Bijdragen Theater van het Sentiment

DirkJan Vos - d.vos35@chello.nl

Amsterdam - Den Haag 1960

September 2014

Het is alweer bijna een jaar geleden dat het nu al legendarische radioprogramma Het theater van het Sentiment van de KRO op Radio 2, na heel veel jaren stopte. Ik heb daar met bijzonder veel plezier naar geluisterd en later ook als luisteraar aan bijgedragen. Het programma is weliswaar daarna op Radio 5 tussen 16.00 en 18.00 uur voortgezet, met Jeanne Kooijmans, maar er is toch wel sprake van een zeker einde na al die succesvolle jaren op Radio 2. Voor mij als luisteraar is het doek van het theater in ieder geval op 27 augustus 2013 definitief gevallen.

De formule was simpel. Op de avond van uitzending -vier maal per week- stond drie uur lang de vervlogen kroondag uit het verleden van de datum in de schijnwerpers, met nieuws, muziek, herinneringen van luisteraars en aardige spelletjes. Je kon bellen en per e-mail inzenden voor herinneringen. Mensen kwamen met hun verhaal in de uitzending, of de presentator las een e-mail voor.

Pas na jaren ben ik ook actief mee gaan doen, maar voor de telefoon ben ik ongeschikt en ben ik gaan mailen, Ik schreef snel, maar ook overwogen, met herinneringen in spreektaal en andere opmerkingen. Het was live-radio. Ik had vlug in de vingers hoe je dat het beste kon doen als je mail wordt voorgelezen. En dat gebeurde ook geregeld. Dat was dan toch een klein genoegen.

Een aantal van die voorleesmomenten heb ik ook later in een mp3 gevangen van de site. Die staan hieronder. Maar ik heb nu voor mijn online-archief ook zo'n beetje al mijn mails bij elkaar gezet die ik naar het Theater stuurde. Maar er ontbreken er ook een redelijk aantal, die zijn in de mail-archivering verloren gegaan.

Voor een doorsnee lezer is deze mail-stream niet echt interessant, want ook de context ontbreekt vaak waarop en waarom ik reageerde. Toch zitten er tal van kleine jeugdherinneringen tussen die ik tijdens het luisteren spontaan, kort en bondig, neertiepelde en verzond. Door het nu online te zetten, denk ik dat ik meer kans heb dat het bewaard blijft dan in mijn e-mail-archief.

De presentatie van het programma was in handen van Stefan Stasse, Marc Stakenburg en met invallers Cobus Bosscha (op het laatst vaste presentator, Marc werd ontslagen!) , Bert Haandrikman, Jeanne Kooijmans en Ruud Hermans. De productie was in handen van de onvolprezen Elly van Loenen, met wie ik ook wel heb gecorrespondeerd.

Alle mails heb ik nu niet meer nagelezen of verbeterd op allerlei fouten. Daar heb ik nu geen animo voor en is ook verder geen probleem. Ik ben content dat ik dit toch nu heb opgepikt.

Gelijk hieronder vind je eerst een serie met geluidsfragmenten van voorgelezen bijdragen, maar het waren er veel meer. Daaronder een lange stroom van mailtjes met veel en alleen maar letters.

Ik dank eenieder voor de aandacht en vooral alle theatermakers van het programma.

DirkJan
(Amsterdam - Den Haag 1960)

Mp3's van voorgelezen fragmenten en nog wat meer

Prince bathouse party - 1

Bij het overlijden van Max Woiski jr.

Over mijn beste dance-classic - Funkin' for Jamaica - Tom Brown

Lighthouse beachtparty

Tv-jeugdsentiment - Mister Terrific

Eerste singletje Sympathie

Tjurpe tjurpe tjiep tjiep

Bij het overlijden van Ramses Shaffy

Prince bathouse party - 2

De RAF - Deutschland im Herbst 1977

Winnen spelletje Jaar in Jaar uit

Een klappertjespistool - Tekst voorgelezen mail - 5 december 2012

Theater van het Sentiment gaat door in 2013

Modetrends in de jaren tachtig - Shout to the top - Style Council 1984

Stream e-mails 2008/2013

23-07-13

Hai Cobus,

Ik zal niet de enige zijn die reageert, maar de tune Comin' home baby was een cover van Casey and the Pressure Group. De tune was van het programma van Tom Collins bij Radio Veronica.

Groet,

DirkJan

-

Hai Cobus,

Muziek van toen je 16 was en ik was toen 16 in 1977. En nu kwaliteitssingles van het jaar, maar soms mis ik wel de wat meer ranzige plaatje die ook het muzikale verleden kleurden. En ik kijk juist niet naar de lijst om me te laten verrassen zoals nu met I Feel love van Donna Summer. Een passende zwoele song op deze warme avond. Genieten.

Groet,

DirkJan

-

03-07-13

Wel voorgelezen bij de voorlaatste aflevering.

Hai Stefan en Cobus,

Ik vond de spelletjes van het Theater als fervente kwisliefhebber altijd fabeltastisch en ik heb jarenlang om de drie maanden meegedaan om een felbegeerde auto-miniatuur te winnen. Maar ik heb nog twee bijzondere prijzen in mijn kast staan.

Een aantal jaren terug kon je bij Jaar in Jaar uit een prijspop winnen. Dat was een miniatuurpop van Elvis met een pasfoto als hoofd erop van Marc Stakenburg of een James Bondpop met het hoofd van Stefan. Je moest een keuze maken. Maar ik wilde ze wel allebei heel graag hebben. Ik won vrij snel de kwis en koos als eerste voor de pop met Stefan. Maar ik wilde ook dolgraag die pop met Marc Stakenburg hebben en zo heb ik eenmalig niet volgens de regels meegespeeld door binnen drie maanden nog een keer mee te doen en ook de andere prijspop te winnen. Ik kijk er nog iedere dag tegenaan.

Groet,

DirkJan

-

01-07-13

Hai, Stefan, Cobus en theatermakers,

Ik had het vorig jaar al geschreven, maar twee fragmenten komen gelijk bij mij boven die ik nog wel eens zou willen horen. Een interview met Jack Poels van Rowen Heze tijdens de speciale uitzending in America. Hij vertelt daar over zijn vader die MS heeft en in een rolstoel zit. Bij een optocht gaat Jack als kind in de rolstoel met de parade mee in een indianenpakje. Op het einde stapt hij gezond weer uit de rolstoel. Heel mooi verhaal. Een ander verhaal dat me is bijgebleven is van een paar jaar geleden waarin Stefan spreekt met een man bij wie een ontsnapte leeuw in de keuken is gesprongen. Was zeer spannend en heb ik onthouden.

Hoorde vanavond dat woensdagavond het gesprek met Pim van Kollum aan bod komt, over de plotselinge dood van zijn vader. Ja, nu ik het hoor kan ik me dat ook weer goed herinneren. Bijzonder verhaal. En dan nog wat uitdrukkingen van Stefan die ik ga missen:

De rondborstige bonbonière, een ander pak aan trekken, een licht erotische uitstraling, de harde las naar het heden, prima en natuurlijk goedenavond!

Groet,

DirkJan

O ja, en de vaste luisteraar onder de luisteraars vond ik wel John Conrady, oud-militair ...

-

Hai Stefan en Cobus,

Dan zit je heerlijk te luisteren naar het Theater en komt daar 'de harde las' van het heden doorheen, de dood van Maarten van Roozendaal. Mooi dat jullie een nummer van hem draaiden, ook dat is het Theater en ook dat geeft emotie en kippenvel. Maar het is al eens eerder in het Theater voorgekomen. Toen Ramses Shaffy op 1 december 1999 overleed was de Kroondag toevallig 1 december 1966, en stond zijn hit Sammy in de top 10. De dood van Ramses Shaffy werd de geïmproviseerde rode draad van de voorstelling, gepresenteerd door Marc Stakenburg. Ik weet dat nog zo goed omdat ik toen heb ingezonden met een bijdrage hoe ik Ramses in zijn laatste jaren geregeld zag in de buurt en hem ook wel eens had gesproken. Ik heb de laatste jaren geregeld bijgedragen, maar deze mail over Ramses Shaffy was wel mijn emotionele hoogtepunt toen het door Marc werd voorgelezen. Zoals zo vaak speelt toeval een grote rol in het Theater. Toen, maar nu ook bij de dood van Maarten van Roozendaal. Ook deze afscheidsvoorstelling zal daar dan altijd voor mij mee verbonden blijven. Maar het leven gaat ook verder en ik blijf lekker luisteren naar jullie verhuizing. Nog hoogtepunten genoeg en bedankt voor alle jaren!

Groet,

DirkJan

-

27-06-13

Hai Cobus en alle Theatermakers,

Een memorabele laatste voorstelling van het Theater, maar het duurt gelukkig nog eventjes voordat het doek definitief valt. Als vaste luisteraar zal ik de heerlijke radio-avonden gaan missen, en niet alleen de vaste rubrieken. spelletjes en interviews maar ook de bijdragen van luisteraars. Ik heb daar ook geregeld met plezier aan meegedaan. Ook wil ik jullie als theaterteam bedanken voor de altijd uitstekende en afwisselende muzieksamenstelling. En ik heb even gekeken in de top 40 van vandaag in 1978 en ik was toen net achttien geworden. Ik zou wel een plaatje op deze kroondag aan jullie willen opdragen en dan twijfel ik tussen het meer melancholische Rider in de Rain van Randy Newman, of het wel symbolische Thank You for the Music van Abba op nummer 11. Ik zou niet kunnen kiezen.

Groet en bedankt,

DirkJan

-

27-06-13

Hai Stefan,

Bedankt voor al die jaren fantastische kroondagen in het Theater, maar het is nog niet helemaal voorbij. Maar woont Tom Lanoye niet in Antwerpen, België? Dat kan hij niet terugbellen naar 0800 - 1122! ;-)

Groet,

DirkJan

-

17-06-13

Hai Cobus,

De volledige kreet van Fred Flintstone op het einde was niet alleen Wilma!, maar Wilma open the door! Wellicht nog iets voor een kandidaat.

Groet,

DirkJan

-

13-06-13

Hai Cobus,

Neem de auto? Ga toch fietsen man!

Groet,

DirkJan

-

24-04-13

Hai Cobus,

Beste Johan. Van harte gefeliciteerd met je 50e verjaardag. En het mooie is dat je wel steeds ouder wordt, maar je je steeds jonger gaat voelen!

Groet,

DirkJan

-

23-4-13

Hai Cobus,

1974, dertien jaar. Uit school en trek. Niemand verder thuis. Het tosti-ijzer met twee tosti's-kaas op het vuur. Op de bank met een Suske en Wiske en de tosti's dopen in ketchup en mayonaise. Een onvergetelijke kraak- en smaaksensatie, de lekkere trek gestild.

Groet,

DirkJan

-

18-4-13

Hai Cobus,

In april 1973 zat ik in de brugklas in Den Haag en ik was een groot liefhebber van de muziek van Veronica. En dus stond ik precies veertig jaar geleden ook op het Malieveld om te demonstreren, maar toch ook voor de bands die optraden. Het was een zonnige middag en ik herinner me nog het optreden van de Dizzy Mans Band en niet te vergeten The Golden Earring, ook nog eens een Haagse band. Het was eigenlijk mijn eerste popconcert en ik was behoorlijk onder de indruk. Het was een terecht protest voor het behoud van Veronica, maar uiteindelijk heeft het niet geholpen ...

Groet,

DirkJan

Hai Theatermakers,

Een aantal weken geleden stuurde ik jullie een suggestie om vandaag aandacht te besteden aan de Veronica-manifestatie, precies veertig jaar geleden. En niet zozeer vanwege nostalgische redenen, maar omdat ik dacht dat dan veel luisteraars zouden kunnen reageren. Maar dat is helaas uitgebleven. Daarom om 22.00 uur nog een kleine bijdrage gestuurd. En het meest aardige blijven de bellende luisteraars, maar de dame uit het eerste uur kon zich feitelijk niks meer herinneren ... Tja.

Maar kennelijk is het al veel langer aan de gang dat luisteraars minder reageren. En ik zou niet weten waar het aan ligt. En een bijzondere datum als vanavond maakt eigenlijk ook nooit uit, het blijft onvoorspelbaar en iedere dag kan bijzondere reacties opleveren. Ik blijf nog steeds met plezier luisteren, maar ik vrees wel dat het doek toch nog een keer (binnenkort?) gaat vallen.

Dan nog over agendajournalistiek. Binnenkort natuurlijk dinsdag 30 april en de kroning. Wellicht doen jullie iets aparts en de kroondag van 1980 ligt voor de hand. Maar bedenk wel dat de kroning in 1980 bepaald geen feestelijke dag was. Koninginnedag 1988 was dat wel met de beroemde Zoen van Amsterdam in de Jordaan. Toen veerde heel Nederland op en schaarde zich rond de troon. Ik vond net onderstaand berichtje over de Zoen.

http://www.nrc.nl/nieuws/2013/01/28/de-zoen-van-amsterdam-het-blijft-een-mysterie/

Maar ergens maakt het niet uit welk jaar jullie kiezen. Dat is nu juist de kracht van het Theater.

Groet,

DirkJan

-

10-4-13

Niet aan bod gekomen, laat ingezonden ...

Hai Stefan,

De laatste keer 1972 in het Theater, dat klinkt als een afscheid.

In april 1972 zat ik in de zesde klas van de lagere school in Den Haag. Normaal zijn die laatste maanden de leukste tijd van de lagere school, maar op onze school werd alles overschaduwd door de dood van een jongetje uit de eerste klas. Hij werd onlangs op het schoolplein in de pauze bij het spelen bedolven onder de betonnen schutting en had dit niet overleefd. Ik kende hem van gezicht.

Het was een groot drama dat ook het landelijke nieuws haalde. En zo ging ons toneelstuk van de zesdeklassers terecht niet door. Het jongetje woonde om de hoek van de school en de rouwstoet reed later stapvoets langs de school. Alle leerlingen stonden op de rand van de stoep. Ik vond het een indrukwekkend moment en kan het me nog haarscherp herinneren. Het verhaal ging dat hij in de kist lag in zijn indianenpakje. Ja, een git-zwart einde van de laatste maanden van de lagere school. Maar het verdriet en de tragedie slijt op die leeftijd snel en 1972 werd verder nog een mooi jaar toen ik eindelijk naar de middelbare school ging.

Aan alles komt een eind, dus ook aan de kroondagen van 1972. Jammer, maar er zijn ergere dingen.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

19-03-13

Hai Cobus,

Bij de dood van Wim Sonneveld was ik dertien jaar, maar ik kan me nog goed de schok herinneren die er toen door het land ging. En dat gold ook voor mij, want als kind in de jaren zestig had ik bijzonder veel goede herinneringen aan een aantal populaire conferences van hem. De kroketten bijvoorbeeld en de conference met 'Een aardigheidje meneer Sonneberg'. We hadden ze op langspeelplaten thuis en ik draaide ze keer op keer af. Het meeste luisterde ik naar De Stalmeester uit de show met Willem Nijholt en Corrie van Gorp. De Stalmeester was een conference van de bekakte opperstalmeester van het koninklijk huis. Ik kon het goed volgen en snapte de grapjes. Ik kende na een tijdje de hele tekst uit mijn hoofd. Ik kan me nog steeds flarden herinneren, en zo begint het met: Het gewone volk vraagt zicht weleens af, wat doet zo'n stalmeester eigenlijk de hele dag ... Ik vond de rest ook geweldig, net als al het andere wat hij heeft gedaan. Wim Sonneveld, geen klein-, maar een grootkunstenaar ...

Groet,

DirkJan

-

12-02-13

Hai Cobus,

Midden jaren tachtig was ik midden in de twintig. Druk in het leven in Den Haag met werk, muziek en uitgaan. Hoe zag ik er toen uit?

Ik weet nog goed dat ik toen zogenaamde bandplooibroeken droeg. Broeken die met een brede band boven je heupen die speciale vorm en look gaven. Zomers droeg ik op mijn witte heupbroek shirts met korte mouwen, vaak in populaire pasteltinten. En ik heb toen een keer modieus mijn haar deels laten blonderen. Ik dacht een beetje, maar de peroxide maakte het spierwit! Dat was even schrikken. En ik had een heel klein staartje in mijn nek. Mijn uiterlijk was wel geïnspireerd op de stroming van de New Romantic, met groepen als Duran Duran en Spandau Ballet.

Maar ik denk nu aan een plaatje dat ik grijs heb gedraaid en waarop ik ook veel gedanst heb in de discotheken: Shout to the top van The Style Council van Paul Weller. Het is uit 1984, maar kennelijk nooit hier een hit geworden. Ik vind het ook een typische jaren tachtig plaat, up-tempo met lekkere jazzy invloeden. Voor mij mag hij niet ontbreken: Shout to the top!

Groet,

DirkJan

(Amsterdam)

-

26-02-13

[ niet voorgelezen ]

Hai Cobus,

Op 26 februari 1994 was ik 33 jaar en stond ik als mede-organisator midden in het Thunderbirds-festival dat in Den Haag gaande was. In het Haags Filmhuis en het Spui-theater werden voor oudere jongeren de tv-afleveringen en films vertoond uit de jaren zestig. Maar er was er onder meer ook een demonstratie met de Britse poppenspelers met originele poppen uit de serie. Een unieke voorstelling.

Ere-gaste was Sylvia Anderson, de vrouw van bedenker Gerry Anderson, maar ook de vrouw die model stond voor Lady Penelope en ook haar stem aan haar gaf. Het festival was een groot succes en met name ook in de media en op tv.

Er was ook nog een aparte kinderdag omdat de serie recent weer was uitgezonden door de AVRO. Er kwamen honderden jongetjes op af in Thunderbirds-pakken. Ze zullen nu rond de dertig zijn. Ik weet de datum nog zo goed, omdat mijn vriendin toen op het punt van bevallen stond van onze eerste kind. En ik hoor nu de muziek van 1994, maar ik herken maar weinig. Heel andere dingen aan mijn hoofd.

Groet,

DirkJan

-

30-01-13

Hai Cobus,

Ik hoor dat je straks een gesprek hebt met de zanger van de Doobie Brothers over Listen to the music. Ik was twaalf in januari 1973 en ik zat in de eerste klas van de middelbare school in Den Haag. Ik had de popmuziek ontdekt en ging naar mijn eerste schoolfeesten, altijd met een disco erbij.

Listen to the music was mijn meest favoriete dansnummer, eigenlijk gedurende de hele jaren zeventig. Als het even kon vroeg ik het plaatje aan. En dan danste ik er niet alleen op vanwege de meisjes, maar ook om het dansen en de muziek zelf. Listen to the music begint met een ritmische, funky gitaar en daar maakte ik altijd luchtgitaar-bewegingen bij. Het was een onbenoembare drang om te bewegen op de muziek. Ik weet verder niks van het nummer en ik ben benieuwd naar het interview, Geweldig nummer in ieder geval, en nog steeds!

Groet,

DirkJan

Hai Cobus,

niet voor uitzending bedoeld ...

Ik ben al aan de beurt geweest, maar toch nog twee opmerkingen. Het interview was slecht te horen en ik heb niet alles kunnen volgen. En in de Doobie Brothers zitten geen broers of familie! Doobie is slang voor een joint.

Groet,

DirkJan

-

19-12-12

Hai Cobus,

Ik kan me de film van Theo en Thea en het Tenenkaas-imperium nog goed herinneren. Ik was toen 29 jaar en woonde in Den Haag, waar ook alle buitenopnames voor de film zijn gemaakt. Een vriend van mij had een rolletje in de film als portier van een jazz-café dat de Koperen Koekenpanfluit heette. Ik heb de film toen echter gezien in bioscoop Alhambra in Amsterdam met mijn vriendin. De bioscoop bestaat niet meer. We zijn op een zondagmiddag gegaan en we hebben tijdens de hele film helemaal slap gelegen van het lachen. Het was allemaal vrij melige lolligheid, maar om een of andere reden heb ik zelden zo gelachen als bij deze film. Geweldig!

Groet,

DirkJan

-

17-12-12

Hai Cobus,

Eigen verzinsel.

Voorgerecht.

Avocado's, hardgekookte eieren en mayonaise pureren. Dik smeren op warme toast. Slag pepermolen. Bovenop veel plakjes krokante uitgebakken spek. Yammie!

Groet,

DirkJan

-

5-12-12 Sinterklaasavond, alleen de ps niet voorgelezen.

Hai Stefan,

Ik kan me de kroondag van Sinterklaasavond, 5 december 1998, nog goed herinneren. Ik weet dat zo zeker omdat 5 december toen op een zaterdag viel. En vooral de zondagmorgen erna staat mij nog helder voor de geest. Ik was toen 38 jaar en woonde in Amsterdam. Wat ik heb gekregen weet ik niet, maar nog wel goed wat ik heb gegeven.

Op 5 december 1998 heb ik mijn zoon van ruim vier jaar voor Sinterklaas een klappertjespistool gegeven met veel roze rolletjes klappertjes. Lekker knallen. Het was toen al niet politiek-correct om zoiets te geven en in deze tijd is dat al helemaal not-done. Maar ik wilde het per se doen als herinnering en sentiment aan mijn eigen kindertijd in de jaren zestig. Toen speelde ik oorlogje of cowboytje met nep-pistolen en klappertjes. Dat was toen heel gewoon. 1998 was voor peuters en kleuters het jaar van de Teletubbies, maar mijn zoon en ik keken geen tv. Wij zaten liever achter de computer vrij onschuldige spelletjes van cd-rom te spelen. Maar een klappertjespistool vond ik toen zeker nog klassiek speelgoed waar je als jongen een keer mee gespeeld 'moest' hebben. Ik wist niet of ze nog te koop waren, maar dat was wel het geval. En aldus gegeven op pakjesavond en uitgepakt.

Op de volgende, koude zondagmorgen op de uitgestorven gracht heeft hij het pistool uitgeprobeerd. Hij vond het machtig mooi. Ik had er geen spijt van en voelde me toen uitermate tevreden en zelfs trots dat ik dat dubieuze speelgoed anno 1998 toch nog had gegeven. Een klappertjespistool. Ik zal het nooit vergeten.

Groet,

DirkJan

Uit de Top-40 van 5 december 1998 herken ik slechts een nummer, Zelfs je naam is mooi van Henk Westbroek ...

3-12-12

Hai Cobus,

Flexibele niveautoedeling is kennelijk een vaag begrip uit het politieke jargon uit de jaren tachtig. Niveautoedeling is het toebedelen van geld aan verschillende bestuurslagen. Geef je geld voor jongerenwerk aan een instelling, aan de gemeente, of aan de provincie? En ja, daar kun je star in zijn, maar je kan het ook flexibiliseren en dan is er sprake van flexibele niveautoedeling. Lust u nog peultjes? ;-)

Groet,

DirkJan

-

15-10-12

Niet voorgelezen, wel genoemd.

Hai Cobus,

In 1970 was ik 10 jaar en een grote liefhebber van zoete priklimonade. Ik dronk nooit cola, maar wel Exota en Seven-up. Wat me vooral is bijgebleven waren de flessen sinas van het merk Riedel. Dikke, groene literflessen met een grote plastic schroefdop. Er moet veel koolzuur in hebben gezeten, want het tintelde en prikkelde enorm op je tong. Ik dronk het uit een glas, maar vaak ook met een rietje dat ik enigszins stuk bijtte zodat je lang met de limonade kon doen. En soms in een dorstige bui zette ik stiekem in de keuken wel eens een fles Riedel aan de mond en klokte dan gulzig een paar slokken naar binnen. Een aparte sensatie en smaak die ik nu nog kan terughalen. Riedel verdween van de markt en werd later het bekende Appelsientje ...

Groet,

DirkJan

-

11-10-12

Hai Cobus,

Je had het over de RAF en de ontvoering van Hanns-Martin Schleyer in de herfst van 1977. Ik was toen 17 jaar en zat in 4 HAVO op school in Den Haag. Ik kan me de grimmige en gespannen sfeer van die tijd nog goed herinneren. Ik keurde de RAF resoluut af, maar onder linkse jongeren bestond ook een zekere sympathie. Er was een soort spanning die neigde naar sensatie. Hoe zou het aflopen? Op 18 oktober 1977, dus over een week, pleegden drie RAF-kopstukken collectief zelfmoord in de Stamheim-gevangenis. De volgende dag werd Schleyer dood in een kofferbak in Mullhouse aangetroffen. Misschien pas tien jaar geleden werd bekend dat Schleyer destijds ook een aantal dagen vastgehouden is in een woning in de Stevinstraat op Scheveningen. Niet ver weg van waar ik woonde. Toen ik het las ging er alsnog een koude rilling over mijn rug.

Groet,

DirkJan

-

01-10-12

Hai Cobus,

Ik zat in 1975 op de middelbare school en heb het Ritsloze nummer een paar jaar later gelezen. Nu was ik een grote lezer, en ook als man volgde ik toen de feministische beweging. In het boek staan wel een aantal spannende erotische passages, maar ik kreeg er geen kleur van. De kern was dat vrouwen ook gewoon pure lustgevoelens hebben. Zo zit het hoofdpersonage in een trein en alleen door wat oogcontact en zonder een woord te wisselen ontstaat er een snel, erotisch en ritsloos nummertje. Verder kan ik me er weinig van herinneren. En de vrouw heeft grote vliegangsten. Wat me daarvan is bijgebleven, is dat je het beste zelf een bom mee kan nemen aan boord van een vliegtuig, want de kans dat er twee bommen aanwezig zijn is verwaarloosbaar. Vrouwenlogica? ;-)

Groet,

DirkJan

-

27-9-12

Niet voor uitzending.

Hai Cobus,

Ja, die wissel destijds was mogelijk pijnlijk, maar in ieder geval jouw vraag aan Sjaak Swart. Komt niet vaak voor in Het Theater. Begrijpelijk dat je er even op terugkwam, maar nog verstandiger om het verder te laten passeren en niet ook nog eens luisteraars erbij te betrekken. Je hebt het interview verder prima afgerond. Even slikken en gewoon weer vrolijk verder!

Groet,

DirkJan

-

5-9-12

Niet voorgelezen.

Hai Stefan,

In de hit Ik wil jou van Polle Eduard komt de tekstregel voor waar de intro-kandidaat niet op kon komen.

"Er speelt vanavond in het buurthuis een band Kom op dan gaan we daar nou dansen ´t is vrijdagavond en ik barst van de poen Ik zal met niemand anders sjansen"

Mogelijk is de tekst geschreven door Peter Koelewijn onder een pseudoniem. Hij heeft het in ieder geval geproduceerd in 1979, dus nog net voor de jaren 80 begonnen ...

Groet,

DirkJan

-

30-8-12

Bij het afscheid van Marc Stakenburg. Niet voorgelezen.

Beste Marc,

Ik kan me de zomer van 1999 goed herinneren vanwege de aangekondigde zonsverduistering, de Eclips. Het was uitgerekend op 11 augustus rond een uur of een 's middags. Het was vooraf een enorme hype. Je kon beter naar Noord-Frankrijk gaan of naar andere plekken om de gehele 'bedekking' optimaal te zien, maar ik bleef in Amsterdam. Ik heb de eclips toen met tientallen mensen beleefd in Artis, op een pleintje bij de rots met de makaken-aapjes.

Door de verduistering zouden dieren van slag raken, maar daar bleek niks van waar. Ook moest je je ogen goed beschermen tegen het felle zonlicht als je naar de verduistering zou kijken. Er waren allerhande brillen te koop, maar ik nam een eenvoudig cd-schijfje mee om naar de zon te kijken. Ging prima. Het was verder een uitstekende, schemerende eclips in Artis. Het was een zonnige woensdagmiddag en na de verduistering heb ik in Artis een lekkere lunch gegeten met een glaasje witte wijn en een paar sandwiches. Het was een bijzondere en opgewonden zomermiddag van een opgeklopte hype. De volgende hype van 1999 was de gevreesde 'millenniumbug'.

-

[ En dan vanavond je laatste avond in het Theater. Ik heb de afgelopen jaren bijzonder genoten van je rol als theatermaker en je ontspannen, maar ook zorgvuldige manier van presenteren en interviewen. Ik denk ook aan al die fantastische uitzendingen op locatie en recent nog de moeilijke filmquiz op de donderdagavond.

Als blijvende herinnering heb ik nog een gewonnen Elvis-pop met een pasfoto van jou erop in mijn huiskamer staan. En dan denk ik nog aan de mails die ik stuurde en die je altijd zo goed wist voor te lezen. Dat was een groot genoegen. Een persoonlijk hoogtepunt vond ik de voorstelling die je presenteerde, uitgerekend op de dag dat Ramses Shaffy overleed, 1 december 1999. Hij stond toevallig met Sammy hoog in de Top-40 op de Kroondag en hij vormde die avond de rode draad. Ik heb toen ook bijgedragen. Het was een emotievolle en gedenkwaardige voorstelling. Bedankt voor dit alles en het ga je goed in de rest van je carrière en leven. ]

Groet en succes,

DirkJan

[ En ik had wel een plaatje uit 1999 willen aanvragen bij deze speciale afscheidsvoorstelling, maar ik kon niks geschikt vinden uit dit jaar. In gedachten denk ik nu aan het nummer It's going to rain today van Randy Newman. Melancholiek, maar ik vind wel passend bij deze druilerige dag, Maar aan de andere kant, ook niet te lang getreurd, want The show must go on! ]

-

29-8-12

Hai Stefan,

De film met Wim Sonneveld, Adèle Bloemendaal en Joop Doderer is onder een andere naam in 1973 uitgekomen en heette Op de Hollandse Toer.

Groet,

DirkJan

-

27-8-12

Hai Marc,

De zomer van 1984 en ik dacht, uit dat jaar moet ik nog een Bescheurkalender van Van Kooten en de Bie hebben. Ik kon hem snel vinden en sla hem nu open op 27 augustus.

En daar staat:

'Ik zie Rock and Roll, sexueel gesproken, als het Voorspel, Jazz als de Daad zelf en Country als de Tristesse achteraf.'

'En New Wave, als ik vragen mag?'

'New Wave was niet meer dan masturbatie.'

-

Aldus de bescheurkalender van 1984.

;-)

Groet.

DirkJan

-

23-8-12

Hai Marc,

De zomer van 1989 kan ik me nog goed herinneren, het was ergens de zomer van de nieuwe Batman-film van Tim Burton met de soundtrack van Prince. Ik was toen 29 jaar en woonde en werkte in Den Haag. Ik vermoedde al ruim van te voren dat het een hype zou worden en zodoende organiseerde ik half augustus van het jaar, in het Paard van Troje in Den Haag, een grote Prince-Bathouse-party.

Het was een aangeklede avond met allerlei reclame-materiaal van de film, waaronder een paar levensgrote, kartonnen displays van Batman, maar ook met video's, dia's en lichteffecten met het bekende Batman-zoeklicht. Ook had ik drie pakken gehuurd en verschenen Batman, Robin en de Joker een paar keer op het toneel en in de zaal als entre-act. Zo slingerde Batman aan een touw en gooide de Joker op een gegeven moment een grote doos met een paar honderd ping-pong-balletjes de zaal in. Die balletjes bleven de rest van de avond en nacht door de lucht circuleren. En natuurlijk was er ook de muziek van Prince en zijn hit Batdance. Het was een geheel uitverkochte dansavond en -nacht, en het bleef nog lang onrustig in de Haagse binnenstad ...

Groet,

DirkJan

[ En net even gekeken in de top 40, Batdance van Prince staat vandaag op de kroondag nog in de lijst! ]

- Bijdrage voorgelezen zonder de ps en gelijk startte het nummer -

Hai Marc, (en redactie)

High Five!

;-)

Groet,

DirkJan

Hai Marc, (en redactie),

Even voor elven stuur ik jullie nog een toelichting op mijn bijdrage van vanavond. Ergens een kleine Theater-anekdote. Maar nu zijn jullie nog bezig.

Groet,

DirkJan

Hai Marc, (en redactie en Elly),

Kom ik nog even terug op mijn bijdrage van daarstraks. Er zaten nog meer verhalen aan vast, maar je moet selecteren en het niet te lang maken. Bovendien zou het mooi zijn als na het laatst voorgelezen woord ook Batdance zou instarten. Ik gaf de hint, jullie pikten het op en het pakte heel mooi uit. Ook goed en losjes voorgelezen. En het is ook nog eens een vrij bizar nummer, met een geweldig intro ... Was even mooi genieten bij de radio.

Ik kwam op de herinnering omdat ik op de site bij de foto's een foto van Batman had gezien. Maar toen moest ik even goed nadenken, want een jaar of drie vier geleden heb ik ook als eens over die party bijgedragen. Maar dat zat toen anders.

Het was een augustus-theater met een hele top-40 uit 1989, met Bert Haandrikman. Ik heb toen gekeken, Batdance stond erin, en ik had toen een verhaal over die Prince-Bathouse-party. Het was ergens laat in het derde bedrijf. Het nummer wordt gedraaid en daarna leest Bert mijn mail voor. Want was nu eigenlijk ook de aanleiding voor die party.

Het jaar ervoor, zeg 19 augustus 1988, had Prince een nachtelijk verrassingsconcert gegeven in het Paard. Door domme pech was ik er niet bij. Maar ergens begin volgend jaar realiseerde ik me dat het op zaterdag 19 augustus 1989 een jaar geleden was dat Prince in het Paard had opgetreden. Reden voor een Prince-feestje in combinatie met de Batman-film die zou uitkomen. Aldus geschiedde. Maar de grap was dat in de weken voor de avond de geruchten gonsden dat Prince weer zou komen. Leuk, maar het Paard was er niet blij mee. Ik wilde nog een drumstel op het podium zetten op de avond zelf, maar dat mocht niet. Al vroeg op de avond stonden er tientallen meisjes op de stoep van het Paard, allemaal uit het Westland. Het Paard bezwoer dat hij niet kwam. Enfin, jullie zullen begrijpen dat het hoe dan ook bomvol was ... En hoe de avond zelf was, daar heb ik toen eerder naar het theater nooit over geschreven. Ik zou me nooit herhalen. Bij Bert Haandrikman ging het alleen over de datum, Prince en het gerucht ...

Een lang verhaal en jullie zullen begrijpen dat ik dat niet ook had geschreven, het zou bovendien een herhaling zijn. Ook een veel te lang verhaal dan en de vorige keer hield ik het ook al kort. Maar nu ging ik voor een bijdrage met direct daarna het intro en het nummer. En dan weet je nooit of dat ook gebeurt. Ik heb het ook bewust niet geschreven als suggestie. Die keuzes maken jullie.

Dat ik nu reageer heeft er mee te maken dat het Theater binnenkort gaat stoppen. Ik vond dit als Theater-anekdote wel even aardig om te schrijven.

En mijn bijdrage met nummer, toen met die top-40, staat als geluidsfragment achter mijn webpaginaatje. Ik ga kijken of ik deze van vanavond er ook bij kan zetten. Ik weet niet of dat gaat lukken.

En jullie hoeven verder niet te reageren, zo houden we de magie van het theater in stand. ;-)

Groet en succes,

DirkJan

En ik ben vooral een luisteraar, mijn bijdragen komen pas daarna, wat de voorstelling brengt ...

-

Hai Marc,

Kienen is ongeveer hetzelfde als bingo, maar er zijn wat verschillen. Bij bingo is het aantal getallen dat meedoet 75, bij kienen loopt dat van 1 tot 90. Opvallend verschil is de kaart. Bij bingo is dat een blaadje met 1 tabel. Bij kienen gaat het om een veel grotere kaart met meerdere tabellen erop. Bij bingo streep je de cijfers weg en na een speelronde koop je dan een nieuwe kaart. Bij kienen gebruik je de hele middag of avond dezelfde grote kaart. De getallen worden ook niet weggestreept, maar leg je een fiche op een getrokken getal. En zo zijn er nog wat kleine verschillen. En als je een winnende rij hebt dan roep je bij bingo BINGO en bij kienen roepen ze KIEN!

Groet,

DirkJan

-

Hai Cobus,

De kapucijners die in dierenpark Wassenaar zijn geboren, zijn een klein soort aapjes.

Groet,

DirkJan

-

24-7-12

Hai Cobus,

Volgens mijn bronnen was Popcorn een alarmschijf bij Radio Veronica op 22 juli 1972.

Ik kan me het nummer Popcorn nog goed herinneren. Ik vond het ergens niet goed, maar toch moest ik er steeds gebiologeerd naar luisteren zodat het synthesizer-deuntje niet meer uit mijn hoofd ging. Na de zomer werd het plaatje op mijn middelbare school in Den Haag geregeld, keihard gedraaid in de pauze in de aula ter promotie van de verkiezing van een alternatief leerlingenbestuur. En toen werden er steeds kleine zakjes popcorn uitgedeeld. Ta-ta-Ta ta-Ta ta ta ... Gek werd je ervan, maar toch een leuke herinnering.

Groet,

DirkJan

-

Hai Cobus,

Ik heb een paar weken geleden al een strandmat gewonnen met de filmquiz, dus ik zend nu in buiten mededinging. Bovendien heb ik gebruik gemaakt van een zogenaamde anagram-maker op internet. Ook dat is natuurlijk wat flauw. Ik heb even wat geprobeerd en kwam snel op twee woorden met tien letters van de dertien.

skeelerden skeelerend

Dit wil niet zeggen dat er geen andere of langere woorden zijn te maken.

Groet,

DirkJan

Ik heb speciaal maar gewacht met inzenden. ;-)

[ Niet gewonnen of voorgelezen0. De winnende oplossing was sneldekkerles met alle letters. Ik was te snel en had met de generator ook klerendeksels in kunnen zenden. Jammer ... ]

-

18-7-12

Hai Marc,

Je zei dat Frank en Eva in 1973 niet door de filmkeuring is gekomen. Maar Pim de la Parra dreigde toen met een kort geding tegen de staat en eiste tien miljoen gulden schadevergoeding. De film werd snel wel goedgekeurd en werd een groot publiekssucces. Het is ook de film waarin Sylvia Kristel debuteerde nadat ze door Pim de La Parra was ontdekt. Ik denk echt een Nederlandse film voor 1973 met veel bloot en overspel, maar of het verder veel om het lijf had?

Groet,

DirkJan

-

11-7-12

Hai Stefan,

Ik was niet op het North Sea Jazz Festival in 1997, maar tien jaar daarvoor wel en toen heb ik ook Ray Charles gezien. Een onvergetelijk concert met de Rayelettes. Hoogtepunt was Georgia on my Mind. Ik werd volledig verrast en overrompeld door de muziek, maar ook door de bewegingen van Ray Charles achter zijn piano. En zonder het tegen te kunnen houden biggelden er een paar tranen over mijn wangen van ontroering. Ik heb dat verder nooit zo sterk meegemaakt. Van mij mag je de live-versie dan ook laten horen.

Groet,

DirkJan

[ niet voorgelezen ]

-

10-7-12

Hai Marc,

Over de gewraakte uitspraak van Luns zijn kamervragen gesteld door de PVDA. Op 16 juli 1974 antwoordde minister Max van der Stoel:

"Ja. Inderdaad heeft de heer Luns deze uitspraak gedaan, daaraan overigens toevoegend dat de Britten zulks beweren."

[...]

"Aangenomen wordt dat de heer Luns, die zelf veelvuldig en met graagte de als dierengeluiden omschreven klanken voortbrengt, een en ander niet als „tierischer Ernst" maar als scherts heeft bedoeld. Hoezeer ook de Regering de Nederlandse taal dierbaar is, ligt het daarom niet in het voornemen formele stappen - hetzij bij de Britse regering, hetzij bij de heer Luns - te ondernemen."

http://resourcessgd.kb.nl/SGD/19731974/PDF/SGD_19731974_0002400.pdf

Groet,

DirkJan

-

9-7-12

Hai Stefan,

Een weetje, maar een nakomeling van een kruising tussen een fret en een buzing heet een frunzing.

Groet,

DirkJan

-

5-7-12

Beste theatermakers, Marc,

Ik heb inmiddels gelezen dat nog dit jaar het Theater van het Sentiment gaat verdwijnen. Bijzonder jammer en ik zag de bui al hangen toen eind 2011 bekend werd dat Radio 2 wilde 'verjongen' en vernieuwen. Maar wellicht zou het Theater nog blijven. Dat is niet het geval. Actie voeren om het te behouden maakt denk ik geen kans; de honden blaffen, maar de karavaan trekt verder. Vooral voor Marc Stakenburg is het zuur. Ik hoop dat hij bij Radio 6 nog verder kan gaan. Verdere analyses laat ik achterwege en een definitief afscheid komt nog wel later dit jaar.

Nu in ieder geval nog het zomertheater en ik blijf luisteren.

Groet en succes,

DirkJan Vos

-

3-7-12

[ niet voor de uitzending natuurlijk ]

Beste Marc, theatermakers en film-kwoot-redacteur,

Ik wilde jullie alsnog complimenteren met de moeilijke, maar uitstekende film-kwoot-kwis van het afgelopen seizoen. Maar dat wilde ik alleen maar doen als ik een keer zou winnen. Al ruim een half jaar had ik al mijn zinnen gezet om een keer te winnen. Alles gedaan en geprobeerd, soms er dichtbij, maar dat is niet genoeg. Vorige week de laatste drie kansen. Ik zat er weer klaar voor, en jawel, bij de tweede ronde was het raak. Ik had gewonnen! Met nog wel een film uit 1983 (The Right Stuff) die wereldwijd nooit in de bioscoop heeft gedraaid en gelijk op video werd uitgebracht. De druk viel van mijn schouders en ik kan op de donderdagavond weer gewoon ademhalen. Ik hoop dat jullie de kwis na de zomer weer voortzetten. Winnen hoeft niet meer, want de eer is binnen.

Groet en succes,

DirkJan Vos (Amsterdam)

-

20-6-12

Hai Marc,

In 2000 was mijn zoon van zes ook zwaar aan de Pokemon. Een voor volwassenen onbegrijpelijke rage van een even ondoorgrondelijke fantasiewereld. En het gaat om zogenaamde geweldloosheid, maar dan wel door gevechten tussen de Pokemons. Ik vond de tekenfilms slechtet en liefdeloos gemaakte rotzooi. Toch had ik een grote poster in zijn kamer opgehangen met alle Pokemons erop, met daaronder hun namen. En als quiz wees ik dan af en toe wat Pokemons aan en kon mijn zoon feilloos de namen noemen. Ik ben ze gelukkig allemaal vergeten, behalve het gele wezentje Picachu: WOEDE-AANVAL!

Groet,

DirkJan

-

19-6-12

Hai Marc,

Een goede opvolger van Roger Moore zou ik niet direct weten, ja Pierce Brosnan, maar die werd het pas na Timothy Dalton. Eerder deze maand werd bekend dat nota bene Jeroen Krabbe in 1986 in de picture was voor de rol van James Bond! En wat moet je daar nu van denken?

Groet,

DirkJan Vos

1 juni 2012 nu.nl

Jeroen Krabbé stond in 1986 op de lijst om de nieuwe James Bond te worden. Daarmee zou de Nederlandse acteur de eerste en enige Nederlander zijn die deze rol op zich neemt.

Dat zegt Krabbé in het radioprogramma Helden van Toen. Nadat Roger Moore in 1985 stopte als de populaire geheim agent, stonden er twee opvolgers paraat, Timothy Dalton en Pierce Brosnan.

Toen de eerstvolgende Bond-productie, The Living Daylights, in 1986 op de planning stond, moesten de twee acteurs bijna afzeggen vanwege andere verplichtingen. Op dat moment kwam Krabbé in beeld, zo kreeg hij naderhand te horen van producer Barbara Broccoli.

Brits

"Of ik dat had kunnen doen weet ik eigenlijk niet. Want Bond moet zo'n Brits iemand zijn, met een Brits accent en op en top gentleman. Hoewel die rol nu veranderd is."

Uiteindelijk kreeg Dalton de eer om zich in het 007-kostuum te vertonen op het witte doek. Later, in 1995, kreeg Brosnan ook deze kans in GoldenEye. Krabbé speelde wel in een Bond-film, maar dan als slechterik in The Living Daylights.

De uitzending van Helden van Toen staat in het teken van 50 jaar James Bond en wordt 2 juni uitgezonden om 18:15 op Radio 5.

_____________________________________________

24-7-12

Dan een hele tijd niets. Het Theater gaat ergens eind 2012 stoppen. Een tijdje terug ben ik weer begonnen met bijdragen. Ook heb ik onlangs de Film-Kwoot-Kwis gewonnen. Heeft lang geduurd voor het me lukte, een opluchting. Uitstekende kwis.

_____________________________________________

31-3-11

Beste Marc,

Er zijn al drie oudere decennia gepasseerd deze week, en nu tot slot de jaren negentig. Wat weet ik nog van de muziek uit die jaren? Weinig. Je wordt ouder papa. Want ik werd ouder en voor het eerst vader in de jaren negentig. Een hectische en bijzondere periode, met als achtergrondmuziek de jaren zestig, zeventig en jaren tachtig, allemaal al in retrospectief. De house, dance en trance van dat moment heb ik aan mij voorbij laten gaan. Net als veel wereldnieuws, oorlogen en andere narigheid. Ik was vader geworden, van een zoon.

Met een slengdang om - een draagdoek - naar buiten met de wurm; naar Artis of de supermarkt. Altijd attenties van vooral vrouwen.

De koude oorlog was voorbij en er was veel commerciële televisie. Ik keek er niet naar, ik luisterde weer naar de radio. In 1993 werd internet geïntroduceerd, en ik was er al net wat eerder bij. Een pionier. De wereld ging open en de liefde bloeide. Het echte mobiele leven begon pas in de jaren negentig.

En dan sta ik op een zomeravond in Den Haag, op het Spui, voor het nieuwe Stadhuis. Op een groot podium speelt The Scene met The Lau. Midden jaren negentig. Een hoogtepunt was al het nummer Blauw, maar er zou een nog indrukwekkender nummer volgen. Een nummer dat een soort toegiftnummer zou mogen zijn voor ieder groot Nederlandstalig popconcert . Over een veranderde wereld, maar met een actuele muziek en kracht die nog steeds bestond en bestaat. Ook nog in de jaren negentig en nu.

De harde las naar het heden: Bye bye history ...

Live, zeven minuut vijfenvijftig.

The Scene

Iedereen is van wereld en de wereld is van iedereen.

-

[ En dan natuurlijk alleen de live-versie uit 1994! ]

http://www.thelau.com/oeuvre/thescene_live.htm

Groet,

DirkJan (Amsterdam - Den Haag 1960)

Ik ben bezig om hem binnen te halen, vandaar het late tijdstip van verzenden. Dat wil maar niet lukken...Voor jullie misschien heel makkelijk, of ook niet eenvoudig. Succes ermee!

[ Niet gehonoreerd en voorgelezen, snap ik wel. Maar ik had graag een keer de finale verzorgd. ]

-

30-3-11

[Zondagavond al eerder gepost]

Beste Stefan,

Eind 1980 kwam de single uit: Funkin' for Jamaica van trompettist Tom Browne. Wat een te 'kekke', hippe en nieuwe soulplaat was dat zeg! Met een vette bas, een fluwelen trompet en een groovy zangeres die niemand van naam kent. Maar ze heette Tonni Smith.

Het nummer heeft voor mij de hele jaren tachtig gekleurd, vooral door discotheek Azora in de binnenstad van Den Haag.

In de jaren 80 was ik in de twintig. Klaar met mijn studie, een eerste baan, geen relatie en veel op stap met Marc en Maarten, mijn vriendenclubje. Wat geld op zak en op zoek naar de leuke meisjes. De stad Den Haag was van ons.

Ik heb in die jaren alleen Funkin' for Jamaica geregeld aangevraagd in de disco en op feestjes. Dan had ik een leuke dame op het oog en vroeg ik of ze op dit nummer wilde dansen. Dan zette dj Jimmin of Willy Jolly het plaatje op en bij het intro sloeg ik toe. Vrijwel altijd met succes. Het was helemaal mijn nummer.

En stappen in de jaren 80 begon op donderdagavond en eindigde pas zondagnacht. Maandagochtend brak weer aan het werk, maar de muziek en de liefde hadden zo hun prijs.

Ik wil Funkin' for Jamaica graag opdragen aan al die Haagse meisjes met wie ik heb gedanst en waarvan ik hun namen, gezichten en geuren goed heb proberen te onthouden. Ik denk dan aan velen - zoals- Evelien, Louise, Aleid, Paulien, Anja, Liesbeth, Lisa, Simone, Eljo, Yvonne, Ingrid, Els, Elize, Naomi, Valerie, Erzie, Manuela, Irmgard, Karin, Suzie, Anita, Sasja, Elsbeth, Sandra, Roos ...

Met jaren tachtig-groeten,

DirkJan (Amsterdam)

-

28-3-11

Hai Stefan,

Nina Simone overleed 2e paasdag 2003 in haar huis in Carry-le-Rouet, Frankrijk, aan de gevolgen van borstkanker.

DirkJan (Amsterdam)

-

Herpost: B.B. met R. was van zijn vader, Max Woiski Sr! Eruit gehaald.

Beste theatermakers,

Vanmiddag werd bekend dat de Surinaamse zanger en orkestleider Max Woiski junior, vorige week op 23 maart op tachtigjarige leeftijd is overleden. In 1963 had hij een hit met 'Je bent nog niet gelukkig met een mooie vrouw'. Ik was een kind in de jaren zestig en ik kan met het aardige liedje nog goed herinneren van de radio. Het was een wat exotisch nummer in dit kouwe kikkerlandje. In ieder geval heel vrolijk en ritimisch. Ik zou het vanavond graag nog eens willen horen.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

22-3-11

Beste Marc,

Ja, 1997 en de BSE. We hoefden ons volgens de reportage niet ongerust te maken, maar binnen de kortste keren was het een grote angst-hype. De naam was BSE, maar er werd vooral gesproken van de ziekte van Creutzfeld-Jacob en natuurlijk de gekke koeienziekte. Mensen zouden nu al besmet zijn, maar pas over tien twintig jaar ziek worden en overlijden. Het zou in de toekomst gaan om, alleen al in Engeland, om honderdduizenden gevallen. Het is gelukkig niet gebeurd.

De hype waaide later weer langzaam over. Maar ik heb er zelf toch nog iets aan overgehouden. Ik maakte altijd lekkere groentesoep met een groot stuk mergpijp. Voor de smaak van de soep en om het merg, voor op een getoaste boterham met wat peper en zout. Een delicatesse. Maar dat was juist riskant om te eten. Ik heb het risico, tot op de dag vandaag, ook niet meer durven nemen. En ook nu nog heb ik geen mergpijpjes meer in de supermarkt zien liggen.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

21-3-11

Hai Stefan,

Mijn korte bijdrage met een ode aan de lente.

In de lente zijn de meisjes extra al dente.

[ En het begrip al dente is inmiddels wel ingeburgerd in het Nederlands. Het is Italiaans voor beetgaar bij het koken van pasta. Precies gaar zodat je er nog lekker smakelijk in kan bijten ...

In de lente zijn de meisjes extra al dente. ]

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

15-3-11

Hai Marc,

Ik hoorde net de mooie soulballad Sitting on the dock of the Bay van Otis Redding. Toevallig las ik onlangs dat het gefloten stukje op het einde niet de bedoeling was. Er zou nog gezongen tekst voor in de plaats komen. Maar zover kwam het niet, want Otis Redding overleed op 10 december 1967 bij een vliegtuigongeluk. Hij heeft het plaatje zelf geschreven, maar nooit zelf gehoord.

En deze week is het nummer door de luisteraars van Radio 6 uitgekozen tot beste soul- en jazznummer aller tijden.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

14-3-11

Hai Marc,

Ook ik kan me Wuthering Heights en Kate Bush nog goed herinneren. Ik zat toen in 5 HAVO in Den Haag. Mijn vaste vriendin was op slag fan van Kate Bush geworden. Het was toen een regelrechte sensatie. Zowel de muziek als de clip. En ook ik als jongen was er wel gek op. Ik dacht toen wel dat Kate Bush veel ouder was, Maar ze was toen pas 19 jaar. Ik wist wel dat ze danseres bij Pink Floyd was geweest en was ontdekt door Roger Waters.

Maar even sterk denk ik bij 1978 terug aan de andere zangeres; Blondie met Denise Denise. Daar opende het Theater mee. Ook dat sloeg in als een bom. En niet alleen als een muzikale bom, maar ook Debbie Harry als sexbom! Wat zag ze er toen aantrekkelijk uit! Viel er op het einde van de jaren zeventig toch nog watl te beleven aan mooie, muzikale meisjes voor een opbloeiende puber met op gang komende hormonen. Kate Bush en Blondie. Twee posters boven mijn bed in de jongenskamer.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

8-3-11

Beste Marc,

Op 8 maart 1974 zat ik een jaar op de middelbare school in Den Haag. En ik kan me het nieuws over de dood van Wim Sonneveld nog goed herinneren. Dat was een schok; nationale rouw die vooral op de televisie werd herdacht. Ik had dat nog nooit eerder meegemaakt. Er werd overal over gesproken.

Ik ben in de jaren zestig en begin jaren zeventig opgegroeid met Wim Sonneveld, met zijn liedjes en vooral conferences. Wij hadden diverse lp's die ik als kind grijs draaide.

Later verhuisde ik naar Amsterdam. Rond mijn dertigste begon ik mijn haar te verliezen. En vanaf dat moment werd ik er vaak op aangesproken dat ik op Wim Sonneveld leek. Meestal door mannen die aan het vissen waren of ik homo was of niet. Nee, dat was ik niet, maar Wim Sonneveld was wel een homoseksuele artiest waar gelukkig niemand meer moeilijk over deed, ook al bracht hij het zelf nooit ter sprake. De humor was daardoor soms een beetje besmuikt, maar dit taboe werd in de jaren zestig gelukkig doorbroken.

Wim Sonneveld vond ik een groot kunstenaar van het lied en het woord. Zijn beste conference vond ik de Opper-Stalmeester. Die kon ik vroeger helemaal nadoen. De eerste regel schiet me in ieder geval zo te binnen na ruim 37 jaar.

"Het gewone volk vraagt zich wel eens af, wat doet een stalmeester eigenlijk de hele dag ..."

De avond is een mooi in memoriam en een fijne voorstelling!

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

7-3-11

Hai Marc en redactie,

Ik heb dus onlangs een stapel onbescheurde kalenders gevonden in mijn archief. Vandaar. En het is een gok wat er op die dag staat. Het leek me een moeilijke om voor te lezen, vooral dat Lully. Maar dat heb je uitstekend en rustig gedaan en dan direct een plaatje. Mijn complimenten.

( En dan heb ik in al die theaterjaren nog niet eens mijn oude schoolagenda's en dagboeken uit de jaren 80 tevoorschijn gehaald!. ;-)

Groet en fijne voorstellingen,

DirkJan

DirkJan wrote: Beste Marc,

Ik heb het kalenderblaadje van vandaag donderdag 7 maart 1985 van de Bescheurkalender van Koot en Bie opengeslagen. Het aforisme van de dag is:

De omroepers van Hilversum 4 kunnen nog altijd hun lachen niet houden, als zij het werk moeten aankondigen van Jean Baptiste Lully.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

1-3-11

[ Stukje erbij. Maar wel wat aan de late kant. Maakt niet uit. Mooie voorstelling! ]

Hai Marc,

Mooi interview met Gilbert O' Sullivan, vooral dat er weinig bedoeling achter zijn markante outfit zat. Een luisteraar mailde daarnet dat Naturally later ook gezongen werd door Gerard Cox met als titel Toen Was Geluk Heel Gewoon. Deze aparte vertaling was van Kees van Kooten en Wim de Bie die het daarvoor op de plaat hadden gezet met als titel 1948. Ik wist ook totaal niet dat het origineel over zelfmoord ging. Ik dacht juist aan een nostalgisch nummer over vroeger. En dat kwam dan ook weer door zijn image. Maar het lag toch even wat anders. Mooi om daar vanavond alsnog achter te komen.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

Hai Marc,

Mooi interview met Gilbert O Sullevan, vooral dat er weinig bedoeling achter zijn markante outfit zat. Een luisteraar mailde daarnet dat Nactuarally later ook gezongen werd door Gerard Cox met als titel Toen Was Geluk Heel Gewoon. Deze aparte vertaling was van Kees van Kooten en Wim de Bie die het daarvoor op de plaat hadden gezet met als titel 1948.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

23-2-11

Ingezonden mededeling

Hai Stefan,

Ik heb hier de complete Bescheurkalender van Koot en Bie uit1983 voor me liggen Kijk ik op het kalenderblaadje van vandaag woensdag 23 februari dan staat daar een lange, wat cryptische zin. En Horatio Alger was een bestaande jongensboeken-schrijver uit de negentiende eeuw:

WOENSDAG 23 FEBRUARI

MAAR DIT IS OOK EEN BEETJE HET HET HORATIO ALGER-JAAR

Nadat Horatio Alger, Amerikaans schrijver van meer dan 130 jongensboeken, totaal aantal verkochte exemplaren twintig miljoen, op vijfentwintigjarige leeftijd zijn eerste sexuele ervaring had opgedaan in Parijs, noteerde hij in zijn dagboek: "Ik ben stapelgek geweest om er zo lang mee te wachten, het was niet half zo weerzinwekkend als ik mij had voorgesteld.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

22-2-11

Hai Marc,

De luisteraar net met zijn gedicht refereerde aan een grote stoel in het Vondelpark in 1965. Dat was een grote paarse stoel die gemaakt was door Wim T. Schippers!

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

16-2-11

Beste Stefan,

Ik ben het helemaal met jou en jullie eens.

Het is een kunst om juist in het intro door te praten totdat de zang begint. Dat kun je timen. En jullie hoeven niet als een slappe goochelaar de trucs uit te leggen.

Ik heb begrepen dat Ruud Hermans het heeft geïntroduceerd in Het Theater ...

"Hangen tot het laatste moment in de intro."

;-)

Groet,

DirkJan

Hai Stefan,

In februari 1977 ben ik zestien jaar. School en ik heb een vriendin. Mijn grote passie is dan al muziek. Ik zie me zelf zitten in mijn jongenskamer en ik oefen iedere dag op mijn Spaanse gitaar. Ik hoef niet op les, ik speel akkoorden en notenladders. Zonder ambitie. Dan hoor ik The Year Of The Cat op de radio en ik ben verkocht en verknocht aan het nummer, maar vooral aan de gitaarsolo, ook op een akoestische gitaar. Het nummer op cassette opgenomen en ik heb eindeloos de solo met het nummer samengespeeld. En dan waande ik me even Al Steward ...

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

Fussili is spiraal-pasta. Net als de vorm van wokkels! ;-)

-

9-2-11

Beste Marc,

De eerste Golfoorlog, al weer zo lang geleden, maar de televisiebeelden staan nog goed op mijn netvlies. Ik werkte toen onder meer in poppodium Het Paard in Den Haag. Het was in die weken en maanden aanzienlijk minder druk, vooral op de dansavonden en in het café. Iedereen bleef thuis voor de televisie. Het Paard heeft toen een tv opgehangen in het cafe en konden bezoekers het toch volgen. Ik herinner me nog goed dat ik daar 's avonds live een zogenaamde gasaanval op Israrel heb gezien. De tijd van de Scud-raketten. Een grap van toen was ook Scud met peren. En dat was het.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

1-2-11

Hai theatermakers,

Hoe dan ook. Toen ik de laatste punt zette hoorde ik dat Marc het lange nummer van Jackson Brown ging instarten. Een mooie finale. En ik kom er op terug omdat ik het nummer niet uit 1978 ken, maar van eigenlijk pas de zomer van 2005. Toen grijsgedraaid. Ik vind het een schitterend nummer. Jullie muziekkeuze is ook altijd uitstekend en bijzonder!

Groet,

DirkJan Vos

Hai Marc,

Ik had het juiste fragment van het laatste spelletje ook niet geweten. 1978 Was nog een jaar van de disco, de punk en het begin van de New Wave. Met Black Betty en Mothers Finest hoor ik nog de laatste sporen van de hard-rock die snel zouden worden gesmoord in de synthesizer-sound van de jaren 80.

1978 was nog een somber jaar, van het doemdenken en de koude oorlog. Maar weer wel het jaar van Blondie. Ik zit aan mijn eindexamen voor 5 HAVO. Niet veel tijd voor uitgaan. Veel voor de televisie en fan van Koot en Bie. Ik draag een oude jas met buttons erop en in deze winter speciaal een Vernonds-alpinopet. Het is koud buiten.

Groet,

DirkJan Amsterdam

-

27-01-11

Beste Marc,

In 1968 was ik acht jaar en zat op de lagere school. Ik kende toen het plaatje Bonnie en Clyde, maar er circuleerde in ieder geval in Den Haag verschillende versjes over het nummer. Je zong het op dezelfde wijze als het refrein van het nummer. Ik herinner me twee versies van toen.

[ op de toon van het nummer ]

Bonnie en Clyde die zaten op een stoepie
Bonnie liet een poepie
En weg was Clyde

Bonnie en Clyde die zaten in een bootje
Bonnie in haar blootje
En weg was Clyde

Kinderhumor uit de jaren zestig.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

12-1-11

Hai Stefan,

Vorig jaar is herdacht dat John Lennon 70 zou zijn geworden. In 1996 zou hij in januari dus 55 zijn! Maakt niet uit, John Lennon werd helaas maar 40 jaar.

Liverpool, 9 oktober 1940 ...

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

- Mails zijn verdwenen -

-

17-08-10

Hai theatermakers, beste Marc,

Mooi! Was nog wel even spannend of het aan bod zou komen! ;-) En een geluk deze keer dat ook het jaar op het affiche stond, in een klein regeltje onderaan.

Mooi einde nu met Lou Reed.

Groet,

DirkJan Vos (Amsterdam)

-

17-08-10

[ Hai Theatermakers. Ik heb al met een verhaal het busje gewonnen. Toch zend ik nu weer in bij deze zomer van 1990! Kan ik niet laten passeren ... ]

-

Beste Marc,

Ik kan me de zomer van 1990 nog goed herinneren en dan met name zaterdagavond 11 augustus, in Den Haag, in poppodium Het Paard. Het affiche met datum hangt bij mij in de gang.

Ik had daar die avond een Light-House / Beach Party georganiseerd. Mijn idee en initiatief, en uitgevoerd met mijn vriendenkring. Sommige waren ook DJ op die avond en dansnacht. En het begrip Light House sloeg zowel op de muziek van die avond -af en toe lichte house- maar vooral ook op Vuurtoren als vertaling van lighthouse. In het midden van de zaal stond een speciaal gemaakte vuurtoren met een draaiend zoeklicht. Een verwijzing naar Scheveningen. Maar er werd niet alleen lichte house-muziek gedraaid, vooral ook veel sixties en seventies dansmuziek; van Surf tot London Beat en Soul. Het was ergens al een retro- avond voor de wat oudere jongere. Ik was toen dertig en begon de aansluiting met de actuele muziek te verliezen. De nostalgie sloeg toe.

Maar het was dus ook een Beach Party, en wat hoort er bij een strand?: zand! Ik wilde dat de hele dansvloer bedekt zou zijn met een laagje zand en dan die vuurtoren in het midden. Dat zand was aanvankelijk een probleem bij de staf, maar als ik het zand gratis binnen en weer buiten kon krijgen dan mocht het. En aldus geschiedde, met dank aan een behulpzame dienst van de gemeente Den Haag. De dag ervoor werd er iets van 30 kuub zand voor de zij-ingang gestort en met vrienden hebben we dat royaal in de zaal geschept: het was wel 5 a 10 centimeter dik.

En het was een succes! Het was al vroeg helemaal mudje vol en met vele wachtenden buiten op de Prinsegracht. Mensen kwamen met strandballen en badmintonrackets.

Het was een bijzonder geslaagde party op een zomeravond in Den Haag, augustus 1990. Minder leuk was dat nog maanden, zo niet jaren na het afvoeren van het zand, de zandkorrels nog overal door het hele gebouw waren te vinden. Schoonmaken hielp niet. Maar toch blij dat ik toen doorgezet heb. En na afloop nog een geweldige nazit met iedereen die had meegewerkt. Het was al weer lang licht toen ik zondagmorgen naar huis liep.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

Uit het lijstje met zomerhits kan ik me vooral de lekkere remix-hit U can’t touch this van MC Hammer goed herinneren. Er zit een sample in van Rick James' zijn seventieshit Super Freak. Het zou me niet verbazen als het die avond is gedraaid. Zet hem maar op!

-

12-08-10

Hai Cobus,

Moerasandijvie is een plant die vooral voorkomt in open, natte gebieden. De plant -met een holle stengel en gele bloemetjes- komt in Europa vooral veel voor in Nederland, zoals de Oostvaardersplassen.

En weinig herinneringen aan de zomer van 1969, maar natuurlijk wel aan het wereldnummer Venus van Shocking Blue.

Groet,

DirkJan

-

04-08-10

Hai Bert,

Geweldig kunststukje hoe je het hele lange intro van Grace Jones rustig wist vol te praten met de winnaar van de krasmachine. De man zei uiteindelijk gedag en Grace begon te zingen. Mooi en spannend.

Groet,

DirkJan

-

04-08-10

Hai Bert,

Als voormalig Hagenees ben ik ook verschillende malen naar Parkpop geweest. Maar geen herinneringen aan de eerste editie. The Boomtownrats speelde niet in 1981, maar het jaar daarop in 1982.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

03-08-10

Hai Cobus, beste theatermakers,

Ik wist niet of mijn stukje het vanavond zou halen. Dat weet je nooit en ik kijk soms pas even na achten op de site. Ik laat me verrassen op het moment van de avond zelf. Bedankt voor het weer aardige voorleesmoment! En ik mag nu het PTT-busje ontvangen. Die had ik nog niet, want ik sla de krasmachine deze zomer over. Na de vakantie doe ik weer iedere drie maanden mee met het spelletje.

En ik heb nu wel mijn prijs, maar ik hoop dat jullie het goed vinden dat ik de komende weken mogelijk met nog een paar inzendingen kom. Ik weet dat nooit van te voren, wel een ransel vol met (muziek) herinneringen en waarbij ik het heel aardig vind om die af en toe op te schrijven en toe te sturen. Ik vind het bijzonder leuk om te doen, en de beloning is het voorlezen. Dank daarvoor. En natuurlijk nog steeds een heerlijk en eerlijk programma.

En dan nog over Rosetta. Ik had dat lang niet gehoord, maar ken het hele nummer, mede door mijn verhaal. En na beluistering hoorde ik nu twee stemmen, niet alleen Georgie Fame, maar ook Alan Price. Details die je ontglippen. Ik las het wel op de site, maar kon het niet plaatsen. Nu wel.

Mijn adres is overigens:

D. Vos Amsterdam

Hoe dan ook, nog een prettige zomer met de uitzendingen.

Groet,

DirkJan Vos (Amsterdam)

-

03-08-10

Hai Cobus,

Ik keek net op de lijst met tien zomerhits uit 1971 en aan één nummer bewaar ik een kleine herinnering. Ik was toen elf jaar en ging over naar de zesde klas van de Nutsschool, in het Bezuidenhout, in Den Haag. Een nog wat strenge, ouderwetse school maar met een leuke meester Schnabel. Ik zie alle klasgenoten zo voor me; zoals de Indische tweelingbroers en mijn beste vrienden Pieter en Victor. Maar al een aantal jaren kwam er de laatste weken voor de zomer tijdelijk een extra klasgenootje bij. Hij en zijn familie woonden op Curaçao, omdat zijn vader voor de Shell werkte. Roel heette hij. Een leuke, wat gezette en over-vrolijke jongen die met een licht Engels accent sprak. Hij was zelfs zo vrolijk en spontaan dat hij voor de schoolvakantie van 1971 meerdere malen de aandacht vroeg om voor de klas zijn favoriete liedje te mogen zingen. En dat mocht. Ik zie dat nog zo voor me: Met een stralend gezicht en een beetje erbij dansen zong hij:

Rosetta are You better, are You well, well, well... Enzovoorts.

Het was bijzonder leuk, gedurfd en aanstekelijk. Ik ontdekte toen ook de muziek via radio Veronica en ik heb het nummer die zomer veel gehoord en moest altijd aan Roel denken.

En nu -zo veel jaar later- zie ik pas dat het nummer gezongen wordt door Georgie Fame! Tuurlijk, als ik het nummer in mijn hoofd hoor, hoor ik nu ook zijn kenmerkende stem. Maar ik heb me dat nooit gerealiseerd. Van mij mag je het nummer Rosetta nog een keer draaien, als herinnering aan de zomer van 1971 en aan de kleine optredens van Roel.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

19-07-10

Hai Bert,

Ik dacht dat ik aan de zomer van 1991 geen directe herinneringen had. Maar toen ik het lijstje van 10 zomerhits zag sprong één nummer er direct uit en drong de zomer van negentien jaar geleden weer levendig door in mijn herinnering: Always There van Incognito met Jocelyn Brown. Ik was in 91 gelijk helemaal wild van het nummer en heb het toen snel op cassette gezet. Vrijwel dagelijks meerdere malen gedraaid: hard! Een zomer lang.

Ik was toen 31 jaar, woonde in Den Haag en was weer even een vrij man. Ik werkte part-time op een uitgeverij in Amsterdam, maar ook nog in het Haags Filmhuis en bij het poppodium Het Paard. Een druk leven en geen tijd voor een echte vakantie. Die bracht ik door op de Haagse terrassen van de grand-café's, zoals de populaire Zwarte Ruiter. En natuurlijk regelmatig na het werk even naar het Scheveningse strand. Voor een verkoelende duik in zee en 'chillen' op het terras van strandtent de Seagull op het Zwarte Pad: Ik dronk de toen hippe flesjes surfbier van het Mexicaanse merk Corona; zonder glas en met een stukje limoen in de flessenhals. Overdag zat daar iedereen die je kende en 's avonds kwam je ze weer tegen in de binnenstad, of in disco's als de Azora, Nastasta en het Paard.

Altijd op stap met vrienden en genieten van het vrije leven. Always There is daar nauw mee verbonden. Het is overigens een cover van de Amerikaanse saxofonist Ronnie Laws uit 1975. Ik vind ook de saxofoonsolo enorm swingend. En toevallig heb ik sinds kort een lange versie van het nummer van Incognito en draai ik die met dit warme weer dagelijks. Ik heb het nummer dan ook gebombardeerd tot dé retro-zomerhit van 2010! Always There! Inmiddels een heerlijke, zwoele, zomerse soul-classic.

Groet en ik proost op alle mooie Haagse meiden van toen!

DirkJan (Amsterdam)

-

12-07-10

Hai Cobus,

A real mother for You van Johny Gitar Watson vond ik in 1977 een eindenummer. Wat een weergaloze funk en gitaarsolo. Ik was 17 en heb er veel op gedanst.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

23-06-10

Hai Stefan,

DirkJan Vos schreef:

> en het knapperige manna.

Manna waren kleine, gepofte rijstkorrels met een suikerzoet, fel gekleurd suikerlaagje. Ze zaten in zakjes. Je nam een handje en at het op. Het bestaat dacht ik nog steeds. Goedkoop snoep.

Groet,

DirkJan

En tja, ik ben onlangs ook vijftig geworden... ;-)

-

23-06-10

Hai Stefan,

In de zomer van 1967 was ik zeven jaar. Zakgeld kreeg ik niet, maar zo af en toe kreeg een paar kwartjes om snoep te kopen.

Vlak om de hoek op de laan in Den Haag waar ik woonde zat een echt snoepwinkeltje; Een oud vrouwtje verkocht er alleen maar snoep en koek. De toonbank was een glasplaat waaronder al het losse snoep als voorbeeld lag. Zo kon je kiezen en aanwijzen wat je wilde hebben. Ik was toen een behoorlijke zoetekauw en was vooral een dropliefhebber: dropsleutels en dropkoppen. Maar zeker ook de Belga's (in een papiertje) waren in trek, vooral de dropbelga's. En het was wel kauwgom, maar het was meer een toffee, want je slikte het wel door. Dat deed je niet met de Bazooka. Verder herinner ik me nog de smaak van stroopsoldaatjes, borsthoning, zwart-wit-poeder en het knapperige manna.

Een paar jaar later werd de slogan: Snoep verstandig eet een appel. En op een dag was het snoepwinkeltje voorgoed gesloten.

Groet,

DirkJan

-

14-06-10

Hai Theatermakers,

Het waren zeven fantastische radio-avonden op de maandagavond.

Groet en bedankt,

DirkJan (Amsterdam)

-

10-06-10

Hai Marc,

In juni 1970 ben ik tien jaar en zit op de lagere school in Den Haag, weinig bijzonderheden. Maar daarnet werd Kees Schilperoord genoemd en ineens hoorde ik weer zijn vrolijke stem van het spelletje Raden Maar dat dagelijks tussen de middag werd uitgezonden. Overblijven was er toen nog niet bij, je ging gewoon naar huis, voor het 'tussen-de-middag-eten', nu heet dat lunchen.

En in de junimaand kwam geregeld mijn opa van Scheveningen om zelf schoongemaakte nieuwe haringen te brengen, voor op de boterham. Het summum was eerst een witte boterham met haring en daarna een witte boterham met geprakte aardbeien en wat suiker. En dan luisteren naar het spelletje Raden Maar. Een vergeten herinnering die me nu ineens weer helder voor de geest staat. En na het eten en de radio weer terug naar school...

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

08-06-10

Hai Cobus,

Ik was vijf jaar in 1965 en de vlaflip kan ik me nog goed herinneren. Het is het makkelijkste en lekkerste toetje dat ik ken. En het was in 1965 een nieuw toetje. Vlaflip werd in 1963 bedacht door mevrouw Reuvers-Ulijn uit Oss, die een man had die bij de zuivelfabrikant Campina werkte.

Wat ook lekker was was yoghurt met verkruimeld beschuit en suiker.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

03-06-10

Hai Marc,

In mijn herinnering was Toy Story al weer langer geleden, maar ik moet hem gelijk hebben gezien in 1996. Een razendknap gemaakte animatiefilm in de beste Disneytraditie. Het was echter de eerste lange computeranimatiefilm van de filmstudio Pixar. Die studio was eind jaren zeventig opgericht door George Lucas voor zijn Starwarsfilms, enkele jaren geleden werd Pixar alsnog ingelijfd door Disney. De maker, bedenker en producer van Toy Story was de toen nog relatief jonge en onbekende John Lasseter. Een bijzondere man die ik jaren daarvoor op een festival in Den Haag een paar maal uitgebreid heb ontmoet, een pionier een visionair. Al jaren voor Toy Story waren ze bezig met computeranimaties in de vorm van korte films. Niet voor niets dat in Toy Story veel speelgoed tot leven komt, want dat was goed na te maken in de computer. De kinderen in de film waren nog iets minder goed ontwikkeld dan nu. Ik vond de film uitstekend en een mijlpaal in de filmgeschiedenis. Toen bijzonder en nu al weer gewoon.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

25-05-10

Hai Marc,

Heel snel. Je zei dat ze debuteerde in 1948. Oeroeg was haar debuut.

DirkJan

-

25-05-10

Hai Marc,

Ik denk niet dat Gerrit Dekzijl een baantje bij de omroep had. Hij was vast een figuur die door Wim T. Schippers was opgepikt. (Uit de Wiki haalde ik:)

"Gerrit Dekzeil, pseudoniem van Cornelis Albertus (Corty) Brak (Amsterdam, 6 januari 1910 – Amsterdam, 18 augustus 1993) was een Nederlandse zanger. Hij is vooral bekend van de hit Ik ben Gerrit. Hij begon in het variété. Dekzeil deed aan wat hij zelf komische acrobatiek noemde en verzorgde kindervoorstellingen."

Gerrit Dekzijl is al weer zeventien jaar overleden, maar een gek idee dat als hij nu leefde nu over de honderd jaar zou zijn geweest. Wat gaat de tijd...

Groet,

DirkJan

-

17-05-10

Hai theatermakers,

Over de helft van de road-show, en het was weer genieten. Mooie avond vanuit Schiedam, 1978. Door de muziek kan ik me die tijd nog goed herinneren. Het was wel een goed Top Popjaar, nog net voor de videoclips. Ik was toen zeventien.

En fan toen van Gruppo dat ik toen nooit zag optreden, wel ook Haags, net als ik toen. Tien jaar later zou ik ze wel een paar maal zien en leer ik de band en met name ook Hans van de Burg persoonlijk kennen. Heel gewoon en informeel, maar ik vond het toch wel bijzonder om zo'n oude popheld te leren kennen. En zijn (Haagse) humor mag er nog steeds zijn, getuige het kleedkamerinterview. Overigens, ook de humor van Stefan mag er wezen. ;-)

Geweldige foyeroptredens met nu de Bombita's bij Danny Lademacher. Mooi toeval. En natuurlijk nog Tokio, daar had ik gisteren al op gehoopt!

Mooie live-voorstelling weer en succes de volgende keren.

Groet en bedankt,

DirkJan (Amsterdam)

http://www.dejongenskamer.nl

-

07-05-10

Hai Cobus en theatermakers,

Werd mijn mail na Sympathie toch nog voorgelezen. Maar het was kennelijk niet Cat Stevens! Dat was het wel in mijn herinnering, ook al dertig jaar geleden. Een mens kan er naast zitten, maar het was beslist mijn eerste singletje met popmuziek. Altijd gedacht Cat Stevens... Vraag me niet waarom.

En mooie montage over Once Upon a Time in The West. Geef je toch ook de verrassende clou weg. De film is nog steeds zeer populair onder jongeren. Favoriete film van mijn zoon van 16, ook vanwege de magistrale soundtrack.

Groet,

DirkJan

-

07-05-10

Hai Cobus,

Ik begon als Haags negenjarige jongetje in 1970 ook de popmuziek te ontdekken. Net als de vorige beller Lex. Ook door radio Veronica. Maar singletjes kocht ik niet, ik had daar geen geld voor en ik kreeg ze ook niet. Tot ik volgende maand juni in 1970 tien zou worden. Toen kreeg ik van mijn tante Ans en oom Wim onverwachts het singletje Sympathie van Cat Stevens, staat nu in de top-5. Ik was er heel blij mee, mijn eerste singletje. Maar helaas, het vinyl was niet goed gesneden en de plaat was onafspeelbaar. Ik dacht steeds dat het aan het plaatje of aan de pick-up lag en bleef proberen, helaas tevergeefs. Dan maar veel het b-kantje draaien. En ik kocht en kreeg later singletjes die het wel goed deden op mijn jongenskamer.

En die vraag van twee maal dezelfde Alarmschijf. Dat kan ook een drukfout zijn geweest bij het maken van de top-40 lijsten die je overal gratis kon afhalen.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

26-04-10

Hai theatermakers,

Het was een heerlijke radio-avond vanuit Sittard. Genoten van begin tot eind. Jammer van het nieuws en vooral ook de reclames tussendoor. Verder niets dan lof, zeer sfeervol en mooie opbouw.

Nog zes keren te gaan!

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

22-04-10

Hai Marc,

Theo Joekes stond op een onverkiesbare plek, maar kwam toch in de kamer.

"Theo Joekes kwam door zijn onafhankelijke opstelling in de RSV-enquêtecommissie in conflict met de partijleiding, maar wist in 1986 via 250.000 voorkeurstemmen zijn zetel te behouden. In 1989 trok hij zichzelf terug van de kandidatenlijst voor de VVD, nadat hij wederom op een onverkiesbare plaats was gezet."

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

08-04-10

Hai Marc, Redactie,

Je zei zonet dat Julie Andrews in 1965 een oscar won voor My Fair Lady. Ze heeft de oscar dat jaar echter gewonnen voor Mary Poppins. De hoofdrol van My Fair Lady was Audrey Hepburn.

Groet,

DirkJan

-

08-04-10

Hai Marc en redactie,

Waarom ging het Stones concert in april 1965 niet door:

Van de website van jullie (ex) collega Ton van Draanen:

"In Muziek Expres van maart 1965 staat een advertentie waarin wordt aangekondigd dat The Rolling Stones op Tweede Paasdag, 19 april 1965, een concert zullen geven in de Veilinghallen in het Noord-Hollandse dorp Blokker. Dit optreden gaat echter niet door. The Rolling Stones blijven in Engeland. Zij bereiden zich liever voor op hun derde tournee door Canada en de Verenigde Staten."

Groet,

DirkJan

-

07-04-10

En de tweede link is mogelijk de vader of opa van de eerste...? Op de foto's lijken ze erg op elkaar...

DirkJan Vos schreef:

> Hai Stefan, redactie,

> Even gegoogeld op André Pool en Jan des Bouvrie. Op de tweede link staan beide namen. Kennelijk is André Pool overleden...

http://www.nederlandpositief.nl/VIPS/Andre_Pool_%E2%80%A0.html

http://www.poolplus.com/algemeen/poolplus.php

> Succes,

> DirkJan

-

05-04-10

Hai Cobus,

Op drie staat Chirpy Chirpy Cheep Cheep van The Middle of The Road, hun eerste hit. Ik was in 1971 tien jaar en zat in de vijfde klas van de lagere school in Den Haag. Ik had net een transistorradio waarmee ik veel naar Radio Veronica luisterde. Het begin van mijn belangstelling voor popmuziek. Maar een echte smaak had ik nog niet en alle muziek uit de jaren zestig waren aan mij voorbij gegaan. Ik vond Tjurpe Tjurpe Tjiep Tjiep een vrolijk kinderplaatje. Misschien was het ook wel het begin van de kinderpop. In die tijd werden ook de Poppies populair. Ik heb nooit singletjes gekocht, want ik nam top-40 nummers van Veronica op, op mijn kleine cassetterecorder; direct van het speakertje naar het microfoontje. De bekende nummers van vanavond kan ik me dan ook nog goed herinneren.

Een paar jaar later had ik als tiener The Middle of the Road afgeschreven, want te veel 'middle of the road'. Toch denk ik dat ze aan het begin van de jaren zeventig pop/disco stonden, met Abba als grootste opvolgers. Tjurpe Tjurpe Tjiep Tjiep. Ik heb het veel gezongen, maar ik had en heb geen idee wat het eigenlijk betekent.

Top-40 Paasgroeten,

DirkJan (Amsterdam)

-

09-03-10

Hai Marc,

In maart 1968 was ik pas zeven jaar. Ik keek veel tv, want wij hadden in Den Haag toen al kabeltelevisie. Ik herinner me Mister Terrific nog heel goed. Dat wil zeggen, het beeld dat de hoofdpersoon kon vliegen. Het vliegen staat mij glashelder voor ogen, maar voor de rest weet ik niks meer.

De man had dan een soort zilverkleurig jasje, cape, aan om te kunnen vliegen. Het leek mij fantastisch; een groot verlangen dat wel in mijn echte dromen van toen terugkwam. Niet bijzonder voor kinderen van die leeftijd. Ik kan me nog dromen herinneren dat ik over mijn lagere school vloog en alle klasgenoten en de meester verbaasd en bewonderend naar boven stonden te kijken.

Ik kan me die droombeelden nu plots nog goed voor de geest halen en vooral ook het gelukzalige gevoel van vrij vliegen en dat je daardoor bijzonder was. Ook speelde ik wel Mister Terrific op straat. Dan maakte ik van mijn jas een cape met de capuchontouwtjes om mijn nek gebonden. Dan hard rennen en af en toe een sprongetje in de lucht maken maken. En dan riep ik hard: MISTER TERRIFIC! Nee, dat vliegen ging helaas niet dat kon alleen op de televisie en in kinderdromen.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

Mister Terrefic versus Marc Stakenburg: 09-03-10 Theater van het Sentiment

-

02-03-10

Hai Marc,

In maart 1978 was ik zeventien jaar en zat nog op de middelbare school. Ik keek toen 's avonds met de familie veel naar de tv. Naar tv-series keek ik eigenlijk niet, maar wel naar de Familie Bellamy. Het waren losse afleveringen, maar er zat ook een doorlopend verhaal in.

De Engelse titel Upstairs-Downstairs vond ik beter passen, want het ging om de welgestelde familie Bellamy die boven woonde en het personeel dat beneden verbleef. Je volgde de belevenissen van beide milieus, typisch Britse milieus. Het waren juist die soms wrange tegenstellingen die de serie de juiste sfeer gaven. Sleutelfiguur was de butler Hudson die zowel contact had met boven als beneden. Er werd verder bijzonder goed in geacteerd. Ik kan me nog een bij-rol herinneren van het dienstmeisje Ruby. Een onooglijk en wat vervelend type, maar zeer goed neergezet. Een mooie serie zoals ze die alleen in Engeland konden maken in die tijd.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

28-02-10 (zondagavond)

Beste Stefan en theatermakers,

Van harte gefeliciteerd met je 50e verjaardag!

Ik word het over een paar maanden. En toen ik 25 was vond ik mensen van 50 jaar oud, zo niet bejaard. Daar kijk ik nu heel anders tegenaan.

En een gekke dag dat je niet echt op de 29e jarig bent. Mogelijk is vandaag de feestdag, of morgen.

Graag wil ik voor de kroondag van maandag 1991 het plaatje Liefde Voor Muziek van Raymond van het Groenewoud aanvragen en aanbieden. Het staat in de hitlijst.

Ik zou zeggen, op naar de volgende 50 en: Stefan Stasse, al 50 jaar grote klasse!

Groet,

DirkJan

(Maandagavond werd het nummer als eerste gedraaid.)

-

25-02-10

Hai Cobus,

In 1994 was ik al weer 33 jaar. Precies in deze tijd, 16 jaar geleden, was ik mede-organisator van een groots opgezet festival in Den Haag, rondom de poppenserie de Thunderbirds uit de jaren zestig. Het festival was bedoeld voor de oudere jongere als sentiment, maar ook voor de toen nieuwe generatie van jongere kinderen. De serie werd in 1994 toevallig weer uitgezonden door de AVRO. Het was een festival voor twee generaties.

Op het festival werden alle afleveringen vertoond, waaronder een aantal ook op film. Ook was er een tentoonstelling met de originele poppen. Hoofdgaste was de Engelse Sylvia Anderson, medebedenkster van de serie en die haar gezicht en stem had geleend aan Lady Penelope. Het waren geweldige dagen, met als sluitstuk de kinderdag in theater het Spui.

Honderden kinderen, voornamelijk jongens, waren verkleed als Thunderbird gekomen en konden op de foto. Het festival kreeg veel media-aandacht en wie weet luisteren er nu twintigers die er toen ook bij waren.

En ik weet de datum nog zo goed, omdat een week later mijn eerste zoon werd geboren. Ik had hem graag Scott willen noemen naar een hoofdpersonage uit de Thunderbirds, maar de moeder vond dat geen goed idee.

De auto heb ik al gewonnen, dus ik reageer niet voor de prijs.

Succes voor de mensen die nog die prachtige Citroën willen winnen.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

04-02-10

Beste Marc,

Ik twijfelde tussen Pierre Bokma en Gijs Scholten van Aschat. Ik kies dan toch voor Gijs Scholten van Aschat omdat ik hem een paar maal in het theater heb gezien en Pierre Bokma alleen ken van een paar films. Ze komen allebei uit dezelfde vriendenclub van de toneelschool van Maastricht. Met daarbij Maria Goos, Peter Blok en Willem van de Sande Bakhuyzen.

Gijs Scholten van Aschat zag ik begin jaren 90 in het stuk Decadence in Den Haag. Goede voorstelling en eindelijk eens een topacteur van mijn eigen generatie. Later zag ik hem ook gloriëren op tv in Oud Geld en Pleidooi. Een natuurtalent met een charismatische uitstraling, maar ook vriendelijk en ingetogen. Een buitengewoon helder stemgeluid en een zorgvuldige tekstbehandeling. Dat zag ik vooral in 1998 toen ik Gijs Scholten van Asschat zag schitteren als Hamlet in de Stadsschouwburg van Amsterdam. Het is het stuk der stukken en Gijs Scholten van Aschat excelleerde in alle facetten van de rol. Een avond vol kippenvelmomenten.

Zijn beste rol -vind ik- was net na de jaren 90 in het toneelstuk en de gelijknamige tv-film Cloaca. Een ongekend goed stuk over de generatie van mannen die nu rond de 50 zijn, zoals ik. Ook daarom stem ik op Gijs Scholten van Aschat.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

02-02-10

Beste Marc,

Een mooi lijstje met nominaties, maar ik heb overtuigend gestemd op Neerlands Hoop. mijn favorieten. Wim Kan haalde het net niet.

Ik ken Neerlands Hoop uit mijn tienertijd uit de jaren zeventig. Alles van lp's grijsgedraaid en een paar maal waren ze op televisie. Baanbrekend, vernieuwend en vooral brutaal en ook muzikaal.

Begin jaren zeventig zou Neerlands Hoop bij mijn zus op school, in Den Haag, optreden met Neerlands Hoop in Panama. Ik zou daar ook naar toe gaan, maar op het laatste moment had de rector van Het Maerlant Lyceum de voorstelling verboden, omdat hij het niet geschikt vond voor middelbare scholieren. Een grote teleurstelling. Die teleurstelling maakte ik eind 1979 goed toen ik Neerlands Hoop alsnog voor het eerst en het laatst zag optreden. Het was een van de laatste voorstellingen van Neerlands Hoop Code die ik toen heb gezien in het oude Circustheater op Scheveningen. Ondanks de slechte kritieken en een halflege zaal, vond ik het fantastisch en zag ik mijn helden in het echt. Een paar weken later waren Bram en Freek uit elkaar.

Tot slot.

Een cabaretier is iemand die in het theater optreedt, maar ik wil toch nog drie andere grote humorfenomenen van tv uit de jaren zeventig noemen: Wim T. Schippers, Koot en Bie en het team van Farce Majeure. Er viel veel te lachen in de grijze jaren zeventig.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

11-01-10

Hai Stefan,

Over tv-merchandise gesproken...

Ik heb het na kunnen kijken en het moet ook in 1978 zijn geweest. Want tot twee maal toe heb ik toen geprobeerd om me op te geven voor een live-uitzending van het Simplisties Verbond met Koot en Bie. Ze zochten publiek, maar slechts enkelen waren uitverkoren. Ik zat daar toen op 17-jarige leeftijd helaas niet bij. Het was wel de tijd van de buttons en als pleister op de wonde heb ik tot twee maal toe als troostprijs een grote button van de VPRO ontvangen, met daarop de mattenklopper van het Simplisties Verbond en de naam. Ik heb de zogenaamde 'verbondsknaken' nog lang gedragen op mijn new-wave-jas. Nu hangt er nog steeds een aan de muur.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

16-12-09

Beste Stefan,

Ik heb Jaws in december 1975 gezien, maar niet in Nederland, maar in een grote bioscoopzaal in London. Ik was vijftien jaar en we gingen met de familie met kerst voor een tripje met de boot naar Engeland.

Ik kan me de voorstelling nog goed herinneren, niet alleen vanwege de bloedstollende spanning en muziek, maar ook omdat je in de bioscoop mocht roken en aan ieder stoeltje een asbak zat. De zaal was luidruchtig, maar bij de spannende momenten muisstil. Maar dan het einde en de ontknoping met een verlossend schot: Jaws explodeert! Er ging een enorm gejuich en geklap op in de zaal. Ik had dat nog nooit meegemaakt. Het was een geweldige film en een niet te vergeten bioscoopervaring.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

03-12-09

Hai Marc Stakenburg,

Ik kom net thuis van oppassen van de overkant. Mees(15) was ook ergens voetballen kijken...

Voor Aaf(9) de surprise gemaakt voor school. Een reuze-lolly. Gemaakt van zelf gehaalde materialen en ik gemaakt, met folie erom heen en een strik. Voor het lollykarton heb ik een oude lp-hoes gebruikt en wat ovaal geknipt, beplakt en er dikke rode golfbanen op geviltstift. Het was een lp van Barry White! ;-)

En Ramses is dood gegaan.

Ik heb gereageerd.

Zie:

Bericht 2 december 2009

http://www.dejongenskamer.nl/

Groet en prettige Sinterklaas,

DirkJan

-

01-12-09

Beste Marc,

Toen het Theater opende met het nummer Sammy uit 1966 realiseerde ik me dat ik dat als zesjarige jongen toen regelmatig heb gehoord. Het is zelfs een van mijn eerste muzikale herinnering. En sindsdien ben ik Ramses Shaffy altijd blijven volgen als zanger en levenskunstenaar. Veel bewondering en waardering op afstand.

Een kleine veertig jaar later zie ik hem regelmatig in de buurt van het Sarphatihuis in Amsterdam waar hij al jaren wordt verzorgd. Met zijn rollator met onderin een flesje wijn die hij kocht bij de avondwinkel. Ik heb hem daar wel eens kort gesproken, over zijn favoriete buurtplek, het terras van de pizzeria in de Roeterstraat. Daar zat hij vaak met twee sambuca's voor zich en zijn filtersigaretten. En ondanks dat hij ernstig ziek was bleef hij daar komen. Ik heb hem er voor het laatst in september gezien. Een oudere man met een doorleefd gezicht. Altijd alleen, maar in stilte passeerden al zijn bewonderaars. Waaronder ik zelf. Het is mooi dat hij midden in de stad nog zo'n plek en rust kon vinden. Zijn mooiste nummer heb ik altijd gevonden Laat me. En Ramses ging zijn eigen gang, tot vanochtend vroeg.

Gegroet,

DirkJan Amsterdam

Je kan de mail ook horen voorlezen. Ergens wel kippenvel. Ik heb meer voorleesmomenten achter mijn site staan. Maar deze was toch wel mijn hoogtepunt. Nog niet geevenaard.

Ramses Shaffy 01-12-09 Theater van het Sentiment

Oprecht.

-

28-10-09

Hallo Cobus,

Nog voor de details. De serie liep vier seizoenen van september 1967 tot maart 1971. Er werden maar liefst 97 afleveringen uitgezonden. Ik kan me de serie ook nog goed herinneren en zeker ook Manolito...

Groet,

DirkJan

Hai Cobus,

Bill Cosby was niet alleen acteur, maar ook een comedian die diverse platen opnam. In 1967 verscheen het musical-comedy album Silver Throat, Bill Sings. Daarvan kwam de single Little Ole Man dat oorspronkelijk het nummer Uptight, Everything's Alright van Stevie Wonder was. Het nummer bereikte een verrassende vierde positie in de Billboard top 100. Later zou Bill Cosby verklaren dat het nummer was opgedragen aan zijn opa. Aldus de Engelse Wikipedia.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

De ezel van Pipo heette Nononono.

DJ

-

27-10-09

Hai Marc,

Ik hoor beslist ook de stem van Rennie Perera.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

14-10-09

Hai Stefan,

In de jaren 80 was ik in de twintig en totaal niet met sport bezig, wel veel dansen op de discovloer en achter de vrouwen aan. Voor sport had ik geen tijd, ook niet voor de toen opkomende sport- en fitnesscentra.

Nelli Cooman, een prachtige atlete. Gerrie Kneteman, een weergaloze wielrenner met veel humor. Yvonne van Gennep zie ik met al haar medailles nog staan op het balkon van het stadhuis van Haarlem, op de tv. Marco van Basten hoort bij het gouden elftal van het gewonnen EK.

Nee, ik kies voor geen van deze vier genomineerde topsporters.

Ik kies voor de sportheld Evert van Benthem die in 1985 en 1986, twee maal achter elkaar, de tocht der tochten won. Een grandioze prestatie van een zware sportwedstrijd die maar zelden verreden wordt. Een boer uit St-Jans Klooster.

Vooral de eerste tocht kan ik me nog goed herinneren. Ik woonde toen nog op kamers in een groot huis in Den Haag in de bomenbuurt. Met een paar mensen, zoals Leo en Irmgard, hebben we toen van te voren een uitgebreid Elfstendentocht-ontbijt bedacht en gemaakt. We hebben toen gezamenlijk vanaf het begin -'s ochtends al rond zessen- voor de tv gezeten. En er lekker bij eten; eitje, spijsbrood, bolletjes, allerlei soorten vleeswaren en soorten kaas - en koffie, thee of jus d'orange erbij. We hadden van alles. Het was koud, spannend en gezellig.

Evert van Benthem won en daarna brak er een volksfeest in Friesland los dat via tv-verbindingen tot laat in de avond live was te volgen.

Een historische heldenprestatie van dé sportieve zegetocht uit de jaren 80.

Ik kies voor Evert van Benthem.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

'S middags en 's avonds soep erbij en een borreltje. 21 Februari 1985. Allemaal op de kamer van Leo.

-

Hai Stefan,

Kun je nog iets zeggen over de mogelijke 'licht erotische uitstraling' van de notaris?

;-)

Groet,

DJ

-

13-10-09

Hai Marc,

Ik ga voor Ko van Dijk, vooral door zijn stem en imposante persoonlijkheid.

Ik heb hem als tiener in de jaren zeventig meerdere malen zien spelen in de Haagse Schouwburg bij de Haagse Comedie. Zo herinner ik me een voorstelling in de dependance van de Schouwburg, naast het Centraal station. Daar zat het allang afgebroken HOT-theater. Helemaal vooraan in het kleine en intieme theater zag ik een avond lang ademloos Ko van Dijk in het stuk Eindspel van Becket. Geweldig om zo'n acteur dichtbij aan het werk te zien. Ik vond het indrukwekkend en kies voor Ko van Dijk.

Groet,

DirkJan Amsterdam

-

28-09-09

Hai Stefan,

Je vertelde dat in 1994 de Digitale Stad in Amsterdam haar internetpoorten openzette. Ik ben jaren lid geweest van die ideële, pioniersclub, want ze boden gratis toegang. Aanvankelijk was dat alleen e-mail en een tekstomgeving. Het world wide web kwam pas later. In die tijd was er tijdelijk geen modem meer te koop. Bovendien kostte het wel telefoontikken en dat kon snel oplopen. Maar de Digitale Stad had op twee plekken in de stad publieke terminals. Daar stond altijd een rij mensen op hun beurt te wachten. Ik ook, en dan vooral bij de terminal in de Stopera. Je ontmoette er allemaal leuke, gekke, maffe mensen. Een kleine subcultuur werd geboren. Mijn inlognaam was foxof at dds punt nl. Niemand zag internet aankomen, ineens was het er. Ik vond het de ontdekking van de eeuw en verwachtte er veel van. Dat is wel uitgekomen nu na 15 jaar... De Digitale Stad bestaat al jaren niet meer.

Groet,

DirkJan

-

17-09-09

De vrouw in de film is Liv Ullman...

DJ

-

15-09-09

Beste Marc,

Ik ben verwekt in de jaren 50, geboren in de jaren 60. Muziekliefhebber. In 1992 was ik dus 32 en druk aan het werk en met het leven. Geen tv, weinig radio, wel veel oude jazz en sixtiesmuziek.

Maar ik zal je zeggen; pas na 2000 ben ik achter het bestaan en de populariteit van November Rain gekomen, vanwege de Top-2000. Het nummer is in 1992 volledig langs mij heen gegaan. En wat het nummer aangaat vind ik dat niet zo erg. ;-)

Groet,

DirkJan Amsterdam

-

14-09-09

Bester Stefan,

In september 1972 ben ik twaalf jaar en zit in de eerste klas van de brugklas in Den Haag. We waren net verhuisd naar een nieuwe buurt en ik maakte nieuwe vrienden. En anders dan daarvoor werd muziek heel belangrijk. Singles kocht ik niet, alleen lp's.

In het najaar van 1972 kwamen twee lp's uit die ik later grijs heb gedraaid. Het waren Foxtrot van Genesis en Close to the Edge van Yes. Ik kwam in contact met die muziek door mijn schoolvriend Ariejan bij wie ik ook wel thuis kwam. Hij had een oudere broer en die zat al in de symfonische rock. Ik zag daar toen voor het eerst de lp's Foxtrot en Close to the Edge. Ik was zeer verrast dat op beide platen een nummer stond dat een hele kant duurde. Totaal onbekend. Dat intrigeerde me in die mate dat ik de lp's gelijk heb gekocht. Mijn hele verdere tienertijd was ik verslingerd aan de symfonische rock. Later is die liefde totaal overgaan en ben ik me gaan interesseren voor jazz en sixtiesmuziek. Maar die aanblik van die eerste lp zonder zwarte cirkels van de nummerovergangen zal ik nooit vergeten.

Groet,

DirkJan Amsterdam

-

08-09-09

Hai Marc,

Aan het begin van het theater had je het over het Bal Boetiek in het Concertgebouw in Amsterdam. Ook zou daar de Q65 hebben opgetreden. Even contact gehad met Joop Roelofs, oprichter van de Kjoe, over de mail. Maar het was niet de band die toen optrad, maar alleen de zanger Willem Bieler. Hij zong toen met orkest het nummer: That's how strong my love is van de Rolling Stones.

Verlate Q-fan en ex-Hagenees.

Groet,

DirkJan Amsterdam

-

20-08-09

Hai Stefan,

Er is discussie over het nummer Happiness is a warm gun. Volgens mijn bronnen gaat het over sex en over drugs. Haal de H weg uit happiness en er staat a peniss... Verderop in het nummer wordt gesproken over Mother superior jump the gun. Mother superior zou een bijnaam zijn van Yoko Ono. Ik vind het een van de beste Beatlenummers, zeker vanwege de drie thema's van het nummers, eindigend met een do-wop thema.

Groet,

DirkJan

-

28-07-09

Hai Cobus.

1970, Niks gebeurd?

Op 10 april maakte Paul McCartney bekend dat de Beatles uit elkaar waren.

Groet,

DirkJan

-

21-07-09

Hai Cobus,

Nieuw op 29 het nummer Heaven on Earth van de Rainbow Train. Duidelijk te horen dat het nummer van de hand van Hans Vermeulen (Sandy Coast) is. Zowel de Sandy Coast als de Rainbow Train heb ik altijd ondergewaardeerd gevonden.

Op de site zag ik het clipje van het nummer Heaven On Earth staan met prominent in beeld de drie zangeressen. Twee daarvan kende ik, en zijn bekend. Dianne Marshall, de ex-vrouw van Hans Vermeulen, en natuurlijk Anita Meijer. Maar wie is die derde zangeres? Even uitgezocht (was nog niet zo makkelijk) en het moet Martha Pendleton zijn. En dat zou het pseudoniem zijn van Martha Hollestelle. En de gitarist/arrangeur Hans Hollestelle speelde in de Rainbow Train. Ik weet niet of het toen zijn vrouw was. Misschien wel zijn zuster!

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

En in de zomer van 1978 werd ik eindelijk 18...

-

16-07-09

Hai Ruud,

Ik was negen jaar en zat nog helemaal niet in de popmuziek, de Beatles zeiden mij weinig. Maar Spinning wheel hadden wij thuis op een plaatje. Waarschijnlijk door de big-band invloeden uit de jaren 50. Dat soort muziek hoorden wij wel. Later de popmuziek ontdekt en zeker ook de Beatles, en altijd een liefde overgehouden voor jazz en big band.

Groet,

DirkJan

-

15-07-09

Hai Bert,

Op nummer vier staat Prince met Batdance. Het was de single van de soundtrack van de eerste Batmanfilm van Tim Burton. Goeie film, aardige muziek.

In 1989 -ik was 29 jaar- werkte ik in het Paard in Den Haag. Op 19 augustus van het vorige jaar gaf Prince daar na afloop van zijn Kuipconcert een nachtelijk verrassingsconcert. De hele stad op zijn kop, maar door dom toeval kon ik er niet bij zijn.

Maar precies een jaar later organiseerde ik naar aanleiding van de film en de Princeplaat, in augustus 1989, een groot Prince Bathouse feest in het Paard. Een groot succes. Maar in het Westland deed het gerucht de ronde dat Prince weer in het Paard zou optreden. Voor het feest stonden tientallen meisjes voor het Paard, wachtend op een Princeconcert. Dat was niet het geval. Wel was het een geslaagde feest- en dansavond met een paar Batmanacts en natuurlijk met de hit Batdance van Prince.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

Beste redactie en Bert,

Hartelijk dank dat mijn mail is beloond met een parasol. Ik dacht dat is alleen voor de bellers, en ik ben geen beller, maar een mailer. Met de top-40 weken kan iedereen meedoen, zo ook ik en grijp mijn kansen. Ik blijf nog tot het einde mee doen en dan wil ik jullie een adres sturen waar de parasol heen kan. Ik kan er zelf helemaal niks mee en ook niet direct iemand in mijn omgeving. Ik moet daar even over nadenken.

Groet,

DirkJan

Hier het geluidsfragment van de mail. Bedankt Bert. Het was een mooie zomeravond, net als toen.

Mp3-anekdote bij top-40, 15-07-89 Bert Haandrikman

-

14-07-09

Hai Cobus,

Weer een aangename top-40-avond met allemaal bekende plaatjes. Zo dadelijk op 4 Bright Eyes van Art Garfunkel. Ik heb dat nummer in 1979 vele malen gehoord. Ik werkte toen als student part-time in de laatste Haagse buurtbioscoop Du Midi, in het Bezuidenhout. Een aller aardigste familiebioscoop die voornamelijk gerund werd door wat oudere tieners. In 1979 kwam de tekenfilm Watership Down uit.

Na een tijdje verdween die weer uit roulatie, maar toen werd Bright Eyes een grote pophit. En de film kwam terug, en in Den Haag in Du Midi, waar ik werkte. Hij heeft er nog lang gedraaid en als de film draaide hoorde je overal de soundtrack door het gebouw, ook Bright Eyes. Ik heb het zoete nummer toen zo vaak gehoord dat ik het niet meer aan kon en kan horen. Toch was het de best verkochte single van 1979. Een paar jaar later moest Du Midi zijn deuren sluiten en was de laatste buurtbioscoop in Den Haag verdwenen.

Groet,

DirkJan (Amsterdam)

-

09-07-09

Hai Cobus,

Ik hoorde net nummer 18 met Bump me baby. Een vage herinnering aan het nummer, maar niet aan de bump.

In de zomer van 1975 was ik 15 jaar en ging met mijn ouders en zus naar Frankrijk op vakantie. Nog niet alleen met vrienden.

Wel waren de school- en hockeyfeesten in Den Haag net achter de rug. Soms met een (bekende) live-band, maar altijd ook een drive-in disco. Dj's praatten toen nog de plaatjes aan elkaar. En dan vooral dansen op de discoplaatjes met licht- en soms rookeffecten. En zo ook de bump waarbij je je heupen en achterwerk tegen elkaar bumpten tegen elkaar. Do You, do You wanna bump...

Groet,

DirkJan

-

08-07-09

Hai Cobus,

Om nog even terug te komen op Think.

Eind jaren 80, 90 zat ik veel in de bioscoop in Den Haag. Toen was er een reclamefilm van chocolademelk. Je zag een meisje op een bank springen met een flesje in haar hand als microfoon. En ze sprong, danste en playbackte Think van Aretha Franklin. Het was toen zeer bekend, maar het nummer is toen kennelijk niet weer een hit geworden.

Groet,

DirkJan

-

06-07-09

Hai Cobus,

Na de zomer van 1972 zou ik in Den Haag naar de middelbare school gaan. Een hele verandering. Ik luisterde toen veel naar Radio Veronica en de meeste hitjes van de lijst van vanavond herken ik ook nog. Ik ben daarna de hitjes blijven volgen, maar snel werd ik in die jaren gegrepen door de symfonische rock.

Je bent bijna bij de nummers 23, 22, en 21 aangekomen. Drie nummers uit de Haagse popscene achter elkaar: Golden Earring, Sandy Coast (eigenlijk Voorburg) en Earth and Fire. Den Haag was nog steeds popstad nummer 1. Ik kies voor het geweldige zomerse nummer Summer Train van Hans Vermeulen en zijn Sandy Coast.

Groet uit Amsterdam,

DirkJan

-

22-06-09

Hai Stefan,

Ik had ook naar dat concert van Paradiso gekund, bleek achteraf. Maar dat is een ander verhaal.

Ik heb gewoon geprobeerd om aan kaarten te komen via de vrije verkoop. Daags voor het concert zou dat 's ochtends om negen uur bekend worden gemaakt waar het zou zijn.

Heel Amsterdam op zijn kop en talloze geruchten over het verkooppunt. Ik woonde toen vlakbij het Amstel Hotel en de avond er voor ben ik nog voor de deur gaan checken.

Al die dagen stonden er permanent tientallen Stonesfans. Ik heb de Stones daar ook meerdere malen zien aankomen of vertrekken. Maar geen kaartjes voor Paradiso. De geruchten waren De Melkweg of gewoon de VVV.

De volgende morgen ben ik naar de VVV bij het Centraal station gegaan. Mijn zoon van anderhalf in de maxi-cosi. Er stonden al drommen mensen voor de deur. Maar om negen uur geen kaarten en bleek het de Melkweg te zijn.

Tientallen fans renden naar de taxi's voor CS en ook ik. Snel een taxi genomen door de ochtendspits. Maxi cosi op de voorbank en ik op de achterbank met mijn peuter. Dwars door de stad. Overal hardfietsende mensen, mensen die renden. Allemaal op weg naar de Melkweg. Maar we zijn veel te laat. We kunnen het Leidseplein al niet meer bereiken, zo vol staat het.

Nog een tijdje rondgehangen en toen maar naar huis. Geen blauw bandje voor Paradiso.

's Avonds met kind en vriendin wel naar het Museumplein gegaan en daar werd het concert levensgroot geprojecteerd op een videowall. Veel mensen en toch nog een mooie zomeravond.

Groet,

DirkJan

-

14-04-09

Beste Marc,

In je hitoverzicht van april 1965 noemde je de Motions met It's Gone op 39. Het was de eerste notering van een Nederlandse beatgroep. Later is uitgekomen dat Joost den Draaier er een fake-notering van maakte om zijn "Haagse vrienden" van The Motions een duwtje te geven. De volgende week waren The Motions echter weer uit de lijst verdwenen. Het is een bekend verhaal ...

Groet,

DirkJan

-

09-04-09

Hai Cobus,

Vroeger was de slogan: Dats-un Datsun. (Dat is een Datsun)

Groet,

DirkJan

-

08-04-09

Beste Stefan,

Je zei zojuist dat een mens gemiddeld zeven jaar in bed doorbrengt. Dat is rijkelijk aan de korte kant, of iemand met een kort leven. Normaal lig je acht uur per dag in bed, dat is een derde deel van de dag, 33,33%. Als een mens gemiddeld 75 jaar wordt, dan ligt hij geen zeven, maar 25 jaar in bed!

Goedemorgen!

Groet,

DirkJan

-

26-02-09

Beste Marc,

Ik schreef eerder dat ik Telly Savallas met haar had gezien in Kelly's Heroes, maar mogelijk heb ik me vergist en ging het om de western Mackenna's Gold uit 1969. Maar ik heb hem zeker met haar gezien. Op internet zijn er alleen maar foto's met zijn kale hoofd te vinden.

DirkJan

Beste Marc,

In de winter van 1971 was ik tien jaar en zat in de vierde klas van de lagere school. Net als vele andere jongens (en meisjes) verzamelde ik postzegels, sigarenbandjes, speldjes en sleutelhangers. Vooral de sleutelhangers waren een rage en die kreeg je bij diverse producten. Je vroeg voortdurend aan je moeder om bepaalde dingen te kopen waar een sleutelhanger bij zat. De mooiste en begeerlijkste sleutelhangers waren die met stripfiguren. Mijn favorieten waren dan ook de figuren uit Asterix en Obelix. Je kon de sleutelhangers makkelijk bewaren door ze als een lange slinger aan elkaar te koppelen. Ik heb die lange slinger nog steeds. En natuurlijk plaatjes en stickers verzamelen, een rage van alle tijden, want de voetbalplaatjes van nu zijn nog steeds razend populair.

Groet,

DirkJan

ps

Ik heb later Kelly's Heroes gezien. Aardige film staat me bij, maar opvallend was de rol van Telly Sevellas met haar!

-

18-02-09

Beste Stefan,

Mijn favoriete scene -en song- uit de Sound of Music ia als bij een onweer de kinderen bij Maria in bed kruipen. Om de angst te verdrijven vertelt Maria dat je moet denken aan je lievelingsdingen, en ze zingt My Favorite Things, mijn mooiste musicalnummer. Maria probeert de kinderen op te vrolijken, maar dan daalt ineens de muziek en staat een boze kapitein Von Trap in de slaapkamer en kapitttelt Maria. Prachtige scene. Het nummer geniet ook bekendheid als instrumentale jazzstandard.

Groet,

DirkJan

-

17-09-08

Beste Stefan en redactie,

Mooie voorstelling. Hoor nu Frank Sinatra, the show is over met Arendsoog en Kleine Bever en niet te vergeten met John Conradi. Mooi dat hij met persoonlijke details in de uitzending zat. John Conradi is een begrip onder de vaste luisteraars... ;-)

En hoorde ik Stefan een cd aanprijzen van Mathilde Santing in een radiocommercial?

Groet,

DirkJan

-

15-09-08

Hai Stefan,

Julienne is in reepjes gesneden (wortel), geen soep! :-)

Groet,

DirkJan

-

02-09-08

Beste Marc,

In 1971 was ik elf jaar en zat in de vijfde klas. Iedereen was toen in de ban van de ruimtevaart vanwege de maanlandingen, ik ook. De moon-express is in die tijd ook langsgeweest in Den Haag, bij het oude Staatspoor, waar nu het Centraal station zit.

Ik ben toen speciaal gaan kijken voor de maansteen. Het was een ongekend gevoel en een sensatie om zo'n steen te zien en je te realiseren dat hij van de maan kwam. De steen was heel klein en was afgedekt met een plastikke halve bol. Het was ook fraai uitgelicht.

En ik ben altijd wel gek geweest op dit soort dingen. Zo heb ik onlangs een stukje van de mast van het zendschip van Radio Veronica gekocht. De mast is van de zomer afgebroken. Het staat nu als een tastbare relikwie op mijn radiomeubel.

Groet,

DirkJan

En mensen kunnen op televizier.nl weer gaan stemmen voor de Radioring 2008! Natuurlijk weer goud voor het Theater van het Sentiment.

-

01-09-08

Beste Stefan, Marc en redactie,

De openluchtvoorstellingen vond ik fantastisch, steeds toewerkend naar een live-hoogtepunt.

Vorige week stond Floris centraal. Vorige week maandag stuurde ik al een berichtje van de Wiki over Jos Bergman, Sindala. Dinsdag werd hetzelfde bericht door Marc Stakenburg voorgelezen en zou Jos Bergman tijdens de opnamen zijn polsen hebben doorgesneden. Ik vond het al dubieuze info, maar donderdagavond bleek het niet te kloppen. Daar is dan weer nix aan te doen. Ik heb er een stukje over geschreven op mijn site, bovenaan.

http://www.dejongenskamer.nl/

Groet,

DirkJan

-

26-08-08

Beste redactie,

Er wordt steeds verwezen naar veertig jaar geleden toen Floris werd opgenomen. Het werd echter pas meer dan een jaar later uitgezonden, in de herfst van 1969.

DirkJan

-

25-08-08

Hai Stefan,

Ook ik heb met veel plezier als kind naar Floris gekeken. Ik was ook gefascineerd door Sindala. Later hoorde je nooit meer wat van de acteur. Ik begreep later dat het de acteur/schilder Jos Bergman was.

Eind jaren 80 zat ik in café Vertigo in het Filmmuseum in Amsterdam en wees iemand mij op Jos Bergman die daar aan een tafeltje zat. Hij leek nog steeds.

Maar nu kijk ik op de Wikipedia bij Jos Bergman en tot mijn schrik lees ik:

"Aanvankelijk zou de rol van Sindala even groot zijn als die van Hauer; het script van Gerard Soeteman heette dan ook Floris en de Fakir. Maar al snel werd Bergman door Hauer overvleugeld. Hij raakte depressief en sneed tijdens de draaiperiode zijn polsen door."

Daar kijk ik veertig jaar na dato wel even van op.

Groet,

DirkJan

http://nl.wikipedia.org/wiki/Jos_Bergman

-

18-08-08

Hai Stefan,

Nee, Madonna en Sean Penn trouwden op vrijdag 16 augustus in Malibu in California.

Ik was in 85 net als jij 25. Ook op zondag ging ik uit naar de disco. Discotheek Azora in Den Haag. 25 jaar de mooiste leeftijd van mijn leven.

DirkJan

-

31-07-08

Hai theatermakers,

Een geweldige avond op deze benauwde zomerdag. En de regen en onweer blijven uit.

En ik zie de lijst en wat een finale het laatste half uur.

In 1969 luisterde ik met mijn transistor en een wit oortelefoontje.

Trying to get to Holland or France...

Bedankt allemaal voor vier fantastische top-40 weken.

Groet,

DirkJan

-

30-07-08

Hai theatermakers,

Toen ik A real mother for You voor het eerst hoorde wist ik dat het een dansclassic zou worden. Wat een groove en lekkere gitaarsolo. Jaren later zou ik Johnny Guitar Watson nog eens de hand schudden op het Haagse North Sea Jazz Festival...

Groet,

DirkJan

-

28-7-08

Beste Ruud,

In 1979 werkte ik part-time als tiener in de laatste Haagse bioscoop Du Midi, in het Bezuidenhout. In die zomer draaide er maandenlang de tekenfilm Watership Down. Bright Eyes was het hitnummer uit die film waar konijnen de hoofdrol speelden.

Ik heb het nummer toen tientallen keren gehoord en kon het niet meer aanhoren. Verder veel andere herininneringen die bovenkomen door de muziek. Hier in Amsterdam is het buiten nog 27 graden...

Groet,

DirkJan

-

24-07-08

Beste Ruud,

De hoogste nieuwe binnenkomer is Dans je de hele Nacht met Mij van Karin Kent. Drie weken later zal het nummer op nr.1 staan, de eerste Nederlandse artiest die in de top-40 op nummer 1 staat. Toch bleek Karin Kent, de toen 22-jarige, Amsterdamse Janneke Kanteman, een ééndagsvlieg. Het nummer is overigens een cover van een nummer van Burt Bacherach. En wat een heerlijke muzikale zomeravond. Straks mijn favoriete all-time Nederpopnummer: The Life I Live van de Q65...

Groet,

DirkJan

-

16-7-08

Hai Ruud,

Ik hoor Softcel nu. Daarvoor hun hit Tainted Love. De lp gekocht, was een nieuwe sound. Het begin van de synthy-pop die de muziek van de jaren 80 zou domineren...

Lekker geluid...

1982, 22 jaar...

Groet,

DirkJan

-

26-6-08

Hai Stefan,

Je kondigde net Tonight van de West Side Story af met als zangeres Nathalie Wood. Zij speelde wel Maria, maar haar zangstem was van de zangeres Marni Nixon.

Groet,

DirkJan

DirkJan Vos - d.vos35@chello.nl