25-12-09

Het is niet meer zo koud, maar er ligt nog sneeuw en vooral onhandig 
ijs op straat, ook aan de overkant op de bovenste galerij. En nu is er 
al sinds een week een poes aan komen lopen bij de overkant. Ze durft 
niet naar binnen, misschien ook vanwege Bob de kater in huis. Die overigens 
aan zijn laatste seizoenen bezig is, zo oud is hij. Maar L. heeft een
klein huisje, buiten voor de deur gemaakt en zet er eten en drinken
neer. Toen ik weg ging was ze er weer en heb ik haar even gezien.
Mmm... Kijken hoe dat afloopt.

29-12-09

De aanlooppoes is er nog steeds en ze zit de hele dag in haar huisje naast 
de deur. Nog steeds schuw, maar vooral binnen een agressieve, oude kater. 
En L. wil het Bob ook niet aandoen als het niet gaat. Toch gaat L. morgen wat 
ondernemen, ook met het oog op oud- en nieuw. Dan maar de poezen in afgesloten 
kamers. Naar het asiel brengen is nog geen optie. Er circuleren al wel
enkele namen. Ik stelde nog Tanja voor naar het overleden nijlpaard in Artis. 

01-01-10

De aanlooppoes zit nog steeds buiten, maar ze komt wel in het halletje. Maar dan 
wil ze weer naar buiten. Bob is ook een paar keer buiten bij haar huisje geweest.
Dat ging wel. Afwachten. En ze eet goed. Gelukkig al die knallen voorbij.

02-01-10

schreef:

> misschien wordt die aanlooppoes wel vreselijk gemist door de eigenaars, ik heb laatst
> een kitten gered van de straat, vlak voor die bijna overreden werd, de eigenaars waren
> erg gelukkig dat ik het katje had gered, was binnen een uur weer terug in huis, ff wat
> printjes maken en bezorgen in de buurt, helpt gegarandeerd!

Daar heb ik ook aan gedacht, maar de werkelijkheid is hier
wat anders. Ik heb het afgelopen jaar aardig wat zwerfkatten
door de straat zien lopen. En nu Sloebertje, aan de achterkant,
met de grote achtertuinen, aan de overkant. Ze was zwaar
vermagerd en verwilderd en L. heeft haar eerst aan het
eten gezet met een bakje eten en later in een warm huisje gezet,
naast de deur. Foto's komen nog wel. En dit alles voor kerst.

Het is een zwerfkat en het is of in huis opnemen met Bob
erbij of naar het asiel brengen. Dat laatste zie ik vooralsnog
niet gebeuren. En volgende week checken of iemand naar
de poes -een schildpad, dus een vrouwtje- op zoek is.
Maar dat maakt niks uit voor nu. L. heeft haar Sloebertje genoemd.


02-01-10

Het gaat nog steeds goed met de aanlooppoes en ze is al een paar keer in de 
woonkamer geweest, maar toch wil ze steeds weer naar buiten. Er wordt een
koude week voorspeld en mogelijk trekt Sloebertje definitief in. En ze zit 
dus nog veel beneden in de achtertuinen en dat is een groot gebied. Om de
hoek, ook aan de achtertuin, zit een dierenartsenpraktijk en ik heb vanmiddag 
nog even gekeken of er een poes werd vermist. Dat was niet het geval en er hangt
ook niks in de buurt. En bedenk dat de poes al ruim twee weken in beeld is. 
En over beeld gesproken. Hier twee foto's van haar -het is een schildpad, dus
een vrouwtje- vanochtend genomen door L. op de galerij. De foto vertekent wat, 
want ze is behoorlijk groot, net als het huisje. Achteraan kun je een stukje zien
van de ijzeren brandtrap. Daarmee komt ze boven en gaat ze naar beneden.



02-01-10

Laatste update van 20.00 uur, via de telefoon
een live-verslag en er vielen wat puzzelstukjes
op zijn plaats:

Hoe is die poes nu eigenlijk aan komen lopen? Het was ruim twee weken geleden, 
voor de sneeuwval toen plots L. haar vuilniszakken op de galerij werden opengereten. 
Dat doen kraaien nog wel eens. Maar opeens zag L. een zwaar vermagerde kat van de 
zak wegschieten. Een Turkse familie onder haar hadden dat ook al meegemaakt. 
En vanaf dat moment is L. begonnen met een bakje eten neer te zetten en toen het 
koud werd het huisje. Ze heeft gelijk overal geïnformeerd of er een poes werd
vermist, maar geen resultaat. Bovendien leek het een echte zwerfkat; mager en schuw.

Maar vanavond vertelde L. dat de Marokkaanse buurman (vader van de vijf buurkinderen),
de poes al veel eerder had gezien bij de Islamitische slagerij, annex kruidenier, in 
de parallele achterstraat. Daar kreeg ze al eten. Als je op de galerij staat kun je
zo in de achtertuin van de slagerij kijken, overigens aan de linkerkant, ook in de 
tuin van de dierenartsenpraktjk. (Wat overigens wel een vreemde plek is hier in Oost,
met zo weinig huisdieren.) Maar wat L. kennelijk niet wist, maar ik wel, is dat die 
slagerij al een paar maanden definitief gesloten is. En ja, dat kan een hoop verklaren. 
Misschien was het een poes van de slagerij of een zwerfkat die daar al die tijd kon
overleven in de tuin(en) met wat dagelijks vleesafval. Het maakt het allemaal een 
stuk verklaarbaarder.

Sloebertje komt nu wel binnen, maar het is nog steeds wennen. Wennen aan Bob, maar ook 
aan de kinderen. Ze wil ook nog steeds naar de deur. Ik hoop dat ze vannacht binnen blijft,
vooral vanwege de kou.

03-01-10

De situatie met de poes is een status quo. Ze was gisteravond binnen totdat Bob haar een 
tik op haar kop gaf, toen ging ze weer naar buiten. En zo zal het voorlopig wel blijven, 
erin en eruit. Het is gewoon een buitenpoes en ik leg me met wat meer geruststelling neer 
dat de poes goed buiten kan overleven met het huisje en de bakjes eten. Ik heb wel vanmiddag 
bij de Albert Heijn een bakje met runderhart gekocht. Bob houdt daar geloof ik niet van, 
maar wellicht is het wat voor Sloebertje.

Bob lustte het niet, maar de poes heeft het hele bakje (veel!) in een keer opgegeten. 
Als zwerfkat weet je nooit wanneer je volgende maal komt.

Ik ben ook net even wezen kijken. Ze zat bij haar huisje en schoot gelijk weg richting 
de brandtrap.

Morgen gaan de kinderen weer naar school en L. aan het werk. De situatie zal nog wel 
hetzelfde blijven, of mogelijk voor altijd. Het is geen binnenkat zoals Bob.

09-01-10

> Dit was voorlopig het laatste berichtje over de oud en nieuwpoes
> en als er een ontwikkeling is zal ik het nog laten weten.

Dat was afgelopen zondagavond. Ik wilde morgen weer een
update rondsturen, maar doe dat al vandaag. In het kort:
Sloebertje is sinds donderdagavond in huis aan de overkant
getrokken. Wel schuw en veel onder de kerstboom, tafel
en vooral kast. Bob vind het maar niks. Maar de poes is
niet meer bang van Bob. Ze heeft heel veel gegeten de
laatste week, en dat wordt nu iets minder nu ze de hele
dag binnen is. Hoe het ook uitpakt; de naam Sloebertje
is door iedereen, inclusief de buurkinderen, afgekeurd.
Er moet een nieuwe naam komen en tot zover noemen
ze haar gewoon Poes. Want het is nog maar de vraag
of Poes blijft! L. heeft vandaag nu toch echt een chip
gevoeld in Poes haar hals. En dat betekent maandag naar
de dierenarts om de hoek (ik ben daar nog geweest om
navraag te doen, niks) en dan kunnen ze met een
handscanner de chip uitlezen met een code die verwijst naar
de adresgegevens van de mogelijke eigenaars. L. heeft
vanmiddag nog snel een poezenreismandje gekocht voor het
transport. Je zou ook de dierenambulance kunnen bellen en
dan komen ze  langs om de chip uit te lezen, maar dat
kost waarschijnlijk geld. Er is geen haast en Poes loopt
al minstens drie weken, zo niet drie maanden buiten.
Wie weet waar ze vandaan komt. Een ongewisse
afloop.

Van de week zag ik hier nog met A. het Jeugdjournaal.
Kwam er een kort item dat de asiels worden overspoeld
met zwerfkatten, ook uitgedroogd omdat ze geen
water kunnen vinden. Ze zijn te dom om aan de sneeuw
te likken! Van oudere vrienden hier in de buurt in Oost
hoorden we dat er in de buurt meerdere schuilhuisjes
staan voor zwerfkatten. Die redden zich behoorlijk
alleen. Maar Poes naar het asiel brengen is geen
optie. Het wordt mogelijk een moeilijk afscheid en
slechts een episode.

En af en toe springt Poes ineens een halve meter de
lucht in van gekkigheid.

11-01-10

Wel, daarnet is een medewerkster van de dierenpraktijk
langsgeweest met een handscanner. En er is beslist geen
chip aangetroffen. Ergens een grote opluchting en de
poes gaat niet weg. Natuurlijk nog wel overal navraag
gedaan en op internet gezocht, maar niks te vinden.

Bedenk ook dat de poes al ruim anderhalve maand in
beeld was met het openmaken van de vuilniszakken.
Pas weken erna zag L. een poes wegschieten
en is ze eten neer gaan zetten. En over de naam wordt
nog wel nagedacht, maar ergens is het nog steeds
Sloebertje. Misschien komt er een nieuwe naam,
misschien ook niet. Dat moet groeien. Vooralsnog
is ze schuw, maar ook levendig en zal het nog een
poos wennen worden. Maar de poes is nu toch
echt officieel ingetrokken en zal blijven, mits ze
niet zelf ontsnapt en op een dag verdwijnt. De
dierenartsassistente zei nog wel dat schildpadpoesjes
genetisch een ongemakkelijk en lastig karakter
hebben. Dat hoort er dan bij.

En nu besluit ik dit winterse poezenverhaal en laat 
het voorlopig rusten. Het waren spannende weken
en met op zich een goede afloop. Nu maar
hopen dat Bob er snel ook wat van kan genieten.