam (4 juni 1984) met mijn toenmalige collega Roelf Ridderikhoff. Toen was zijn grote tijd al een beetje voorbij, maar ik genoot erg van het concert, al herinner ik me er niet veel meer van dan dat hij een sjaaltje om had en een roze pak droeg. En een verschrikkelijk slecht voorprogramma van Santana. Gisteren met buurman Gerard om vijf uur uit Nijmegen vertrokken, in Druten zijn nicht Ans en haar vriend opgehaald. Als echte provincialen waren we dus een uur te vroeg bij de Heineken Music Hall, wat trouwens wel het voordeel had dat we een plaatsje goed voorin konden zoeken. Ouwe lullen en zwangere vrouwen zitten op de tribune, de echte fans staan zo dicht mogelijk bij het podium. Ter geruststelling: er was een stand waar je informatie kon krijgen over gehoorschade die je kunt oplopen als je te dicht bij de uitvoerend artiest staat. Vroeger wilden artiesten wel eens uren te laat optreden, of helemaal niet komen. Tegenwoordig hoeven ze dat niet meer te proberen. Honderden mensen zijn betrokken bij de organisatie van zo'n concert, en reken maar dat er met dwangcontracten wordt gezwaaid als meneer de Rock-and-Roll Star dronken in de kleedkamer ligt te slapen. Dus bijna helemaal op tijd stond-ie dan op het podium: in een grijs kostuum en met een platte hoed. Net als de vijf leden van zijn band: drie gitaristen, een drummer en een man die onder meer op de banjo en de viool speelde. Het begon lekker ritmisch. Gewoon goede rock and roll. Want hoewel velen Bob in het vakje van protestzanger of 'stem van een generatie' proberen te duwen, heeft hij eigenijk altijd gewoon rock and roll gemaakt. Zijn oude nummers die hij vroeger op een gitaar tokkelde, met af en toe een streepje op de smoelschuiver, zijn nu ook echte rocknummers geworden. Met een soms schitterend effect, zoals het tergend langzaam gezongen Spanish Boots of Spanish Leather. Veel van zijn nummers kende ik niet, maar ze waren wel zeer onderhoudend. En zijn bekende nummers heeft hij zodanig gearrangeerd dat je er pas na een tijdje achterkomt welk nummer hij nu eigenlijk aan het zingen is. Aan aankondigingen ('the next song is…') doet Bob niet. Hij sprak alleen bijna aan het eind, om de leden van zijn band (goede band) voor te stellen. Bij Spanish Boots of Spanish Leather was de melodie zelfs zo veranderd dat ik er pas helemaal aan het einde achter kwam - al kon ik de tekst meemompelen van wat hij zong. Wel fijn als je de tekst weet trouwens, want hij zingt volslagen onverstaanbaar. Als je een nummer niet kent, ontgaat je de inhoud volkomen. Highway 61 Revisited was wel meteen herkenbaar, ook al klonk het heel anders dan op het gelijknamige album uit 1965. En natuurlijk Like A Rolling Stone (ook 1965), wat me de rillingen op de rug en bijna de tranen in mijn ogen bezorgde. Bob sloot (natuurlijk, zou ik zeggen - maar bij hem is weinig vanzelfsprekend) af met Blowin' in The Wind (alweer 1963). Even dag zwaaien, goodbye. Bob has left the building. Buiten kletterde de regen neer en kraakte het onweer. Een Aha-Erlebnis: hetzelfde gebeurde na het roemruchte Stones-concert in het Kurhaus (8 augustus 1964, zie hier: http://www.dejongenskamer.nl/mrep.htm Martin Rep Nijmegen, Pasen 2009 Recensie Het Parool, Peter van Brummelen: Bob Dylan verkeert weer in topvorm