Homepage

5 februari

Gisteravond was op Radio 2, in Het Theater van het Sentiment, de
verkiezing van de beste cabaretier van de jaren zeventig. Ik stemde
voor Neerlands Hoop, maar het werd Toon Hermans. Mijn stemverklaring
werd aan het begin voorgelezen. 

6 februari

Vanavond in het Theater de verkiezing van de beste politicus van de jaren 
tachtig; Wim Kok, Dries van Agt, Ruud Lubbers, Hans Wiegel of Jan Pronk.

Mees belt om vijf uur. Hij gaat naar de Arena voor Ajax-Roda
en vraagt mij om tien euro. Kan hij krijgen, maar dan wel met
mijn pasje even pinnen bij de AH. Laat verzoek. L. en
Aaf zijn naar Aaf haar koor. Ik zit rustig thuis in afwachting
van het Theater van het Sentiment. Een laatste kopje koffie.
Nog een mailtje beantwoorden.

L. belt. In de auto acuut terug naar huis, zonder
Aaf. Sloebertje is gisteren gesteriliseerd en ze zit nu
met hechtingen en een rompertje aan, zodat ze niet
aan de wond kan zitten. Maar dat heeft ze weten af te
doen en nu zit ze aan de losse hechtingen! Ik moet direct
naar de overkant. Mees belt dat de situatie zorgelijk is.

Er ligt in de keuken een plastic nekkraag voor de poes, maar
Sloebertje laat zich niet benaderen. In huis liggen overal
her en der bloedspetters. Ik probeer Sloebertje in de
gang in te sluiten en waag een laatste poging.
Die mislukt.

Mees komt thuis van de AH en geeft mijn pinpasje
terug. Hij vertrekt gelijk voor de wedstrijd. Even
later arriveert L..

We proberen nog een poging, maar ineens zie ik
dat gewoon de hele wond open is en er iets van
een darm uit haar buik steekt. L. was daar
al over gewaarschuwd door de dag- en nachtdienst.

Lang verhaal kort. L. weet Sloebertje in het
reiskooitje van Bob te stoppen en gaat naar de
24-uurs dierenkliniek bij de Berlagebrug, vlakbij.
Toen was het half acht. En Aaf zou door L.
met een ander koormeisje door haar worden
opgehaald... Pas om tien voor acht namen de
ouders van het koormeisje op: L. stond
midden in de operatiekamer met Sloebertje.
Moest geopereerd en opnieuw gehecht worden.
En een infuus tegen infectie met antibiotica.

Een heel drama opeens met ongewisse afloop.

20:00 uur

Het Theater begint.

De operatie laat nog op zich wachten en
L. komt naar huis. Ze zou verder gebeld 
worden. In tranen. En spijt van de
sterilisatie. Ik ben het er niet mee eens
en probeer wat te troosten. Het was een
hele panieksituatie en probeer kalm te blijven.

De moeder van het koormeisje brengt
om kwart voor negen Aaf thuis. L. en
ik vertellen het verhaal aan Aaf. Intussen
sta ik een andijvie-stamppot klaar te maken.
Aaf en L. hadden nog niet gegeten.
Met spekjes, jus en magere worst.

Ik had van te voren al alle bloedspetters
en strepen met een warm doekje verwijderd.
Hele toestand.

En hoe zou het nu met Sloebertje gaan?

22:00 uur weer thuis, radio aan Jan Pronk wint
verrassend de verkiezing.

Mees staat in zijn Ajax-shirt mee te schreeuwen
met de fans. Na afloop belde hij gelijk hoe het was. 
Het was half elf en nog geen telefoontje van de 
dierenarts...

Mees gaat met vrienden nog langs de Burgerking
en Aaf ligt in bed maar is misschien ook nog
wel wakker.

Om half twaalf komt het verlossende telefoontje.
Allemaal prima gegaan en Sloebertje maakt het
goed. Komt al weer bij uit de narcose...

Nog napraten over de telefoon en dan even
bijkomen met een koud biertje.

7 februari, de dag erna.

Sloebertje weer thuis en de wond valt mee en is niet 
zo groot. Het rompertje kan ze niet aan, want dat kan 
ze uitkrijgen. Dus de nekkraag om. Ze is nog steeds wat 
slaperig van de pijnstillers. L. heeft al haar werk en 
activiteiten voor de komende dagen stopgezet om continu
op Sloebertje te passen. Vooral om een herhaling te
voorkomen. Dit niet nog een keer.

Een hoop onverwachte stress en calamiteit gisteravond,
maar nu is het weer gezakt. Ik heb daarstraks wel
flink wat runderhart gekocht.

-

Ik heb ook nog een paar keer op Sloebertje gepast en
alles is goed gegaan. Ze heeft maar één keer de nekkraag
af weten te krijgen zonder gevolgen. 

En nu weer twee weken verder en alles is genormaliseerd. 
Sloebertje is vrolijk en levenslustig. Naar buiten
wil ze niet meer. De aanlooppoes is nu een vaste
medebewoonster aan de overkant geworden.

[ 7 Februari was er in het Theater van het Sentiment
de verkiezing van de beste acteur van de jaren 90.
Ik stuurde een stemverklaring in voor Gijs Scholten 
van Aschat, met de toevoeging dat ik hem eind jaren
90 zag schitteren als Hamlet in de Amsterdamse
Stadsschouwburg, onder regie van Johan Doesburg. 
Mijn reactie werd voorgelezen. ]